Werklust op zaterdag

P1020165De ochtend was begonnen met twee incidenten, en daar kwam het door, vertelde hij de agent. Toegegeven, hij was te laat naar bed gegaan en had teveel gedronken, waardoor hij was opgestaan met het idee dat de vrouwelijke aandacht voor hem aan het afnemen was. Daar gingen de prettige stofjes in je brein niet sneller van werken. Maar de lichte humeurigheid die in zijn hoofd teweeg was gebracht, was na een kop koffie weggestroomd. Hij was na het eerste shot cafeine weer redelijk te pas.

Hij had rond gekeken in zijn huis en zag dat er een dun laagje stof op de vensterbanken en op de houten, wit geverfde trap lag, maar sinds hij geen relatie meer had, kon dat best een dagje blijven liggen. Hij leed immers niet aan smetvrees, zoals sommige leden van de ‘harem van zijn verleden’, zoals hij zijn exen pleegde te noemen. Morgen zou hij een uurtje of twee besteden aan stofzuigen en de was doen. Morgen zou hij het spinrag in de hoeken van zijn huis weg ragebollen. Morgen. Of overmorgen.

Het was niet dat hij een hekel had aan werken of schoonmaken, maar hij was gewoon te druk met lezen van kranten en boeken via zijn ipad en het schrijven van artikelen voor zijn door vrijwel niemand gelezen webblog. Hij had simpelweg geen tijd voor schoonmaken. En al helemaal niet voor klussen, waar hij bovendien depressief van werd.

De incidenten hadden er mee te maken, legde hij de agent uit. Het was ermee begonnen dat ‘de een of andere Nico’ met elektrisch gereedschap aan de gang ging. Een snerpend geluid, en dat op zaterdagmorgen om half negen. De koffie was onmiddellijk uitgewerkt, de humeurigheid in zijn volledige geborneerdheid terug.

-Ik had net een plaat van Corelli opgezet. Kent u dat, Corelli?

De agent schudde van nee en vroeg hem om to the point te blijven. Ja maar de plaat had er mee te maken. Hij verdroeg het niet, namelijk, als er een elektrisch apparaat door Corelli heen ging snerpen. Hij had vermoedelijk een absoluut gehoor, hij wist het niet zeker, iemand had het ooit gezegd, maar het kon zo zijn, en met een absoluut gehoor is het vreselijk om een woeste cirkelzaag zich als een haai op Corelliviolen te horen storten.

-Ik kan veel verdragen, ondanks mijn ADHD-diagnose, maar dat trek ik echt niet.

Hij had eigenlijk naar die Nico toe moeten gaan en hem vragen of hij de machine uit had willen zetten, maar Nico’s kunnen agressief en dom (vooral dom, vond hij) reageren en je wist niet wat ze dan met je uitspookten. Hij was al eens bedreigd.

-Dus wat doe je? Je houdt je in.

De agent keek onafgebroken neutraal, maar als mensen neutraal keken moest je letten op de plotselinge momenten dat ze je aankeken; daar kon je nog wel eens iets uit afleiden.

-Misschien had ik dat niet moeten doen, mezelf inhouden. Daarom deed ik waarschijnlijk wat ik deed.

Het tweede incident was kort na het eerste gebeurd. Zijn overbuurvrouw Annemarie had aangebeld. Hij had liever geen contact met haar, maar dat lukte moeilijk. Toch hadden ze geen dingen te regelen, dus hij vroeg zich af wat ze kwam doen. In een oogopslag zag hij dat ze besloten had om van deze zaterdag een, in haar woorden, ‘nuttige dag’ te maken. Dat was een werkdag.

-Mag ik jouw groene kliko lenen?, vroeg ze. Die van ons zit vol en jij hebt hem eigenlijk niet nodig. Toch?

-Neem maar mee, zei hij en hij wilde de deur alweer sluiten. Voor je het wist had je een lang gesprek met Annemarie. Sinds haar man een herseninfarct had gehad hadden de gesprekken tussen dit echtpaar, dat altijd alles samen deed, aan kwaliteit ingeboet. Hij herhaalde dingen, en had ook moeite met spreken, wat erg droevig voor ze was natuurlijk, maar ook voor de omgeving want Annemarie begon te lijden aan een ontembare vorm van verbale incontinentie. Fronsen en kortaf zijn waren al niet meer genoeg, je moest echt heel expliciet zijn. Mijn god, om iemand duidelijk te maken dat je geen zin had in een gesprek moest je tegenwoordig een master hebben in assertiviteitsvaardigheden. Logisch toch dat je ze op een afstandje ging houden, ook al haatte je ze.

-Wacht even, buurman, wacht even, had ze gezegd. Een klein dingetje nog.

Oh jee, had hij gedacht, nu zullen we het hebben. Dit gaat weer zeiken, dit gaat weer zeuren. En hij had vooraf geweten dat het over een lullig detail zou gaan. En zich voorgenomen om zich in te houden. Want anders zou hij uit zijn gevallen en dingen kapot hebben gemaakt. Niet een beetje kapot, maar heel erg kapot, zodat ze niet meer samen op oudjaarsbijeenkomsten en het buurtsmartlappenfestival konden komen, om over de gezellige zomerbarbecues nog maar te zwijgen.

Het ging inderdaad nergens over. Zijn ramen zagen er mooi schoon uit, hoor, en ze zag wel dat hij ondanks zichzelf het onkruid tussen de stenen van zijn tuin had gehaald. Daarvoor niets dan lof. Echt een compliment. Maar ze had toch een ‘puntje’. Geen groot dingetje, hoor, welnee, het ging eigenlijk nergens over.

Ondertussen snerpte het elektrische apparaat door, met korte, regelmatige onderbrekingen, waardoor het nog moeilijker was om het te negeren. Hij verbeeldde zich dat ze naar wasverzachter rook; een geur die hij verbond met de kleur roze, een kleur die hij niet verdroeg. De geur verdroeg hij ook niet trouwens, en dat dit Corelli allemaal naar de vergetelheid proberen te verdrijven, alsof zijn muziek maar een bijzaak was, een leuk dingetje voor de rustige uren die er nooit waren, dat idee had iets in hem doen knappen. Dat begreep de agent waarschijnlijk niet, maar je begreep als mens wel vaker anderen niet wanneer die iets deden.

-Het gaat eigenlijk nergens over, had Annemarie gezegd, maar heb je gezien dat de kozijnen aan de voorkant smerig worden?

Het was helemaal niet erg, en het was ook een beetje een rare tijd: meer stof dan normaal met al die wind. Maar ja, hij wilde toch ook dat de buurt een goede naam bleef houden? Het gaf zo’n slonzige aanblik. Niet dat het slonzig was hoor, en al helemaal niet dat hij slonzig was. Maar hij moest toch toegeven dat dit niet kon.

-Ik zal er wat aan doen, en nu ga ik koffie drinken, had hij kort gezegd. Ze had haar wenkbrauwen opgetrokken. Die zeiden: nou ja, wat een botte reactie, ik bedoel het alleen maar goed hoor. Maar hij negeerde het. Hij wilde vandaag niets met haar te maken hebben, en niet alleen vandaag, hij wilde nooit meer iets met haar te maken hebben, maar ja, dat kon nu eenmaal niet met al die buurtfeesten.

Het kwam niet meer goed, zei hij tegen de agent. Mijn humeur was zo diep en hartgrondig verknald, dat ik met een donkere wolk boven mijn hoofd boodschappen ging doen.

-Ik voelde me net kapitein Haddock uit Kuifje, zei hij.

-En toen kwam uw woede op, mompelde de agent, die het hele verhaal vrij lang vond duren, en die woede richtte zich op een argeloze burger.

-U vat dat niet helemaal goed samen. Ik zei al dat ik hallucineerde. Door al die gruwelijke burgermansvlijt op de zaterdagochtend herinnerde ik mij de woorden Arbeit macht frei. Die mensen doen allemaal net of werken het allerleukste is in het leven. Ik bedacht ineens dat het cynisme van de nazi’s een soort norm aan het worden was in mijn buurt. En daar wilde ik iets aan doen. Dus duwde ik die ladder om, tja, en dat was jammer van die man die daar op stond. Hij was voor even slachtoffer, maar het diende een hoger doel. En vergeet niet, dat het ook fijn voor hem is dat hij een keer aangevallen is in zijn leven. Mensen zijn in onze tijd graag slachtoffer. Als ze hun knie openvallen noemen ze dat al een trauma.

De agent trok zijn schouders op.

-Ach, de een vergelijkt iets met een trauma; de ander doet het met een Auschwitz tekst. Komt u nu maar mee naar het bureau.

Hij besloot mee te gaan. Op de achtergrond klonk het geluid van een cirkelzaag en een boormachine; uit een open raam klonk harde muziek van Frans Bauer. Zelfs de namen van artiesten bevatten werklust op deze overigens met mooi weer gezegende vrije zaterdag. Hij voelde de adrenaline door zijn aderen schieten.

Waar waren zijn pillen?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s