Yeats en de kunst van het kussen

P1040205In zijn gedicht Never give all the heart zegt WB Yeats iets moois. Vrouwen houden er niet van als liefde ‘van kus tot kus verbleekt’, in zijn taal: ‘that it fades out from kiss to kiss’. Ik word helemaal lyrisch van dergelijke woorden. Bravo, denk ik, bis, bis! Deze zin verdient de lauwerkrans. Het symbool van de kus past. De meeste vrouwen die ik ken zijn verzot op zoenen, meer dan op de liefdesdaad zelf, zo lijkt het. Een kus betekent kennelijk iets voor vrouwen. Vooral als het zoenen met een nieuwe man is. Je ziet vrouwen er geweldig van opfleuren.

Mannen hebben ook wel iets met de zoen, maar wat vrouwen ermee hebben, dat zie ik niet zo bij mannen. Luister maar eens naar de dichteres Else Lasker-Schüler: ‘Immer suche ich nach deine Lippen hinter tausend Küssen’. Dat heb ik een man nog nooit horen zeggen.

Yeats’ woorden, geschreven in 1904, laten zien dat liefde ‘van kus tot kus’ kan verbleken, want –zo beweert hij- liefde zal nauwelijks iets waard zijn voor hartstochtelijke vrouwen als alles zeker lijkt (‘love will hardly seem worth thinking of/to passionate women if it seem certain’).

Die zekerheid, die is niet goed voor de liefde, de spanning, dat wat samenzijn glans en geur geeft. Dus heeft Yeats gelijk en bovendien een voltreffer geschreven met Never give all the heart. Je moet je hart niet geven, roept Yeats; nooit helemaal! Dat leidt maar tot ondergang. En hij kan het weten, want getuige de slotregels gaf hij zijn hart en was het kwijt.

Nog een enkele opmerking. Het gedicht richt zich nadrukkelijk tot mannen. Maar vrouwen dan? Kennen zij dan niet zoiets als hun hart verliezen? Heeft de liefde ook zo’n effect op hun hart? Natuurlijk wel. We hoeven maar terug te gaan naar Sappho van Lesbos die ver voor Christus al teksten schreef als ‘Liefde beklemt mijn hart met angst’.

Man en vrouw zijn er kennelijk beiden toe in staat om zichzelf volledig in een ander te verliezen. Om nog maar even bij Sappho te blijven, ter illustratie: ‘Voor jou zal ik alles achterlaten’.

Alles achterlaten voor een mens.

Niet doen, roept Yeats. Maar hij kende Shakespeare dan ook. My love is a fever, longing still for that which longer nurseth the disease. Mijn liefde is een koorts die smachten blijft, naar wat de ziekte langer duren doet. Shakespeare doet dat vaak: liefde met ziekte vergelijken. Het moge hen die in de armen van verliefdheid liggen tot lering zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s