Tjitske Reidinga: die stem die tot leven wekt en toch rustig maakt

2014-12-31 10.40.46Er was ooit een rabbijn, het zal in de 4e eeuw geweest zijn, die bij de ingang van vrouwenbadhuizen stond. Hij stond daar de hele dag gebeden te prevelen om zijn god te bedanken voor de schoonheid van de vrouw. Hij is niet de enige geweest. Schoonheid, waarheid en goedheid waren de drie fundamenten van het leven, volgens Plato. En hoeveel kunstenaars braken hun hoofd over de weergave van vrouwelijke schoonheid? Ook in mijn leven speelt de schoonheid van de vrouw een belangrijke rol. Dus maak ik een serie gedichten over bekende vrouwen. Zo haal ik ze op een voor hen en mij veilige manier dichterbij. Want we worden de hele dag met hun schoonheid geconfronteerd en we kunnen er niets mee. Maar deze dichter dus wel. 

tjitske reidinga

 

ik speel met mijn ogen, zeg je,

die laat ik misschien wel liften als ik ouder ben,

maar zouden we er dan nog in willen rondgaan

als adolescenten die voor het eerst

een echte reis maken en niet weten

waar ze het droomlandschap moeten bergen?

 

ogen liften. alsjeblieft! ik weet het,

levende kunstwerken vergaan,

sensuele monden, symmetrische gezichten,

fluwelen jukbeenderen en fonteinen van blond haar

gaan voorbij.

je kunt op deze aarde beter de david zijn

van michelangelo die hier duurzamer schiep dan god.

 

weet je wat? ik hou gewoon de tijd bij je weg,

zodat niets afbladdert, ik zal de hemel vragen

je zo te laten en de vergankelijkheid zelf te laten vergaan.

dan zijn we de tijd voorbij

en als dat niet lukt, dan hebben we altijd je stem nog

 

die stem die tot leven wekt en toch rustig maakt

die stem waarin kwetsbaarheid

een vrijage aangaat met nuchterheid

die niet weet of ze

de verbindende melancholie moet strelen of juist

het alles ontbindende lachen.

die stem die met zijn weergaloze timing

woorden vormt die ze een voor een liefheeft

maar die alles breekt wanneer de lach komt

als een minnaar die aanvalt

met zijn liefdevolle begeerte

in het huis waar ze woont en monument is

het theater dat haar omarmt

het theater dat de tijd opheft

het theater waar de dood

geen prikkel kent.

 

 

Geschreven op muziek van Natasja Atlas en Peter Gabriel, omdat het ritme van oosterse muziek goed past bij Reidinga’s stem. Habibe.

 

 

(De foto is een bewerkte creatie van anp kippa. Mocht iemand bezwaar maken, laat het weten via bert_overbeek@hotmail.com. Ik heb geen intentie het materiaal van anderen te stelen of voor verkeerde doeleinden te gebruiken.)

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s