Sax en piano verfrissen klassieke muziek in het nieuwe Vredenburg

2014-12-19 12.42.33Vanmiddag was ik in de gelegenheid om een lunchconcert bij te wonen van het Arte Duo. Saxofoniste Aubrey Snell en pianiste Lineke Lever brachten onlangs de CD Salut a l’amour uit en sindsdien staan ze weer in the picture. En volkomen terecht. De combinatie van sax en piano is in de klassieke muziek zeer verrassend. Vandaar dat de dames in het programma Opium op Radio 4 mochten komen opdraven. En ze hebben op de drie belangrijkste muziekpodia gestaan. Het Koninklijk Concertgebouw, Vredenburg en het Muziekgebouw Eindhoven waren getuige van hun kwaliteit. 

Het lunchconcert in Vredenburg mocht er zijn. Schubert, Rachmaninow, Schumann en Faure stonden op het programma en Demersseman en Itturalde waren de onbekendere componisten. Het was een inspirerend concert. Om mij heen zag ik mensen onder de indruk raken van het samenspel van de gedisciplineerde Lineke Lever en de gypsy-achtige Aubrey. Ze vormden in hun verschillen een prachtige aanvulling op elkaar.

Een en ander vond plaats in de Hertz zaal, op de zesde verdieping van het gebouw. Er zaten al snel 300 mensen. Veel grijs haar, viel me op. Maar dat zegt me niet zo veel meer. De avantgardistische en experimenterende jongeren van de sixties zijn intussen ouden van dagen geworden. Er zitten dan ook heel wat mensen tussen die je niet direct associeert met saai knikkende bejaarden. Gelukkig zag ik er ook de nodige trendy jongere tussen. En hen zag je erg genieten van het klassieke werk dat de dames ten gehore brachten.

Minder enthousiast was het traditionele deel van het publiek. Minder gewend aan de combinatie van sax en piano en ook helemaal niet van plan om moeite te gaan doen om te omarmen wat nieuw is. De mondhoeken stonden naar beneden bij de eerste muziekstukken. Dit kwam vooral door de sax. Toen Aubrey Snell de sax wegzette en op de klarinet begon te spelen, leefden ze even op.  Dat is toch wat vertrouwder in de klassieke wereld. Toen de sax weer kwam, gingen de mondhoeken wederom naar beneden. Bij dat kleine deel van het publiek; anderen zaten op het puntje van hun stoel.

In het herentoilet kwam ik daarover met een van de traditionele bezoekers in gesprek. Het was toch een beetje, ja hoe zal ik het zeggen, te Gershwin-achtig, zei hij, te musical-achtig. Niet echt briljant. Maar misschien heb ik ook te veel muziek gezien, mompelde hij. Ik vroeg hem of hij van verandering hield. Eigenlijk niet, zei hij. Ik heb het maar het liefste zoals in de jaren vijftig. Toen het onderwijs gewoon nog goed was in Nederland.

Een jongere hoorde ik in het cafe tegen zijn vriendin zeggen dat er vaker van dit soort optredens moeten komen. ‘Hier hadden we rustig een paar vrienden mee naar toe kunnen nemen.’ Kennelijk was de combinatie van saxofoon en piano voor hen niet te gewaagd. Voor mij ook niet. Ik kreeg er geen genoeg van. Belachelijk dat we de muzikanten niet betalen. De herrie van een draaiorgel levert meer op. Zegt ook iets over de wansmaak van onze tijd. Bach moet gratis, een pretpark mag zijn prijzen verhogen.

Daar kan het Arte Duo allemaal niets aan doen. Zij maken hun muziek, trekken als boeren hun sporen door het land. Kijk rustig op http://www.arteduo.nl als je geïnteresseerd bent.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s