Boeken en platen uit eigen verzameling (1): Philip Glass

2014-11-12 19.18.36Vandaag vond ik in mijn platenverzameling een CD van Philip Glass. Dat zal niet iedereen iets zeggen. Glass behoort tot de domeinen van de minimal music. En dat zegt sommigen nog minder. Dat komt omdat mensen tegenwoordig een beetje blijven hangen bij de R&B of de sing a songwriters. Er is echter een tijd geweest (en tijden komen terug) dat popmuziek meer was dan dat wat ons via de radio toewaait. Rockmusici zochten naar nieuwe vormen, maakten geluidskastelen en klanktapijten die dichtbij klassieke symfonieën in de buurt kwamen. Er was een groot gebied tussen klassiek, jazz en pop, waar lustig geëxperimenteerd werd. En het publiek was geboeid.

Glass woont in dat gebied. Zijn muziek kenmerkt zich door specifieke herhalingen. Hij borduurt met instrumenten, zou je kunnen zeggen. Het lijkt erop alsof je steeds hetzelfde hoort, alsof bepaalde loopjes zich eindeloos herhalen op een rustige manier, als een klankenmantra. Wie er echt voor gaat zitten, zal dan ook iets meditatiefs ervaren bij Glass.

Philip Glass wordt zeer gewaardeerd door met name oudere artiesten, zoals David Bowie, Peter Gabriel, Talking Heads-vooorman David Byrne en Brian Eno. Zijn zoektochten worden door die artiesten erg op prijs gesteld, mogelijk omdat ze zelf ook niet terugdeinzen voor een experiment. Je hoort dat het daar gaat om het uitdiepen van muziek, om het vinden van nieuwe paden.

Tegenwoordig zijn we liever lui dan moe. Het moet allemaal niet te moeilijk zijn, terwijl het zo gevoelig en mooi is, die muziek van Glass. Niet voor niets is zijn muziek meerdere malen gebruikt voor films. En als je ergens kan leren dat gevoel ook het product kan zijn van ritueel en ratio, dan is het wel bij hem. Een grootheid die het verdient dat je hem onderzoekt. Ook als dat niet zo snel en gemakkelijk gaat.

Advertenties

2 gedachtes over “Boeken en platen uit eigen verzameling (1): Philip Glass

  1. Frappant dat je over Glass schrijft. Zowel mijn vader als mijn moeder kozen zijn “Open the Kingdom” als laatste nummer voor hun eigen uitvaart. Bombastisch, imponerend en indringend. Nog steeds kan ik onderweg in mijn auto genieten van zijn album the Essential Philip Glass. Maar wel degelijk hoor je Philip Glass invloeden terug in hedendaags werk Bert. Luister maar eens naar Woodkid en zijn debuutalbum Golden Age…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s