Een dorp vol blaffende hondjes

Elke, Bert en vrienden augustus 2004 085Sinds een paar maanden woon ik in een dorp op de Utrechtse heuvelrug. In een rustige straat met vriendelijke tuinen vol hortensia’s, rozen en andere bloemen. Er wonen veel dames om mij heen. De meesten daarvan werken niet terwijl ze toch heel aardig wonen. Op de hoek woont een echtpaar in een groter huis. De gepensioeerde man met grijze plukken haar aan zijn slapen kijkt altijd een beetje nurks en krijgt rode vlekken als hij met zijn automatische grasmaaier door de tuin banjert. Op zijn grindpad staat een jaguar.

Alle dames hebben, niet een uitgezonderd, kleine hondjes. Het zijn stuk voor stuk lieve hondjes die kwispelen als je ze aanhaalt. Maar voor elkaar zijn de kleine hondjes niet zo lief. Ze kunnen erg hard tegen elkaar blaffen en laten voortdurend hun tanden zien. Ze hebben een motoriek alsof ze in een versnelde film zitten.

De dames praten tegen de hondjes alsof ze hun moeder zijn. De dames van mijn dorp zijn te stijlvol om van ‘ach wat lief’ en ‘och wat een schatje’ te doen, maar ze zeggen wel ‘lieverd’ tegen de hondjes. Laatst betrapte ik iemand die ‘darling’ zei tegen haar yorkshire.


Mijn buurvrouw heeft 2 hondjes. Het zijn lieve dieren en ze beschermen hun vrouwtje met gevaarlijk gegrom en geblaf als er ongenode gasten op het pad komen. Hun bazin is hondentrimster en dat leidt tot knappe kunstwerken van poedels en andere rassen die geschikt zijn voor het trimmen.
Je kunt het horen als ze er een bewerkt. Ze piepen, en een van haar hondjes is jaloers dus die maakt gedurende de trimsessies wel eens geluid. Maar ze zijn net als de buurvrouw heel aardig en ontroeren me voortdurend, misschien omdat ze zo klein zijn.
Tot voor kort woonde er een Mechelse herder in de buurt maar die hebben ze moeten afmaken, omdat hij kinderen beet en kleine hondjes dreigde op te eten. Omdat we iemand in de buurt hebben wonen die een hekel heeft aan hondjes, zei hij tegen me dat hij zelf de aanschaf van een Mechelse herder overwoog.
-Waarom dan?, vroeg ik.
Hij begon aan een toelichting.  Ze staken elkaar aan. Als er een begon te blaffen in de Magnoliastraat, dan begonnen ze in de Van Lierstraat en de Asterweg ook te blaffen en op zeker ogenblik blafte het hele dorp.
En dat was nog tot daaraan toe, maar al die eigenaren begonnen ‘af, af, af’ te roepen, waardoor je een herrie kreeg van blaffende hondjes en schreeuwende dames door elkaar. Hij keek me een beetje boos en een beetje verdrietig aan.
-Laatst hoorde ik vanuit een huis nog een mevrouw die tegen haar hondje schreeuwde dat het nu eens afgelopen moest zijn, darling. En dat woordje ‘darling’ klonk als de aankondiging van een slachtpartij.
Een man met rode vlekken zette zijn grasmaaier af en vroeg of ze iets had geroepen. Waarop haar hondje opnieuw begon te blaffen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s