De avondzon glansde op het water

IMG_3108In de vroege avondtrein van Lissabon naar Evora, precies op de brug over de Taag, raakte ik ontroerd van een oude man. Hij zat met een foto in zijn hand en keek uit het raam van de trein. Soms keek hij naar het landschap, soms naar de foto. En dan zuchtte hij. Ondertussen gleed Portugal voorbij. Steeds droger landschap. Het was een bijzonder moment in een vakantie die langzaam afbladdert in mijn geheugen. Het fijne van gedichten is dat je die dingen kunt vastleggen.  Zoals in dit gedicht. 

 

De trein reed boven de Taag

De avondzon glansde op het water

Dat verder naar het westen uitmondde

In de eeuwig deinende oceaan

 

In het compartiment met vreemden

op de beweging van de trein

hoorde hij de fado in zijn hoofd

van een allang geleden overleden zangeres

 

Cabeca de Vento

 

tastte hij in zijn binnenzak

en vond de foto die zijn grafsteen kon zijn

die zijn leven samenvatte:

de foto van een voormalige geliefde

 

met haar had hij alle vaste grond verlaten

en de denkbeelden die hij nodig had gehad

om te kunnen staan in de klei

van het leven

 

met hoe zij ooit leek te zijn

-een belofte groter dan de hemel zelf-

en natuurlijk nooit zou worden

 

met dat wat hij van haar bouwde

maar wat zij niet was

sprak hij zijn dagelijkse dingen door

 

de laatste tijd vooral zijn crematie

 

en hij zei: ik wil dat je

straks als ik er niet meer ben

mijn as over de Taag uitstrooit,

en Cabeca de Vento zingt

met de ondergaande zon in je ogen

 

toen keek hij opzij

in het gezicht van een medereiziger

die een wenkbrauw had opgetrokken

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s