Casa dos azulejos

2014-05-27 10.38.46Nog een nacht in Obidos en dan vertrek ik met de trein naar Evora. Ik zou naar Coimbra gaan, maar ik was het wolkenweer, de schaarse 18 graden met slechts nu en dan zon, beu. Ik wil de warmte die past bij de rode port, de rode Alentejo wijn en de fado. Minstens 25 graden. En het zuiden van Portugal biedt dan wat het midden en noorden niet bieden.

Niet dat ik me verveeld heb in Obidos. De heuvelachtige omgeving en de schitterende middeleeuwse sfeer van de ommuurde stad waren een ideaal decor voor mijn geest, die nu eenmaal niet op wil houden met het zoeken naar rustgevende plekken. Ik kan me ook heel goed vermaken in mondaine en stedelijke omgevingen, maar ik ben gewoon niet van deze tijd.

Bij welke tijd ik dan wel pas weet ik niet. Op dit moment draai ik in een huis uit 1400 de 50 jaar oude muziek van fado godin Amalia Rodriguez, Ave Maria Fadista, met de charmante achterhaalde opnametechniek van die tijd, zodat het lijkt dat ik naar de radio van mijn grootouders luister. Ik heb heldere herinneringen aan de eerste helft van de jaren zestig en Portugal doet me er aan denken.

Aan wegen zonder markering, aan wegen die slingeren, verhard en onverhard, over heuvels, naar landschappen die je niet kent. Aan bovengrondse elektriciteitspalen van hout. Aan kippen op het land, loslopende honden die allemaal een beetje zielig zijn, aan mannen op te oude brommers en vrouwen met schorten en kort grijs krulhaar. Portugal is een robuust land met veel nostalgische charme en een verlangen naar dat wat verloren is of gaat.

 

2014-05-26 20.24.32

 

En wij Portugezen zijn trots, zei Daniella, telg uit een Zuidportugees joods-katholiek geslacht. De toeristen die vooral een weg in Obidos op en af lopen en de rest van de prachtige stad negeren, gaan voorbij aan haar werkplaats en winkel en woonhuis. Ze maakt tegels en estheten zoals ik lopen bij haar binnen en kopen dan wat.

 

2014-05-26 22.53.39

 

Ik ontmoette haar en haar vriendinnen in een restaurant dat gevestigd was in een oude gevangenis. Dit hier, waar u nu uw chorizo eet, was de martelkamer en waar de toiletten zijn was vroeger de cel voor de terdoodveroordeelden. Dank u, daar gaat de worst een stuk beter van smaken.

 

2014-05-27 18.45.13

 

Ik raakte met de 3 dames in gesprek en ze nodigden me uit voor de lunch van vandaag, onder voorwaarde dat ik vandaag even ging kijken in het huis van de tegels, de casa dos azulejos. Die tegels waren nogal kunstzinnig, zag ik vandaag. Natuurlijk zat er ook tourist shit tussen, mopperde Daniella, maar ik moet er ook van leven.

-Beter dit dan op een kantoor achter een computer?, vroeg ik. Ze knikte. Ik kocht een paar functionele dingetjes voor mijn nieuwe huis en we liepen naar Miramadour; een aantal stoelen en tafels onder de bomen op een van de hoogste punten van Obidos tegen de stadsmuur.  Mooi uitzicht, een goede salade en druk pratende vrouwen.

Obidos is een van de mooiste dingen die we kennen op het Iberische schiereiland, zeiden ze. We hebben dan ook de nodige toeristen, maar die komen niet te vroeg en zijn nooit te laat weer weg. Hoewel we in de zomer hard moeten ploeteren, hebben we in elk geval een leven. Ines, een van de andere vrouwen, knikte.

-Mijn leven is goed, zei ze.

Vanavond ging ik de Obidos-ervaring aflsuiten in hun bar restaurant. Wederom liet ik me verleiden tot een glas port als afsluiting van een goede maaltijd met fantastische wijn.  Wilde ik de 10 jaar oude of de 20 jaar oude? Prijzen waren respectievelijk 6 en 9 euro.  De 10 jaar oude. Niet vanwege het geld

 

2014-05-27 21.15.34

 

En terwijl ik met mijn sigaar de avond langzaamaan zag wegschemeren,  de stadsmuur met zijn kantelen zag oplichten en nog een koffie kreeg, maakte ik de laatste notities van een stadje waarvan ik tot voor 2 maanden nog nooit gehoord had, maar waar ik verliefd op was geworden. Hoeveel van die stadjes zouden er op de wereld nog zijn?, vroeg ik de eigenaar van het restaurant. Hij lachte. Niet veel meer. Evora misschien. Daar hadden ze een fantastische wijn. Hij haalde twee flessen tevoorschijn. Die komen daar vandaan. Geweldige wijn. Maar helaas, te weinig productie.

-Waar kwam het vandaan?

-Uit Evora.

-Dan ga ik daar morgen heen.

-Maar je zou naar Coimbra gaan, Bart, zei een van de vrouwen die een voor een waren binnengedruppeld.

-Hij heet Bert. Bert.

-Ik zou naar Coimbra gaan, ja. Maar nu ga ik naar Evora.

Morgen. Eerst nog even lekker diep slapen. En van welke tijd ik ben? Van heel lang geleden. Heel erg lang geleden. Ik zal er eens een fado van maken. (Het genoemde nummer van Amalia Rodriguez kun je hier vinden:

 

Advertenties

Een gedachte over “Casa dos azulejos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s