De wraak van een echtgenote

Herschaalde kopie van P1040028Jonassen had twee kwalen en daar viel hij zijn vrouw de hele dag mee lastig. Hij viel haar daar zo mee lastig, en steeds zo volgens hetzelfde patroon, dat ze zichzelf betrapte op hele foute fantasieen. Zo zat ze een keer aan een cappucino met cheesecake toen ze min of meer onbewust aan het dagdromen was, dat hij met zijn auto in een sloot reed. Ze schrok er zelf van.

Jonassen klaagde niet alleen over de twee kwalen, hij liet het geklaag bovendien vergezeld gaan van opmerkingen over het klagen zelf.

-Ik wil niet klagen hoor, maar vandaag gaat het gewoon wat minder.

-Dat je niet weggaat bij een man die zoveel klaagt.

En na een kwartier over een kwaal gepraat te hebben, kapte hij zichzelf af met de zin dat hij al te lang aan het woord was geweest over zijn kwalen, en dat het nu tijd werd om het over iets anders te hebben. Waarna hij stil viel en zich in de cultuurbijlage van zijn avondkrant ging verdiepen.

Mevrouw Jonassen had het jarenlang verdragen met een glimlach. Maar met het verstrijken der jaren en het verwisselen van gebit was de glimlach verdwenen. Het leven was een training geworden in het onderdrukken van zuchten en ergernissen. En dat terwijl de kwalen van de heer Jonassen weinig allure hadden, naar de mening van zijn vrouw.

Aan de ene kwaal, zijn kleurenblindheid, kon hij weinig doen. Aan de andere kwaal, zijn hartritmestoornissen, waarschijnlijk ook niet, maar mevrouw Jonassen stelde hem er toch verantwoordelijk voor, omdat ze met haar irritatie toch ergens heen moest.

-Oh, daar zijn ze weer, zei Jonassen met een angstig gezicht, de hartritmestoornissen.

-Wat heb je dan gegeten?

-Niets geks.

-Maak je je ergens druk over?

-Nee.

-Komop, Jonassen.

Ze noemde haar man sinds een paar jaar altijd bij zijn achternaam. Zijn voornaam kreeg ze niet meer langs haar strottenhoofd.

-Komop, Jonassen, denk eens goed na. Die ritmestoornissen veroorzaak jij zelf. Je kan mij nog meer wijsmaken.

-Laat me maar even zitten.

Jonassen ging op de bank zitten en begon drie uur lang te vertellen hoe hoog zijn hartslag van moment tot moment was.

-Ja, nu is hij geloof ik weer rustig, zei hij al na een uur, maar dit was meestal niet het geval.

-Hou er nu maar over op, zei ze na enige tijd, dan moet je maar beter opletten.

Tenslotte was hij ook zelf gaan geloven dat hij schuldig was aan zijn hartritmekwaal. Hij verzon allerlei oorzaken en redenen, ondanks dat cardiologen vaak hadden gezegd dat je waarschijnlijk toch niet achter de oorzaak kwam.

-Ik eet waarschijnlijk te veel.

-Nee, zei mevrouw Jonassen, ik denk dat je te snel eet.

-Nee, ik, denk toch echt dat ik teveel eet.

-Je zal ook nooit iets van me aannemen, he, Jonassen, gromde ze dan.

Op zekere dag wist hij het, zei hij. Het was een caffeine allergie, en waarschijnlijk ook een alcohol allergie. Ze zocht op internet, en zag dat het niet klopte. Bij een allergie krijg je onmiddellijk een reactie op dat wat je naar binnen krijgt, en dat was bij hem niet het geval.

-Je hebt geen allergie. Je zou een intolerantie kunnen hebben voor gifstoffen, maar je hebt geen allergie.

-Dan is het dat.

Hij stopte met koffie en wijn maar dat vond mevrouw Jonassen niet te harden. Zonder koffie was hij futloos, en zonder alcohol was hij nooit meer gezellig. Met een paar glazen op werd hij een echte man, vond ze altijd. Dat was de man waar ze ooit op was gevallen.

-Je neemt maar een glaasje wijn, hoor, drong ze aan. Het moet voor mij ook leuk blijven. En ik wil ook koffie met je blijven drinken.

-Maar dat is ongezond voor me, riep hij uit. Je wilt toch niet…

Ze onderbrak hem cru.

-Dat wil ik wel. Je kunt toch caffeinevrije koffie drinken.

-Dat zou kunnen.

-En er zijn pillen tegen de ritmestoornissen. Dan kan je rustig een wijntje drinken.

Dus begon hij pillen te slikken, decafe te drinken en de wijn bleef een dagelijks onderdeel van zijn leven.

Het geklaag werd er echter niet minder om. Hij had het nu ook over zijn kwalen

-Ik wil niet klagen hoor, maar het is echt geen pretje, die kleurenblindheid.

En dan begon hij in detail uit te leggen, zeker als er gasten waren, wat voor soort kleurenblindheid hij had en wanneer hij daar last van had. Ze kapte hem niet af, want ze was traditioneel opgevoed, dus je viel je man in gezelschap niet af.

Dat was ook de reden waarom ze niet van hem scheidde. Tammy Wynette’s evergreen Stand by your man zat diep in haar genen. Vandaar ook dat ze af en toe dagdroomde dat Jonassen een ernstig ongeluk kreeg.

Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan. En de ergernissen waren ondraaglijk geworden. Dus bedacht ze iets kleins en onschuldigs om het ongerief te compenseren. Iets dat haar in haar vuistje liet lachen, en dat de ergernissen draaglijk maakte, zonder dat ze gekweld werd door schuldgevoel over de steeds wredere moordfantasieen.

Ze bestelde een nieuw koffiezetapparaat.

De koffie in dit apparaat werd gezet met behulp van kleine kuipjes. Deze kuipjes werden aangeboden in verschillende kleuren. Een marketingidee dat veel successen had in een land, waarin keuzemogelijkheden bij het kopen van groot belang zijn. De caffeinevrije koffie werd aangeboden in rode tinten. De gewone koffies in alle kleuren van de regenboog.

Al die jaren had mevrouw Jonassen koffie ingeschonken voor haar echtgenoot. Dat was begonnen in de jaren dat de lokstoffen haar brein zo in de war hadden gemaakt, dat ze verliefd op hem was geworden. Vooral als hij gedronken had, wilde ze altijd met hem vrijen en dat was ze gaan verwarren met liefde.

Nu werd die koffie haar lust en haar leven. Ze deed de kuipjes in twee grote glazen potten om te voorkomen dat haar man op de verpakking kon lezen wat voor soort koffie hij dronk.

En ze slaagde in haar opzet. Door zijn kleurenblindheid moest ze hem helpen met de juiste kleur.

-Is dat echt decafe?, vroeg hij.

-Absoluut, zei ze terwijl ze een bruin kuipje in het apparaat deed. Wil je een dubbele koffie?

-Lekker, antwoordde hij.

Hij dronk weer gewone koffie.  En de ritmestoornissen kwamen daardoor regelmatiger. Jonassen moest een dubbele dosis pillen nemen. En mevrouw Jonassen, toegeweid als ze was, zorgde voor een pillen etuitje, zodat hij precies wist wanneer hij er een moest nemen.

Ze genoot ervan. De liefde mocht er dan niet door toenemen, de ergernissen namen wel af. En ze had lol. En daar hield ze van. Van lol.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s