Coco Rosie: muziek die tegen poëzie aanschuurt

imagesCAB9DPB1Coco Rosie bewoont een andere wereld. De muziek van de 2 zussen hangt een beetje tussen hemel en aarde in. Op vorige albums bewezen de dames al dat ze niet in de bestaande muziekhokjes te vatten zijn. Dat doen ze al jaren. Het gedrogeerd klinkende stemgeluid van Bianca Casady lijkt als een zoekend ruimteschip in een ver weg gelegen zonnestelsel te drijven, terwijl haar zeer muzikale zus Sierra er regelmatig tussen door komt met een stem als een van de Griekse sirenen.

Doordat ze niet erg gangbare muziekinstrumenten gebruiken, zoals fluiten, harmoniums, belletjes en zelfs kinderspeelgoed, voel je je als luisteraar al snel door een mythische omgeving geleid. Je bent met Coco Rosie zo uit je alledaagse wanen, zal ik maar zeggen. De muziek is in al zijn rust enigszins excentriek, maar toch vaak wel dansbaar en melodieus.

De dames passen, al wonen ze in Parijs, bij talloze experimentele Amerikaanse en Engelse poptradities. Ze doen qua sfeer (niet qua muziek) een beetje denken aan de tijd dat de experimentele muziek nog veel ruimte had in de pop. Even aan name dropping doen. Soft Machine, Pink Floyd in zijn Ummagumma tijd, Grateful Dead en the Velvet Underground zochten buiten de paden van het gangbare. Coco Rosie had heel goed in die tijd gepast, maar ook in de 80’s hadden ze het goed gedaan, naast Kate Bush, Peter Gabriel en het inmiddels volledig vergeten Strawberry Switchblade.

Alternatieve muziek heeft altijd van die tradities gehad. Eind jaren zeventig klitte bijvoorbeeld de zusjes Roche rond mensen als Robert Fripp, die een neusje had voor interessante en originele experimenten. Fripp was van origine een popmuzikant, maar hij werd vaak in één adem genoemd met Philip Glass en Steve Reich; namen die ook rondgaan in de klassieke muziekwereld. Dat raakvlak met klassiek heeft Coco Rosie ook. Niet voor niets stonden ze een paar jaar terug met het Concertgebouworkest op de planken.

Op Tales of a Grass Widow, het meest recente album van de Casady’s, zijn ze weer volledig zichzelf. En Anthony van the Johnsons, mag weer meedoen, net als op onder andere het jaren geleden verschenen Noah’s Ark.  Deze Anthony doet ook mee op het soloalbum van onze eigen Carice van Houten. Het geeft een beetje aan in welke hoek Carice zich muzikaal bevindt. Het is de wereld van muzikanten die hun eigen weg willen gaan, verder willen kijken dan de geëffende paden en dan tot prachtige, werkelijk vernieuwende songs komen. In Nederland is daar weinig ruimte voor omdat het publiek te klein is.

Coco Rosie heeft haar eigen ritmes, haar eigen orkestratie, haar eigen arrangementen en haar eigen zoektocht. De zusters Casady laten zich door niemand iets opleggen. Ze gaan hun wegen, soms in mentale ruimteschepen, soms als kinderen door een speelgoedwinkel, dan weer door vredige landschappen, maar altijd interessant voor de luisteraar die open staat voor muziek die dicht aanschuurt tegen poëzie. Beluisteren dus. En dat kan al via deze link: http://www.youtube.com/watch?v=rebThCoumXc

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s