‘De ziel bestaat wél’ zegt neurochirurg Eben Alexander!

De menselijke geest is een product van het brein, zeggen (hersen)wetenschappers. Alles wat je doet, voelt, denkt en gelooft komt voort uit de chemie en elektriciteit van je bovenkamer. Maar er zijn nog steeds deskundigen die geloven dat we een ziel hebben die buiten het brein kan bestaan. Tijdens dit leven zit die ziel ‘gevangen’ in ons lichaam. En hij werkt samen met het brein.

Wie de discussie tussen voor- en tegenstanders van de ziel volgt, moet in elk geval opmerken dat het onderwerp nogal wat losmaakt. De passie waarmee ‘gestreden’ wordt, liegt er niet om. Men scheldt elkaar uit voor rotte vis, en het is ook al tot rechtszaken gekomen. Het onderwerp houdt ons kennelijk bezig.

Eben Alexander is een neurochirurg die voorheen behoorde tot de klasse der sceptici. Hij hoorde wel eens iets over bijna dood ervaringen, maar had er weinig aandacht voor. Totdat hij een zeldzame vorm van hersenvliesontsteking kreeg en een week in coma lag. Daar beleefde hij iets wat meer mensen ervaren:  een reis naar de Andere Wereld. Zijn verhaal valt op omdat het iets afwijkt van de gangbare verhalen over dit thema.

Wat Alexander  na zijn coma zeker weet, is dat die Andere Wereld bestaat. En dus is onze geest niet alleen afhankelijk van het brein. De mind is, zo betoogt hij (en met hem een reeks anderen), niet het product van het brein. De mind benut het brein, en is volgens mij in dit lichaam afhankelijk van het brein. Als er uitval van functies is, dan ‘komt de geest niet goed door’, zoals ik het begrijp.

Het is interessant zo’n persoonlijk verhaal tot je te nemen en open te staan voor de geloofwaardigheid ervan. Hoewel zo’n persoonlijk relaas geen doorslaggevend bewijs is voor een leven na dit leven, opent het die mogelijkheid toch. En hoe hard een aantal wetenschappers ook stampt dat de ziel niet kan bestaan, en dat het ouderwetse flutkunde is, het bewijs is nooit geleverd. De bewijzen richten zich vooral tegen het wetenschappelijke karakter van de methodes die mensen gebruiken om het bewijs te leveren voor het bestaan van de ziel.

Wat het betoog van Alexander sterk maakt is het feit dat zijn neocortex volledig uitgeschakeld was tijdens zijn ziekte. Veel van de theorieën die niet in een hiernamaals geloven, zien de hiernamaals-ervaringen als het werk van een nog werkzame neocortex, de plaats waar de menselijke ‘geest’ volgens veel materialistische denkers gelocaliseerd is. Dat die geest door kan werken, terwijl de neocortex buiten spel staat, is een onderwerp dat niet zo maar genegeerd kan worden.

Mensen die niet geloven in een hiernamaals, zullen het ene argument na het andere opvoeren om dit verhaal weer te ontkrachten. Onder andere drugs worden opgevoerd. NRC haalt Oliver Sacks aan die vergelijkbare ervaringen kreeg onder invloed van drugs. En zo heeft het anti-hiernamaals-syndicaat weer een middel in handen om niet te hoeven geloven dat de ziel buiten ons brein zou kunnen bestaan. Ik ben na het lezen van Alexander’s boek wel om, ook al omdat ik de bewijsvoering over dit onderwerp van ook door mij gerespecteerde mensen als Swaab, Goldberg, Richard Dawkins, Stephen Hawking en vele anderen nooit als heel overtuigend heb beschouwd.

Als je brein ziek is, verandert je geest, is hun redenatie, dus is je geest een product van je brein. Dat gaat echter voorbij aan een ander idee: het idee dat de geest je brein gebruikt zoals jij je auto gebruikt. Is er iets defect in het brein, dan kan de geest zijn informatie niet overdragen. Zoals jij met je auto niet van A naar B kunt, wanneer hij kapot is. Een zieke geest verandert niet je geest in die redenatie, maar de mogelijkheden voor je geest om zich uit te drukken. Als je brein je vrouw voor een magnetron aanziet, dan kan de geest daar door heen proberen te breken maar dit lukt simpelweg niet.

De discussie over brein en ziel is voorlopig nog niet van de baan, en de stelligheid waarmee wetenschappers de ziel naar het rijk der sprookjes en fabelen hebben verwezen is absoluut misplaatst en onwetenschappelijk bovendien. De verdienste van boeken zoals dat van Eben Alexander is dat het de mogelijkheid open laat van een ziel die zich verder kan ontwikkelen. Daarbij is het brein vaak een stimulans en soms een remmende factor.

Zijn we daarmee terug bij het aloude dualisme van lichaam en geest? Ik vrees het wel. Maar wat maakt het uit? Het gaat er niet om of dingen niet kloppen met onze aannames, het gaat er om hoe de dingen zijn. Je kunt wel wensen dat iets er niet is; een open instelling blijft aanbevolen. Ik beveel het boek van Eben Alexander van harte aan!

(Een link vindt men hier: http://www.trouw.nl/tr/nl/5097/Spiritualiteit/article/detail/3330838/2012/10/12/Neuroloog-ontwaakt-uit-coma-De-hemel-bestaat-echt.dhtml)

‘Na dit leven’, Eben Alexander, Uitgeverij Lev,  € 14,95

Advertenties

5 gedachtes over “‘De ziel bestaat wél’ zegt neurochirurg Eben Alexander!

  1. Beste heer,

    Persoonlijk zit ik volledig op één lijn met uw denkwijze: we moeten blijven openstaan, ook voor een spiritueel vraagstuk uit de geschiedenis, zolang er niet het wetenschappelijk bewijs van het tegendeel is. En dit wetenschappelijk-stoffelijk bewijs is er, op vandaag, zeker niet! In feite, ingevolge de toegenomen kennis van de hersenwerking én het toch wel ernstig te nemen getuigenis van Dr. Eben Alexander (en anderen), is er op heden eerder een indicatie (geen definitief bewijs) van het tegendeel voorhanden.

    Bovendien kan het vrije onderzoek aangaande dit thema, inderdaad ook in alle hoffelijkheid verlopen en dient niet per se ‘parlementair’ te zijn.

    Met vriendelijke groeten

    Pieter (een bijna zeventigjarige medestander)

  2. Als het lichaam het voertuig van de ziel zou zijn, hoe kan het voertuig dan naar rechts afslaan zodra de ziel het stuur naar links gooit? (als ik in mijn auto rijd, en ik wil naar naar rechts sturen, dan stuur ik naar rechts en dan gaat de auto ook naar rechts.) Ik ben me er dan van bewust dat ik het stuur omgooi en niet de auto uit eigen initiatief. Dus hoe kan het dat een ziel niet in zichzelf gelooft? Waarom zou een ziel zichzelf ontkennen? En waarom zou een ziel bewijs zoeken dat zichzelf ontkent? Als het lichaam alleen een voertuig zou zijn, dan zou de ziel zich bewust zijn van het gebruik van dit voertuig, want volgens mensen die in de ziel geloven zit het bewustzijn in de ziel.

    • Je moet even afstappen van je eigen vooronderstellingen Filoso. Dat geldt trouwens ook voor mij op andere momenten. Stel de ziel bestaat (het gaat nu even om de mogelijkheid dat). Als je ervan uitgaat dat de ziel dan gebruik heeft te maken van onze hersenen, dan is hij deels afhankelijk in zijn uitdrukking van de kwaliteit van die hersenen. Zolang die gezond zijn is het prima, maar zodra dit niet zo is, wordt het moeilijk.

      • Ja. Stel de ziel bestaat, dan is hij afhankelijk van het lichaam in zijn uitdrukkingen en zijn denkvermogen, maar dat zijn mensen toch al. Het is niets nieuws dat een mens afhankelijk is van zijn lichaam en hersencapaciteit. Dus waarom is dit een item? Hiermee suggereer je tevens dat de ziel slimmer zou kunnen zijn dan het brein. Dus als de mens komt te overlijden, heeft mogelijk zijn ziel plotseling meer kennis dan voor zijn dood. Maar waar zit die kennis in dat geval opgeslagen?

    • Gelukkig is er wel een enorm verschil tussen een auto en onze lichaam als voertuig! Omdat er ook gevoel erbij komt en het werkt alleen in harmonie als alles met elkaar verbonden is.
      Volgens mij komt aldie moeilijkheid uit angst en vanwege de voeding waarmee we ons mensen hier op aarde voeden.
      Angst komt nog uit de geboorte om in deze dualistische wereld als een kleine afhankelijke mensenbaby te belanden, onwetend hoe daarmee om te gaan, hebben we ons zelf gesplitst in tweeën en sommigen nog meer delen. Dat is de ego, een denkbeeldige zelf, die nu de stuur in handen heeft. Die ego probeert ons en of zichzelf op allerlei manieren te beschermen.
      Verder bij deze de belangrijkste is, dat onze gevoel en denken gesplitst is in twee delen. Er is een denkende deel en een voelende deel ontstaan.
      Helaas in onze huidige maatschappij wordt voornamelijk de mentale gedeelte van ons zelf gevoed. Waardoor dat veel sterker en aanweziger geworden is dan onze voelende zelf, terwijl contact met ons ziel is allen mogelijk via onze hart, via onze voelende zelf. Die veel natuurlijker is, we zijn tenslotte geboren met een voelende hart, het denken leren we aan door onze opvoeding en maatschappij. Maar als de maatschappij en onze ouders ook op angst gebaseerd zijn en vooral het denkende deel stimuleert, dan wordt het denken steeds krachtiger en het gevoel sluit zich af. Daarom heeft volgens mij onze ziel moeilijk om zich hier op aarde te manifesteren.
      Het mooie is wel dat we de keuze hebben om weer één te worden, door balancering. Zodat we meer gaan richten op ons gevoel en onze voelen en denken zich verenigen, zodat er weer eenheid en harmonie kan ontstaan. Dan krijgt de ziel weer toegang om te schijnen. Ik schrijf bewust schijnen en niet sturen zoals we een auto besturen, omdat de ziel stuurt niet, de ziel leidt ons in liefde, als we het toelaten.
      Deze klus is niet makkelijk in deze maatschappij, maar wel mogelijk. Ik wens het iedereen toe die daar verlangen naar voelt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s