Het Moment (deel 4)

IMG_3234Luna Spolt is een scientertainer. Hij gaat de wereld rond met zijn shows om wetenschap bij de mensen te brengen. De wetenschap als amusement, dat is Spolt op het lijf geschreven. Maar hij is niet overal geliefd. In fundamentalistisch christelijke kringen is men klaar met de man die het geloof van velen aan het wankelen heeft gebracht. Het komt tot een eruptie. En Spolt ontmoet de gruwelijkste vorm van geweld tijdens één van zijn optredens. Wat er dan gebeurt, gaat veel wetenschappers boven de pet. Je leest het in dit internetfeuilleton ‘Het Moment’, dat wekelijks op deze weblog zal verschijnen. Deel vier.

Het werd donkerder. Mijn mind kwam tot rust. Ik accepteerde de dingen die gebeurden. Ik accepteerde dat ik was doodgeschoten. Er was geen mogelijkheid meer om iemand te bellen, ik had geen vermogen meer om binnen te treden in de wereld van de materie. Niet als vaste stof die binnen kon dringen in de materiële omgeving van de wereld waar ik de laatste decennia had mogen verblijven.

Ik draaide ineens rond, vlakbij het zwarte gat. De snelheid was enorm. Ik kende de computersimulaties van melkwegstelsels die in zwarte gaten verdwenen, en ik had er ook mijn eigen voorstellingen van gehad.

Ik wist dat dergelijke voorstellingen zoiets waren als voorstellingen van gelovigen van het hiernamaals of van hun goden. Ze waren niet meer dan een voorstelling. De hersenen vulden de delen die ze niet wisten gewoon zelf in, zonder dat er een bewustzijn aan te pas kwam. Ook bij melkwegstelsels die in zwarte gaten verdwenen.

Mijn mind kwam tot rust, maar het tempo niet. Dat nam toe, waardoor ik als in een spiraal naar binnen werd getrokken in het zwarte gat. Daar leek een enorme vertraging op te treden. Ik was in een  tunnel. Om mij heen was nu alles donker. Dit zou het begin van mijn dood kunnen zijn, bedacht ik, maar ik kende de verhalen over bijna dood ervaringen. Daarin kwam meestal een tunnel voor.

Het zou nog even doorgaan.

Na een tijdsspanne die voelde als enige minuten zag ik een schitterend licht. Het licht was anders dan de zon. Het bestond uit verschillende kleuren en soms verdeelden de lichtdeeltjes zich ineens, in de breedte, in vlagen van lichtregen die leken te worden voortgejaagd als motregen in de storm, maar er was geen regen en er was geen storm. Er was alleen maar een zee van licht in verschillende kleuren.

Toen zag ik een heuvellandschap met een hek. Het was het soort heuvellandschap dat je in Nieuw Zeeland kan tegenkomen, of aan de Zuidoostkant van Australië.  Groene weilanden en mooie grote volle eiken; verdwaald in het landschap. Ik ging door het hek en verwonderde me over het feit dat ik recht tegen het licht in kon kijken.

Toen ik even liep kwam mijn krachtdier me tegemoet lopen. Ik glimlachte om de herinnering aan mijn sjamanistische tijd. Deze tijd volgde op mijn afscheid van het christendom. Ik was 20 toen ik mezelf sjamaan noemde. Ik verbrandde salie, liep door landschappen waar ik oude joodse teksen en indianenliederen reciteerde, en vroeg mijn god (want die had ik toen nog) of hij me mijn krachtdier bekend wilde maken.

Ik doomde toen een grote bruine hond die rijk in de kwabben zat. Ik noemde de hond Bo. In mijn visualisaties was de hond meer dan een hond. Hoewel de sjamanistische boeken zeiden dat je je vooral bewust moest worden van de kwaliteiten van je krachtdier, kon mijn hond veel meer dan een gewone hond. Hij kon bijvoorbeeld vliegen en zich groter en kleiner maken.

Ik vond het leuk dat Bo het eerste wezen was dat ik hier tegenkwam. Hij kwam lui kwispelstaartend naar me toe. Het verbaasde me natuurlijk niet dat hij door me heen liep. Alles was immers mogelijk in deze wereld van het dovende brein. Wij liepen door elkaar heen en konden elkaar toch aanraken. Ik vroeg me even af of we een lichaam van neutrino’s hadden.  Kort daarna ervaarde ik dat het ‘lichaam’ waarin ik mij bevond van substantie wisselde, want plotseling zat ik op de rug van Bo, die zijn vleugels uitsloeg.

We vlogen over een landschap dat ik niet kende, door een blauwe lucht. Het landschap bestond uit hele smalle hoge bergen in het water. De lucht was staalblauw, met daarin het licht als bron van warmte. Omdat het zo schitterend was, speelde ik met gedachten over een hiernamaals. Wij wetenschappers zouden het immers ook mis kunnen hebben?

Wij veronderstelden in onze boeken, en met onze intelligentie en titels als legitimatiebewijs, dat er geen god was, geen andere wereld en ook geen hiernamaals. Het idee was te ridicuul voor ons; eerlijk gezegd namen we de wetenschappers die er wel in geloofden niet serieus. Er waren er onder ons die in hun boeken met de nodige spot spraken over ze.

Voor hersenwetenschappers en voor mij waren alle ideeën over een hiernamaals mentale constructen van onze prefrontale cortex. Zelfbedachte representaties van het breindeel, dat als laatste in de evolutie ontstaan was.

Maar het kon ook anders zijn. Die mogelijkheid verwierpen we, maar bewijzen konden we het niet. Wel konden we het aannemelijk maken, en we lieten geen mogelijkheid onbenut om dat te doen. Wij zagen de menselijke geest of ziel als een product van het brein. Maar je kon het brein ook zien als een instrument van de ziel. Dat deden we niet, maar we zouden het hebben kunnen doen.

Ik denk dat ik daar, op de rug van mijn krachtdier, voor het eerst de mogelijkheid open liet dat er een hiernamaals was. Waarom zou de dimensie waarin ik nu verkeerde niet kunnen bestaan? Wij mensen waren best knap, zeker als je ons vergeleek met de zoogdieren waar we uit voort kwamen. Maar onze waarneming was uiterst beperkt. Heel veel natuurlijke fenomenen konden we waarnemen, maar een heleboel ook niet.

Wordt  vervolgd

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s