Het Moment (deel 1)

165470_10200337787861170_1286862145_nLuna Spolt is een scientertainer. Hij gaat de wereld rond met zijn shows om wetenschap bij de mensen te brengen. De wetenschap als amusement, dat is Spolt op het lijf gesschreven. Maar hij is niet overal geliefd. In fundamentalistisch christelijke kringen is men klaar met de man die het geloof van velen aan het wankelen heeft gebracht. Het komt tot een eruptie. En Spolt ontmoet de gruwelijkste vorm van geweld tijdens één van zijn optredens. Wat er dan gebeurt, gaat veel wewtenschappers boven de pet. U leest het in dit internetfeuilleton ‘Het Moment’, dat wekelijks op deze weblog zal verschijnen. Dit is deel één.   

Het Moment dat we allemaal vrezen kwam plotseling.
De zaal had zich gevuld met mensen. Als scientertainer trok ik overal over de wereld volle zalen. Ik schetste de toekomst met behulp van de wetenschap. Op amusante wijze. Ik maakte er een show van. Sommige wetenschappers noemden me een charlatan, maar ze bestreden me niet op inhoud omdat ik goed ingevoerd was in de dingen waarover ik sprak.
Vooral het stuk over de menselijke hersenen was populair. Ik stond dan vrij serieus te vertellen over de late komst van onze prefrontale cortex in de evolutie. Ondertussen liepen er schaars geklede mannen en vrouwen achter me langs over het podium, om ze onmiddellijk te laten voelen dat ons bewustzijn nog niet veel vat heeft op onze instincten. Ook liet ik tijdens de toespraak een afzichtelijk hard geluid op de toehoorders los.
Met de show ging ik van Nederland naar Australië, en via China, de USA, Argentinië, Ghana, India en Saoedi Arabië terug naar Europa waar ik 23 landen aandeed. Israel volgde, en dat zou het Moment inluiden. Want in het centrum van Jeruzalem, de navel van de aarde volgens een oud boek, bleken de weerstanden te groot tegen een scientertainer die het geloof een overbodige hypothese noemde, en de ziel een idee fix.
De religieuze wereld was woedend toen ik Jezus een provinciale lastpost noemde en Mohammed een bedwelmde fantast. Met mijn bekendheid groeide in die kringen ook de haat tegen mij. Dat was allemaal te verwachten en te voorzien, maar ik waande mij onaantastbaar. Ellende, dat overkwam anderen, niet mij. Mijn vriendin Els, mijn vijfde partner, 35 en 20 jaar jonger dan ik, maakte zich daar wel bezorgd om.
Ondanks dat de veiligheidsmaatregelen streng waren in Jeruzalem, kwam het Moment in de vorm van drie kogels. Het was geen moslimfundamentalist, maar een Amerikaanse christen. Een type dat uiterlijk wel wat op Breivik lijkt. Toen ik opkwam schoot hij. Ik kreeg twee kogels in mijn linkerborst en één door mijn hoofd, precies door mijn prefrontale cortex.
Ik zakte ineen en er ontstond een geweldige commotie. De man werd onmiddellijk ingerekend, maar voor mij maakte dat niet uit. Het bloed gutste uit mijn hoofd en borst en ik weet nog dat ik me afvroeg waarom ik niet naar Els had geluisterd.
Het opmerkelijke was dat ik alles heel bewust meemaakte. Vanaf de schoten tot het moment dat de lijkwagen kwam. Als hersendeskundige kende ik natuurlijk het onderscheid tussen klinisch dood en feitelijk dood. Volgens de gangbare opvatting in mijn kringen waren bijna dood ervaringen gewone biologische processen.
In ieder geval was er niets mystieks aan, dat mensen door een tunnel heen gingen en dan opgewacht werden door hun familie, zoals in bijna alle bijna dood ervaringen werd besproken. Het was hun dovend bewustzijn. Wat ik in elk geval wist was dat het met me gedaan was. Dat het een kwestie van minuten zou zijn totdat mijn hersenen het begaven.
Mijn ervaring voltrok zich volgens het boekje. Nadat ik het leven uit mijn lichaam voelde trekken, hing ik ineens boven de situatie. Ik zag mezelf liggen op het podium. Om mij heen zaten mensen geknield. Ik zag dat ze de moordenaar te pakken hadden. Her en der stonden mensen te huilen, met handen voor hun mond en opengesperde ogen, of met hun gezichten in hun handen. De zaal was plotseling hel verlicht.
Ik onderdrukte een neiging om te roepen dat ik er nog was. Ik begreep dat ze me niet zouden horen, dat mijn lichaam niet langer het medium van mijn boodschappen was…

(Wordt vervolgd)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s