René van der Gijp en de kracht van de eenvoud

Gisterenavond was er een programma over René van der Gijp. De ex-voetballer staat bekend als een lachebekje, als een man van het leven ook. Daarbij is hij een geweldig voetbalanalist. Zo voorspelde hij het wereldkampioenschap van Spanje in de zomer van 2010. Gisterenavond liep Fons de Poel een dagje mee met de Nederlander wiens populariteit grenzeloos lijkt op dit moment. (dit artikel werd eerder gepubliceerd op 1 mei 2011 op deze welog.)

‘Fonsie’ noemde Van der Gijp zijn interviewer. En aan begin van de documentaire maakte hij duidelijk dat het voor hem een erg drukke dag was, omdat hij nu voor de cameravrouw en de interviewer thee moest maken. Gewoonlijk was hij lekker alleen in zijn huis.

Komieken lijden vaak aan depressies. Leed en humor staan dicht bij elkaar, zoals gekte en genialiteit dicht bij elkaar staan. Stan Laurel blijft een belangrijk voorbeeld. Onderhevig aan stemmingen van neerslachtigheid schreef hij het leeuwendeel van de films en grappen die de wereld zo lang in hun greep hebben gehouden.

Ook van der Gijp heeft een paar keer een depressie gehad. Hij hield dat in het interview met ‘Fonsie’ vrij vaag. Hij wist nu eenmaal niet waardoor het kwam. Geen diepgraverij bij René. En geen excuses. Ook niet voor het feit dat zijn vrouwen beter voor zijn kinderen zorgden dan hij zelf.  Ze zijn beter af bij hen, zei hij.

We maken ons allemaal veel te druk. Dat straalt hij uit. Van de filosofieën in de wereld vind ik hem dicht bij de chinezen staan met hun taoïsme. Het is leuk om dat vergelijk te maken, omdat zijn collega Wilfred Genee onlangs hardop flirtte met het boeddhisme. Bij Genee was dat een verrassing en hij werd er dan ook nogal mee gedold door zijn collega’s.

Laat de wereld geworden, zegt het vermaarde handboek van het taoïsme, de Tao te Tsjing, wat zou je streven? De dingen gebeuren zonder jou ook wel. Een man die zichzelf aanbeveelt  kan niet opvallen, is ook een tekst uit dat boek. Het lijkt allemaal door René zelf opgeschreven te zijn.

Daar in China kennen ze bovendien een god van de lach. Tan chi’en. Want lachen geldt als een hoge vorm van spiritualiteit. Iemand die naar de wereld om zich heen kan kijken en om zichzelf en de anderen kan lachen moet de dingen goed kunnen doorgronden. En vanuit een afstand kunnen kijken naar het gestreef om hem heen.

De documentaire noemde van der Gijp de uitbundige kluizenaar. We kennen hem als de man van de kwinkslag, de man die doet waar hij zin in heeft. Je ziet wel dat hij respect voor zijn medemens uitstraalt.  Zonder ze te sparen wanneer ze naar zijn mening onhandige dingen doen. Hij heeft een feilloos oog voor voetballers die iets doen zonder er over na te denken. Een bal in het wilde weg schoppen, daar lacht hij hard om.

Dodelijk zijn uitspraken als ‘die man is beter zonder bal dan met bal, dus die moet lekker wat anders gaan doen’.  Dat typeert hem. Doe wat je leuk vindt. Ga niet op een voetbalveld lopen als je beter bent in hardlopen. En als je op topniveau wilt voetballen, doe dan geen wazige dingen. En voor wazige dingen heeft hij een goed oog, en hij kan er geweldig om lachen. En wij lachen met hem mee, want we zien het plotseling ook.

Waarschijnlijk daarom vergelijkt de voetbalfilosoof met de ongezouten mening, Johan Derksen,  hem met een prettige leraar. Hij kan de dingen goed en leuk uitleggen. En hij laat wezenlijke details zien, waardoor je het als kijker gaat zien. Daarbij is hij nooit lang en dwingend aan het woord. Hij was een momentenvoetballer. En zo is hij ook als commentator.

Ondertussen heeft hij ook wat van de rabbijn uit de Talmoed, die bij de ingang van het vrouwenbadhuis de schoonheid van de vrouwen stond te prijzen. Hij bedankte zijn god voor de schepping van deze geweldige wezens. Ik zie het van der Gijp doen. Met Wim Suurbier naast hem. Om vervolgens rollend van de lach in zijn auto te stappen.

Twee dingen zijn volgens hem heel bepalend. Geluk en talent. En dat heb je of je hebt het niet. En je hebt er geen patent op; het is geen permanent bezit. ‘ In juni kan de wind een totaal andere kant uit staan’. Dus wat zou je je druk maken? Wat zou je jezelf voorbij hollen om succes te oogsten? Neem de dingen zoals ze zijn.

En verder? Verder niet zo veel meer. Ik vergeleek hem net met het taoisme. Iets wat hij waarschijnlijk zelf niet zou doen. Vandaar dat ik het doe. En een mooi slotakkoord voor hem heb. Uit de Tao te Tsjing. Omdat ik zo geweldig van hem kan genieten. Luister maar.

‘ Doe de geleerdheid weg, en er zal geen smart gekend worden;

doe de schranderheid weg, verwerp de wijsheid en het volk zal 100 x gelukkiger zijn.

(…) Je verschijning zij onopvallend,

en hou je aan de eenvoud;

beteugel je zelfzucht en besnoei je verlangens.’

Opvallen doe je door onopvallend te zijn. Een paradox die Rene van der Gijp prachtig past.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s