Zo druk als ik ben jij niet…heerlijk!

De foto is van mijn dochter Anniek, kort voor haar 12e verjaardag gemaakt

De laatste weken ben ik een beetje geleefd, en dat vond ik eigenlijk heerlijk. Eindelijk weer eens een volle agenda  na een paar maanden van lauwheid in de markt. En net als het weer is mijn agenda een vereniging van extremen. Zo zie ik de maanden juni, juli en augustus grotendeels leeg staan, als ik terugkijk, maar vanaf 1 september is de beer los, en dat wordt niet minder in november en december, en ook daarna gaat de wind niet liggen.

En nogmaals: ik vind dat heerlijk. Ik heb mijn mini sabbatical gebruikt om mezelf op te laden. Ik schreef een aantal korte business verhalen en een reeks artikelen over het brein en veranderen; zo kwam ik mijn tijd door. Gedichten stonden even in de koelkast. Wel las ik steeds weer boeken. Coetzee, Maria Duenas en Bill Bryson.

Met een enorme toename van werk (en leuke klussen!) ben ik regelmatig onderweg van Goes naar Rijssen en via Amersfoort terug naar Alphen aan den Rijn, waar ik zo heerlijk woon. En elke meter die ik rijd ben ik me er bewust van dat het een zegen is dat ik de agenda vol heb. Ik kan weer gewoon zeggen dat ik druk ben. In Nederland word je altijd een beetje belachelijk gemaakt als je dat zegt.

-Tja, ik ben óók druk.

Maar zo druk als ik, denk ik dan altijd, ben jij niet. Wat ik natuurlijk helemaal niet weet, maar wel denk want ik vind altijd dat ik alles mag aannemen, en dat de werkelijkheid dan wel laat zien of het tegendeel waar is.

Het gaat dus goed. Ik ben lekker onder de mensen. En mijn intensieve studie van de afgelopen vijf jaar over het brein is vruchten gaan afwerpen. Men is geïnteresseerd in wat ik er over te melden heb, en ik heb ook wel iets te melden wat niet zo gangbaar is. Dankzij mijn leraren natuurlijk, want zonder goede leidsmannen en -vrouwen vaart niemand wel.

Wat me op een van mijn nieuwe levensdoelen brengt: ik probeer stress uit mijn leven te bannen. Gewoon weg. Er is weinig in het leven dat stress rechtvaardigt. Ik weet intussen dat het een speling van mijn brein is, dat ik soms gewoon gefopt word door dat brein.  Dat er helemaal geen reden is om bang te zijn dat iemand me aanvalt, terwijl mijn brein me dat wel influistert.

Hoe druk ik ook ben, van binnen is er ontspanning. Diepe ontspanning. Ik schrijf zelfs af en toe weer een paar dichtregels. En ja, als kind van mijn tijd (ik ben van 59) ben ik daar nog gewoon ordinair dankbaar voor.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s