Carice van Houten topactrice maakt vijfsterren album!

De neiging om te vergelijken met andere artiesten is altijd aanwezig bij debuutalbums. Zelfs als het om het debuutalbum gaat van de grootste actrice van het land. Bij See you on the ice, de eersteling van Carice van Houten liggen de vergelijkingen voor het oprapen. Maar is dat niet net zoiets als van een kind zeggen dat het op iedereen lijkt, behalve op zichzelf? Inderdaad. Voor hen die enig referentiekader nodig hebben, toch maar wat vergelijkingen. De stem van Carice komt in de buurt van die van Kate Bush, Deborah Harry, Coco Rosie en Dagmar Krause; niet de geringsten. Ze mist het verpletterende volume van een Adele, maar ze benut haar ijle stem formidabel. Ze heeft meerdere malen getwitterd graag te luisteren naar David Sylvian, die ook vaak beticht werd van een te weinig volumineuze stem. Hij wist, net als Carice, dat hij zichzelf niet hoefde te overschreeuwen om gehoord te worden.

Wie op zoek is naar knetterharde rock, zal teleurgesteld worden. De plaat is een tribute aan ingetogenheid en schoonheid. Nostalgie en romantiek zijn volop aanwezig, veel nummers kunnen worden beschouwd als eine kleine Nachtmusik; met name een jazzy song als End of the world die je draait als je om 4 uur ’s nachts in de beslotenheid van je woonkamer nog een borrel wil drinken.

Er is hier en daar hartverwarmend introvert geproduceerd. Luister maar eens naar Particle of Light. Dit duet met de vermaarde Anthony Hegart van Anthony & the Johnsons is één van de hoogtepunten van See you on the ice. Carice en Anthony articuleren zoals de schrijver Dylan Thomas zijn acteurs opdroeg te articuleren: met liefde voor de woorden. En als contrast, om de veelzijdigheid van mevrouw Van Houten te benadrukken, klinkt Emily als een volwaardige Blondie-hit.

Een knipoog naar de filmjaren ‘50 zit in de opening van Still I dream of it. Een song die als een rivier door verschillende sferen slingert, en gaandeweg een transformatie ondergaat. Prachtige orkestratie. Het zou niet moeilijk zijn om van het nummer een romantic uit de jaren vijftig te maken, al doet het slot ineens weer denken aan Lennon & McCartney.

Aan het begin van dit artikel stelde ik de vraag:  is het vergelijken met andere artiesten niet net zoiets als van een kind zeggen dat het op iedereen lijkt, behalve op zichzelf? Dat is zeker zo. Toch heb ik het gedaan met Carice’ album. Het boeiende is namelijk dat ze, net als elke andere popartiest, wel op van alles kan lijken, maar ondertussen volledig zichzelf is. Als iemand haar eigen talent volgt, en dan op grootheden lijkt, is zelf een grootheid.

Dat ze dat is, daarover hoeven we niet te twijfelen. Ik noemde haar gisteren de Marco van Basten van de Nederlandse film. Deze rijke, veelzijdige plaat laat zien dat ze ook de Nederlandse muziek kan onttrekken aan de polder. Talent verloochent zich niet.

Of de polder dat leuk zal gaan vinden, is voorlopig nog de vraag. Het gemopper en soms het gescheld op Carice is niet van de lucht. Ze moet zich bij haar leest houden als actrice. En daar en daar zong ze als een natte krant. Tja. De erkenning in ons land voor internationale allure volgt pas nadat het buitenland het in onze sterren heeft herkend. Zie van Basten.

Dit is, op een enkele zwakke plek na, een vijfsterrenalbum. Ik ben een fan. Niet a priori, maar door de kwaliteit die mevrouw Van Houten keer op keer levert. In films, en nu ook op de plaat. Kopen die hap, kaarsen aan, borrel erbij, en jezelf en je omgeving naar nostalgia toe mijmeren.

Bert twittert op Goeroetweets en schrijft ook op jongebazen.nl

Advertenties

2 gedachtes over “Carice van Houten topactrice maakt vijfsterren album!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s