Nieuwe ‘gedichten’bundel van Bert: het begin van grote thema’s

Ik wilde iets met de grote thema’s. Al weer enige tijd geleden. Zoals de oorlog. Dat je als mens de dood van een ander op je neemt. En marchanderen kunt met je geweten. Dat wilde ik onderzoeken. Het begon met een paar pogingen tot poëzie, maar ik wilde geen poëzie. En ook geen proza. De vorm drong zich vanzelf op. Het werden miniaturen. Dichter bij de poëzie dan bij het proza, maar dat zal jullie waarschijnlijk worst zijn. Het ging ook niet om de vorm, het ging om de inhoud. Ik wilde de haat fileren. Als het al haat was, en niet gewoon onnadenkendheid of domheid. Hieronder het begin van de bundel en de frontpage, ontworpen door Perry Lambrechts. De bundel miniaturen zal een e-boek worden en binnenkort verschijnen. Guernica en Zaharra zal hij heten. Hij is kostenloos te krijgen; later hoor je nog op welk adres.

De eerste vier bladzijden van de bundel:

Voor het momentum  zijn daders nooit daders. Ze kunnen vrienden zijn, minnaars, mannen van eer, vaders. Er is geen vijand die hun ruggengraat meet, scant of zichtbaar maakt. Ze zijn nog geen verraders en er is niemand die een plicht verzaakt,

totdat plotseling de oorlogen, tsunami’s en kernrampen komen. Wanneer precisiebommen het menselijk verdriet hebben opengereten, sterven de dromen en kijken wij niet meer in spiegels maar in de vragende ogen van ons geweten.

Als we dat dan nog willen hebben. Want het liefst willen we vergeten. Laten verdwijnen wat we vernietigden in onze webben.

 Na het momentum zijn onze vaders en betrouwbare vrienden misdadigers geworden. Uit de krochten van hun geesten kroop de wreedheid omhoog, ze sloten zich aan bij bloeddorstige horden. En degenen die helden leken, bleken laf.

Uit gebrek aan moed werd hun rechtvaardiging voor wangedrag geboren. Hun gewetens hebben geen stem meer, ze schudden het mededogen van zich af. En dat is misdaad tegenover hen die hun geliefden verloren.

 

 

 

 

 De zon klimt cynisch omhoog. De lente volgt hem droog en cijfert zich lichtzinnig weg, als een dandy, geknecht door vrouwenjacht die zich niet laat hinderen door recht of onrecht.

Nerwin, roept de Bosnische bejaarde, Nerwin kom maar, jongen. Hier ben je veilig. Hier zijn geen oorlogshaarden, hier wordt niet geschoten. Hij kijkt langs de bewakers, schuin omhoog zodat hij de klimmende zon ziet en niet zijn bange volksgenoten.

Nerwin, jongen, kom maar. Ze doen ons niets, dat hebben ze ons beloofd, roept de oude man, een vijandig geweer tegen zijn hoofd. Zijn stem echoot door het bosrijke dal waar de stilte de bloemen heeft gesloten en geen vogel zijn nest verlaat. Maar dan verjagen ze de stilte, zoals eerder het gepraat, de bewakers lossen schoten.

Niemand zal ooit nog de naam van Nerwin door het dal laten echoën. Dat is van hogerhand besloten.

Boven het massagraf hoort Nerwin hoe de elementen zijn woorden na fluisteren.

Jullie moeten niet naar je vader luisteren. Dan overleef je het niet. Zonder het te weten werd mijn vader een verrader. Zonder het te weten loodste hij landgenoten naar een massagraf. Jullie moeten niet naar je vader luisteren.  

900 mensen stierven die dag. Wie naar zijn vader luisterde zag de zon verduisteren.

Interesse? Meld je maar vast aan voor de bundel via pitcher.support@hetnet.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s