Boven het ziekbed van Johan Friso streden Matthijs van Nieuwkerk en Rutger Castricum!

Nico Dijkshoorn vond de DWDD-uitzending van afgelopen maandag geweldig. Toegegeven, het was spannend. Zo verscheen de journaliste van het NRC-artikel over Johan Friso, Jannetje Koelewijn, in de uitzending. En daarna legden tenminste drie VARA-kanonnen Pownews-verslaggever Rutger Castricum het vuur aan de schenen. Dijkshoorn vond dat Castricum verloor. Ik weet dat nog niet zo. Om te beginnen verscheen Rutger in het ‘vijandelijk kamp’ op de dag dat Job Cohen uit de politiek trad. Men verwijt hem in linkse kringen dat hij Cohen verkeerd heeft neergezet. Castricum is daar een beetje trots op, maar vindt ook dat een oppositieleider daar tegen moet kunnen.

Pownews past bij de Telegraaf, DWDD bij de Volkskrant. Pownews mept graag naar links, DWDD is daar wat hoffelijker, maar vond het kennelijk tijd om iets terug te doen. Dus werd Castricum in de rug aangevallen door Rottenberg en een journalist van wie ik de naam niet ken. Matthijs van Nieuwkerk en Jan Mulder deden ook mee.

Om het spervuur van opmerkingen en vragen te kunnen beantwoorden, moest Castricum zich naar vier kanten richten. Hij draaide naar achteren, vervolgens naar voren, dan weer naar rechts, maar zelden naar links. Dat gaf onrust in het beeld. Matthijs riep dat Castricum een bange indruk maakte, een impressie die werd uitvergroot door de Pers en de Volkskrant de volgende dag.

Links Nederland haalde zijn gram. Helemaal niet erg. Ook Castricum mag wel eens aangepakt worden. Niets mis mee, en ik vond dat hij het best waardig droeg. Hij beet terug naar Rottenberg en de journalist waarvan ik de naam niet ken. Arrogant. Zoals we dat van hem kennen. Angst heb ik niet gezien, wel een paar mensen die hem in het nauw dreven.

Hoe moedig is het om met drie, vier scherpe tongen een man in de rede te vallen? Als DWDD-fan (en als Pownews-fan) vond ik het niet sterk. Coalitievorming heet het. Ik zie het Castricum nooit doen. Hij doet het allemaal in zijn eentje. En daar kan je van houden of niet, hij legt er meer dan eens iets mee bloot.

Dan Nico Dijkshoorn. Laat ik zeggen dat ik iets heb met zijn werk. Ik vind dat hij mooie dingen schrijft, al vind ik hem te vaak een krachtterm gebruiken zonder dat het nodig is. De manier waarop hij in zijn VI-artikelen mensen afzeikt, is pittig. Pittiger dan wat Rutger met Cohen heeft gedaan.

Hij heeft het niet nodig, Dijkshoorn, bombastisch schrijven. Als hij klein schrijft, of de passie over muziek er in gooit, dan word ik blij van hem. Maar wanneer hij Piet de Visser of John Guidetti aanpakt, dan moet dat altijd met grof geschut. En ook altijd op zo’n quasi stoere toon. Ik weet niet waarom. Misschien om meer man te lijken.

In elk geval moet je niet zo verbolgen doen over Castricum doen wanneer je zelf graag een loopje neemt met een ander. Zowel bij Guidetti als bij Castricum schrijft hij geërgerd over hun ‘truukjes’. Vooral de 19-jarige stoerdoener uit Zweden lijkt hem te irriteren.

Mij ergert ook iets. Het respectloze in de mediacontacten tussen rechts en links, bijvoorbeeld. Die Theo van Gogh-toon die bon ton is geworden in ons land. En dat als waarheid presenteren van persoonlijke waarnemingen. Rutger, wat ben je bang, roept Matthijs. En de volgende dag staat het als een nieuwsgegeven in de linkse pers.

En vervolgens vallen we ook nog over collega-journalisten heen, die net over de rand gaan met informatieverstrekking over een Oranjetelg. Ineens is ethiek dan weer een onderwerp. En gaan we ons eigen kamp feliciteren met een overwinning.

Journalisten zijn rotzakken en moeten dat ook zijn. Er is gelukkig een ethiek die ons beschermt tegen valse praktijken binnen die wereld. Maar zowel Rutger Castricum als de DWDD-vriendenclub of Jannetje Koelewijn deinzen niet terug voor een klein overtredinkje in het fatsoensdomein.

Mulder, Rottenberg, de journalist die ik niet van ken en Van Nieuwkerk vielen Castricum aan. Vier tegen één is gemeen, zeiden we vroeger. Dat vond Dijkshoorn niet iets om quasi stoer over te mopperen op twitter. Is dat kleur bekennen? Of vromer zijn dan de paus? (‘Wij zijn ethisch, en die gozer niet; zij doen truukjes, en wij zijn zo eerlijk!’)

De stijl van Wilfred de Jong mag tot voorbeeld dienen. De Jong verstaat de kunst om mensen hun verhaal te laten doen, en vraagt 1-op-1 echt alles wat relevant is. En als we in het linkse kamp mensen willen vinden, die goed zijn in de polemiek met rechts, dan kom je al snel bij Roemer van de SP uit.

Castricum’s vriendenclubje heeft dat allang ontdekt, en heeft geprobeerd op een bedenkelijke manier een associatie te maken tussen Roemer en Noord-Korea. En zo blijven we over en weer met modder gooien en verdenkingen leggen op politieke tegenstanders.

De amusementswaarde zal wel hoog zijn, maar langzamerhand heb ik het wel gehad met die onethische worstelpartijen die het zicht op de feiten ontnemen. Want feiten, die zijn er. En laten we in dat kader nog maar even stil staan bij Johan Friso en Jannetje Koelewijn.

We horen al een week niets anders dan dat de prins stabiel is maar in levensgevaar. Is daar niet meer over te zeggen? Natuurlijk wel. Je schaadt het koninklijk huis en de prins niet als je meer over zijn toestand prijsgeeft. Wat heeft hij? Wat is de update? De RVD zwijgt. Terwijl de RVD veel ruis zou kunnen wegnemen. Een groot deel van de Nederlanders leeft mee, en heeft behoefte aan informatie.

Daar hebben we lak aan, zou de RVD kunnen zeggen. Het gaat nu om de prins en zijn familie. Wat we weten, is losgemaakt door de bekritiseerde Koelewijn en haar echtgenoot. Onethisch? Misschien. De intenties lijken niet verkeerd. Al worden die natuurlijk wel verdacht gemaakt. Zoals allerlei gedrag van Johan Cruijff en Ten Have verdacht wordt gemaakt, na de rechtszaak. Door hun tegenstanders.

Waar dringend behoefte aan is, is kwalitatief hoogwaardige journalistiek. In alle kampen. Aan nuances die er toe doen. Aan relevante informatie. Op dit moment zie je een stel honden door elkaar heen blaffen. Zelf vinden onze mediapersonality’s waarschijnlijk dat het debat daarvan leuker wordt. Ik vind vooral dat het lawaai er van toeneemt. En aan potten die ketels iets verwijten, daar houd ik niet van.

Dus wie heeft er nu gewonnen, afgelopen maandag bij DWDD, in de meest tendentieuze uitzending sinds jaren? Het onbeschofte discours, vind ik. Volgende keer kijken we liever naar een worstelwedstrijd. Dan weet je in elk geval waar je aan toe bent.

Bert twittert op Goeroetweets en is eindredacteur van www.jongebazen.nl Zijn business website vind je op www.pitchersupport.com Recent schreef hij ‘Voer voor jongebazen’

Advertenties

13 gedachtes over “Boven het ziekbed van Johan Friso streden Matthijs van Nieuwkerk en Rutger Castricum!

  1. Pingback: Matthijs van Nieuwkerk en zijn vrienden vallen Rutger Castricum aan! - Jonge Bazen

  2. Helemaal mee eens Bert!
    En hoe Mathijs v Nieuwkerk gisteren opeens meneer de journalist ging uithangen richting Martijn van Dam, hem geen een keer liet uitpraten, bah! Dat was geen interview maar een one-manshow.
    Maar ach, we vinden het allemaal prachtig. Kijkcijferssssss.

  3. Rutger Castricum kreeg drie koekjes van eigen deeg: overduidelijk een onfatsoenlijk opzetje. Ik gun het hem van harte. Voet ie ook eens hoe anderen zijn platte doordrammerigheid ervaren. Maar ik ben bang dat ie er niets van leert.

    Jos Steynebrugh

    • @Jos, Het was moedig dat Rutger bij DWDD kwam. De opmerkingen die hij naar zijn hoofd kreeg, snijden volgens mij wel hout. Bert heeft het al over de amusementswaarde van PowNews. De optredens van Castricum zijn naar mijn mening meer cabaret van zeer matige kwaliteit dan journalistiek.

  4. Bert,

    Volgens mij is door je vooroordeel over links in dit geval niet voor je mogelijk om hier een ‘neutraal antwoord op te geven. Dit hoeft ook niet voor een opinie, maar is dit geval stel je hier een open vraag met een bevooroordeeld antwoord. Het vergelijk tussen bijvoorbeeld Rutger van Castricum en Nico Dijkshoorn gaat niet op, omdat de een ‘journalistiek’ bedrijft en de ander ‘columnist’ is.

  5. Ik richt mij niet tegen links, Fred. Lees het artikel nog maar eens. Het gaat om iets anders dan een links vooroordeel. In mijn denken zit zelfs veel links gedachtengoed. Het gaat me juist om gedoe tussen politieke tegenstanders vanuit vooroordelen.

  6. Castricum en Dijkshoorn beoefenen inderdaad verschillend diciplines, maar of je dat wat Castricum doet journalistiek moet noemen, waag ik te betwijfelen. Sommige mensen zullen het amusant vinden en mensen stevig aanpakken is OK, maar mensen volledig afbreken zoals ik regelmatig heb zien gebeuren heeft voor mij weinig nieuwswaarde. De behandeling van Martijn van Dam door Mathijs van Nieuwkerk in DWDD gisteren, verdiende ook niet echt de schoonheidsprijs.

  7. Beste Bert,
    Mooi dat je je visie geeft op de gebeurtenissen in DWDD. Vanuit perspectief van veranderen zou je kunnen zeggen dat Rutger Castricum, maximaal uitgedaagd werd om uit zijn comfort zone – en in beweging te komen. Goed ook om te zien dat hij, net als de meeste van zijn gasten, als het echt spannend wordt ook ‘vlucht-gedrag’ laat zien! Ik denk dat de kwaliteit van zijn interviews toe zal nemen nu hij deze ervaring heeft opgedaan (als dat zijn doel tenminste was en niet alleen zijn boekpresentatie & -verkoop?!).
    Ik vraag me af waarom je zo veel belang hecht aan ‘nuance en redelijkheid’ (in de media)? Juist de snelheid, directheid en het (af en toe) ontbreken van nuance, maakt standpunten helder en beweging, in mijn opinie, juist mogelijk! Weg met de ‘middelmaat’, ‘nuance’ en het calvinisme in (linkse)programma’s als DWDD!

    Ik heb nog wel wat vragen over je artikel (veranderworkshop’s), presentatie op je website en je visie….
    – wat is de ‘link’ met DWDD en je aankondiging van de workshops? Ik voel me er nu een beetje ‘ingeluisd’ omdat ik de verbinding mis.
    – Visie op veranderen: in je visie en werkwijze mis ik vooral ‘opbrengsten en resultaten’ (behalve dan beter samenwerken en goede sfeer). Waaraan kunnen we ZIEN dat je een ervaren (goeroe) bent op gebied van veranderingen. We weten allemaal als je een inspirerende workshop geeft, deelnemers snel enthousiast zijn (in dit licht zien we de uitspraken op je site), over resultaten zegt dit echter weinig, dus hierbij nodig ik je van harte uit in ‘beweging’ te komen.

    Groet Dave en blijf lekker door ‘bloggen’ 🙂

  8. Ik heb de aflevering gezien en vond het gesprek met Castricum en Jannetje Koelewijn twee sprekende voorbeelden van hoe moeilijk het is niet verdedigend/aanvallend te reageren, maar verbindend en vanuit kracht. Ze lieten beiden zien hoe makkelijk en snel we als mens geneigd zijn in de valkuil van krampreactie te vallen. Iets wat ik dagelijks om me heen zie gebeuren …

  9. Opmerkelijk dat drie linkse heren van formaat zich verlagen tot de “platte amusementswaarde” van Rutger. Blijkbaar hadden ze niet door dat alleen al door daar in het hol van de leeuw te verschijnen Rutger niet kon verliezen. Helemaal mooi voor hem wanneer er ook nog eens van drie kanten op hem wordt ingehakt (ik zou zeggen 2-0 voor Rutger). Met inhoud heeft dit natuurlijk niks te maken maar wel (precies zoals Bert zegt) met vorm en gedoe.
    Op de ADHD-stijl van Matthijs ben ik overigens allang uitgekeken; 300 woorden in 10 seconden en dan gasten die zich laten verleiden om in dat tempo mee te gaan. Alleen maar soundbites en niets wordt nu eens echt doorgesproken. Het enige positieve aan DWDD is de artistieke kwaliteit van de artiesten die eindelijk een verdiend podium van formaat krijgen aangeboden.

  10. Pingback: Tweets over management, zogenaamd integere journalisten en alles wat voorbij komt - Jonge Bazen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s