Koude oorlog (een Hollands verhaal, deel 4)

In 1975 trouwden een jonge zeeman en een verpleegkundige. De bruiloft liep uit op een uitbarsting van zaken die zich in de jaren vijftig en zestig hadden opgebouwd. Bert Overbeek legt in het verhaal ‘Koude oorlog’ een wereld vast die graag verborgen had willen blijven . Want destijds bedekte men zaken graag met de mantel der liefde. Wat er echter onder die mantel gebeurde, kon het daglicht moeilijk verdragen. Op deze blog zal het verhaal de komende maanden als feuilleton worden gepubliceerd. Dit is deel 4. Eerdere delen vind je op deze weblog.

Pa zeggen tegen hem ging gemakkelijker dan ma zeggen tegen haar. Johan zei zelden ma tegen  mijn moeder, en ook op de avond van de huwelijksaankondiging viel het woord pa vaker. Van te voren had Johan zich zorgen gemaakt over het gesprek, hoorde ik later van Merel.

-Waarom maak je je nou zo druk?, had ze hem gevraagd tijdens de wandeling naar mijn ouders.

-Omdat hij ervoor heeft gezorgd dat ik naar de zeevaartschool kon.

-Dat heb je zelf gedaan.

Als hij iets zei, reageerde ze altijd met de snelheid van een honkbalslagman. Zijn reactie kwam steeds na een korte aarzeling waarin hij haar aankeek met grote ogen zonder te knipperen. Ze vond dat aantrekkelijk en zei dat ze het niet eerlijk vond als hij in een discussie zo keek, want dan werd ze week van binnen.

-Hij heeft me geholpen. Hij heeft een vriend gebeld. Anders had ik er misschien nog gezeten.

Hij voelde zich ‘schatplichtig’, maar dat vond ze maar gezeur. Hij kon er toch niets aan doen dat hij in dat kindertehuis terecht was gekomen? Dat een aantal volwassenen vervolgens tot actie overgaan, was toch niet meer dan normaal?

-Je bent toch goed terechtgekomen? Dat is ook jouw verdienste. En nu ga je trouwen met het lekkerste wijf van Harderwijk.

Als ze grof in de mond werd, zag je dat hij eigenlijk moest lachen, maar hij hield het in.

– Ik weet het niet.

– Hoezo? Ben ik geen lekker wijf?

-Natuurlijk wel.

-Maar wat weet je dan niet?

-Hoe hij gaat reageren.

-Ze moeten blij zijn.

Ze observeerde hem van schuin opzij.

-Trouwens, hij is misschien goed voor je geweest, maar dat kan je van haar niet zeggen.

Hij zweeg nu wat langer. Hij had het er liever niet over, hij werd er treurig van als hij het erover had, beweerde hij.  Met mij sprak hij echter regelmatig over het verleden. Het deed hem deugd dat ik er regelmatig bij was geweest, want soms dacht hij dat het allemaal niet gebeurd was. Dat hij het zich maar inbeeldde.

Voor mij was het verwarrend als kind. Mijn moeder verwende mij. Ik was net Hans uit het sprookje van Hans en Grietje, die vetgemest werd in de kooi van haar ongelijke behandeling. Het was vervelend om haar lievelingetje te zijn, terwijl ik wist hoe ze met hem omging.

Je hebt wel eens gezegd dat ik slecht met complimenten kon omgaan. Als mensen positief zijn tegen mij, dan denk ik altijd: wat ben jij voor persoon en hoe doe je tegen anderen?

-Ik heb het niet over haar, zei hij tegen Merel, ik heb het over hem.

-Maar hij was toch ook niet altijd gemakkelijk?

-Ik heb een goed gevoel bij hem.

-Logisch. Hij was de lievelingsbroer van je moeder.

Hij reageerde afhoudend.

-Zoals ik al zei: hij is altijd goed geweest voor me.

-Het is nogal een snob, hoor. Het enige dat hem interesseert is de mening van de buren.

-Maakt niet uit.

-Je gaat met het lekkerste wijf van de wereld trouwen. Dan moet hij toch blij zijn, verdomme?

Ze kon heel vasthoudend zijn.

-Ik denk dat hij er moeilijk over zal doen. Hij zal denken dat ik weg ga omdat ik het thuis niet naar mijn zin heb. Dat het aan hem ligt.

-Dan zou hij een egocentrische lul zijn. Wat zou hij dan willen? Dat je tot aan je dood bij hem in huis blijft wonen?

Mijn vader kon inderdaad dingen in zijn nadeel uitleggen. Dan kon hij erg boos worden. Daar was Johan bang voor. Dat Johan ging varen had hij goed gevonden, ook al was Johan toen pas 16. Dit kwam doordat hij bij ons verbleef tussen de vaarten door. Maar trouwen op jonge leeftijd, dat was omdat je uit huis wilde. En dat kon in zijn beleving pas op je 24e. Ging je eerder, dan was dat omdat je hem niet meer aardig vond en omdat je dat wilde laten zien aan de buren..

Beiden zwegen nu, terwijl ons huis in zicht kwam. We zien het wel, zei Merel en zoende hem op zijn wang om hem gerust te stellen.

(Wordt vervolgd)

Bert stond onlangs in de managementboek top 100 met zijn boek ‘Voer voor jonge bazen’. Hij twittert op ‘Goeroetweets’ en zijn zakelijke website vind je hier www.pitchersupport.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s