Poëzie zindert in de film ‘Black Butterflies’

Poëzie in films is tegenwoordig tricky. Je ziet wel eens een paar regels voorbij komen, vooral van Walt Whitman in Amerikaanse rolprenten, maar verder zijn filmmakers nogal terughoudend met poëziecitaten. In de film Black butterflies van Paula van der Oest over de Zuid-Afrikaanse dichteres Ingrid Jonker zindert de poëzie aangenaam dominant door de film. Alleen daarom al is het een must.

Jonker kan moeilijk onderschat worden. Nelson Mandela citeerde haar in 1994 bij het begin van zijn presidentschap en sindsdien is zij een poetry hero in haar land. Het citaat is door Van der Oest op een prachtige manier in beeld gebracht aan het einde van de film. Als kijker zweef je over de oceaan, waar Ingrid Jonker haar einde in zocht, terwijl de stem van Mandela je geest binnenruist. Het citaat staat op internet, op de website die aan de film is geweid. Je vindt het hier: http://www.blackbutterflies.nl/Cast_Crew/article/102/Paula_van_der_Oest_%28regisseur%29#/Het_Verhaal/

De recensies in de Nederlandse pers zijn lovend over de film. Het samenspel van Carice van Houten, Rutger Hauer en Liam Cunningham is van een hoog niveau, vindt de pers. Dat hoeft niemand te verwonderen. Het zijn erg goede acteurs, en met name de definitieve doorbraak van Carice van Houten in Hollywood lijkt een kwestie van tijd.

Bijna iedereen is lovend over Van Houten, en wie Black butterflies ziet, begrijpt waarom. Alles wat ze speelt heeft het keurmerk van authenticiteit en geloofwaardigheid. De prachtige gedoseerde manier waarop ze emoties vormgeeft in haar spel laat je realiseren dat je naar iemand ziet te kijken die tot de wereldtop behoort. Dat is niet alleen leuk voor van Houten, maar ook voor Nederland. Zoiets als Krajicek die Wimbledon wint.

De poëzie zal niet iedereen aanspreken. Iemand in Amerika vond de film maar dull. Die reactie ligt voor de hand bij kijkers die vinden dat films voortdurend vol spanning en actie moeten zitten. De enige achtervolgingen in de film zijn de achtervolgingen van Jack Cope, als hij in dolle verliefdheid achter Ingrid aanrent op één van de Zuidafrikaanse stranden. Maar voor wie de tijd neemt om te genieten van de schoonheid van woord en beeld, is Black butterflies een bonbonnetje van de allerlekkerste soort.

Ik was drie jaar geleden in Zuid-Afrika en het is het ideale decor voor films als deze. Het landschap hoort bij poëzie. Is poëzie. Saai wordt het nergens. Dit portret van een even grote als tragische dichteres laat ons bovendien zien, dat er in een rustige en evenwichtige stijl van filmen veel meerwaarde ligt voor het leven zelf.

Het lijkt wel eens of poëzie een leuke vrije tijdsbesteding is in ons welvaartsland. Maar ze is natuurlijk veel meer. Poëzie kan mensen verscheuren, verbitteren, verliefd maken, ze kan mentale aardbevingen veroorzaken. Ze kan mensen ook uit elkaar drijven. Ze heeft de relatie tussen Ingrid Jonker en haar vader op scherp gezet. In de film wordt die wrede vader Abraham Jonker indringend vertolkt door Rutger Hauer. Maar diens reputatie is in Nederland onomstreden.

Een prachtige film.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s