Mythologisch schransen op Sardinië

Op mijn vakantie in Sardinië had ik twee boeken bij me. Pharaoh van Manfredi en een oud klassiek
werk: Odysseus van Homerus. Het eerste boek was spannend en een aanrader. Odysseus stond al heel lang op mijn lijst. In mijn jeugd was er een zwart wit serie van op tv en die is altijd blijven hangen. De held van het verhaal is aan het begin de gevangene van een nimf en komt na een ingewikkelde toch langs aardse en onaardse eilanden terug op zijn eiland.

Zo kort kun je meer dan 300 bladzijden unieke literatuur weergeven. Ik refereer aan het boek omdat het zo uitstekend paste bij Sardinië, waar het verder niets mee te maken heeft.  Maar een blauwe zee die door rook van een bosbrand ineens urenlang grauw oogt, dat sfeertje past uitstekend bij de etalage van de Griekse mythologie die Odysseus is. En rotsen waarin je vormen ziet van mensen, goden of dieren komen zowel in het boek als op Sardinië voor.

 

 

Sardinië zou een maanlandschap zijn met al die verspreide rotsen, als er niet zoveel groene maquis tussen zou staan en als er niet zoveel bloemen waren. Al met al wordt het door die merkwaardige combinatie van ruw en teder landschap een ideaal decor voor mythologie, maar ook voor eten. Ik geniet net als de karakters uit de Odyssee geweldig van eten, zeker als de producten afkomstig zijn van de streek waarin ik ben, en zeker ook als die streek rijk is aan prachtige landschappen.

 

 

Het eten op Sardinië behoort tot de zogenaamde ‘arme keuken’. La cuccina povere of zoiets, maar ik ben niet goed in Italiaans. Het woord ‘eenvoudig’ is meer van toepassing dat ‘arm’ vind ik. En dan wel eenvoudig in de betekenis van ‘eenvoud is briljant’. Want je eet je vingers op bij die gerechten daar. De schranspartijen uit de boeken van Homerus, vaak gedetailleerd beschreven, zijn er goed mee te vergelijken.

 

 

Een greep. Zwaardvis. Witvis in tomatensaus met olijven. Ossobucco. Lamsstoofschotel. Eindeloze
hoeveelheden pasta’s, waarbij de verse ravioli’s met vis tot mijn favorieten behoorden, zeker bij hotel Nascar in Santa Maria Navarese. Sausen die eigenlijk niet veel meer zijn dan gepureerde groente, maar dan met iets erin waardoor je maar door wilt blijven eten. Tiramisu. IJsjes met bosvruchten. Geitenkaassouflé’s in honing gedrenkt.

En ondertussen word je omsloten door een prettig zwoele avondlucht. Op het moment dat ik dit schrijf zwelt de storm aan buiten. Nederlandse herfst. Als je dan terugdenkt aan zo’n eiland is het alsof je terugdenkt aan een mythe. Alsof je in een boek geleefd hebt. Met Italiaanse goden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s