Verbale incontinentie etc (deel 4)

Enige tijd geleden begon ik, bij wijze van grap, aan een boek over verbale en nonverbale incontinentie. De gedachte was: we zijn sufgetraind in communicatie en we zijn alleen maar slechter gaan communiceren. Dus: communicatietrainingen maken communicatie erger. Ik heb het nooit afgemaakt, misschien doe ik dat ooit nog. Ik zal de komende weken, tijdens mijn vakantie naar Sardinië (3 september terug), het stuk in afleveringen publiceren. Dit is deel 4.

Over actief luisteren. In veel cursussen leert u het belang van luisteren kennen. Luisteren geeft u een goed beeld van de dingen die de ander in zijn hoofd heeft, geeft de ander het gevoel dat hij gehoord wordt en is goed voor de relatie. Zegt men.

Ja ja. Het zal wel. Vooral actief luisteren zou goede diensten kunnen bewijzen. Mensen die
luisteren horen meer. Maar de vraag is of je dat bijvoorbeeld als manager wel wil. (We kiezen even voor manager omdat de ene helft van de mensheid dat wil zijn en de andere helft absoluut niet wil zijn.) Wil je alles wel weten wat er gebeurt?  Liever niet zou ik zeggen. Om te beginnen is daar de kritiek op jou. Vaak slecht onderbouwd, en gebaseerd op het eigenbelang van degene die de kritiek geeft.

Dan is er het geklaag over het bedrijf, het gezeur over collega’s en de zogenaamde interessante opvatting over hoe de dingen anders zouden moeten. Zaken die je als manager zelf natuurlijk al 100 keer bedacht hebt. En hebt afgewezen vanwege de kosten, een begrip dat maar niet tussen de
oren wil komen van de medewerkers.

Luisteren naar collega-managers is nog vermoeiender. Die hebben het vaak over hun collega’s of de processen. Dat dat beter kan. Gaan ze allerlei technische onzin lopen verkopen, of hun jaloezie over de promotie van een collega er uit roddelen. Of ze gaan uitleggen waarom ‘de baas’ het niet
goed ziet. Allemaal dodelijk vermoeiend.

Luisteren naar de baas is het einde van de wereld. Als iets saai is, is het wel: luisteren naar de baas. Vooral als hij gaat vertellen dat er een noodzaak is om dit of dat anders te doen. Of wanneer hij in een beoordelingsgesprek gaat uitleggen waarom je niet de maximale bonus krijgt. Pakt hij zijn competentieprofieletje en babbelt er wat onzin over, die je geacht wordt serieus te nemen, anders heb je volgend jaar een nog lagere bonus.

Ook saai worden leiders als ze denken dat ze inspirerend zijn. Actief luisteren maakt dan een erg goede indruk en kan zelfs goed zijn voor je carriere maar gelukkig zal je er niet van worden. Niets erger dan een saaie piet die inspirerend gaat lopen doen. En het gaat altijd over hetzelfde.
Dat het bedrijf dit jaar toch weer zus en zoveel procent beter dit, en de kosten toch weer uit de pan spetterden dat, ach, u weet het beter dan ik want u hoort het heel vaak.

Daadkrachtige mensen, die echt iets los kunnen maken in een bedrijf, luisteren vaak slecht. Iets wat ze vaak verweten wordt door veel minder daadkrachtige mensen. Dus een eerste advies: gooi het actieve luisteren eruit. Luister alleen als iets u boeit. Luisteren is iets dat afgedwongen moet
worden. Als u actief luistert, giet men allerlei verbale diarree over u uit (vergeeft u me de ordinaire metafoor). U hoort alles, het brengt u in verlegenheid, het houdt u uit de slaap en het maakt u uiteindelijk ongelukkig.

Laat een ander het verhaal van de ander maar aanhoren. U luistert alleen als u er zin in heeft.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s