Ook een vader maakt fouten; maar zelden meerdere tegelijk!

Deze week vierde ik vakantie met mijn dochter. De vakanties in midden Nederland zijn deze week begonnen en wij hadden maanden geleden deze week al gepland. Het was lekker rustig in de dierentuinen Burgers Bush en Blijdorp en op het strand van Zandvoort.  Bovendien hadden we fantastisch weer. Dus we hadden geluk.

Er was ook nog een klein dieptepuntje. Althans voor mijn dochter. Het gebeurde op de eerste dag
van de vakantie, zaterdag, in een vol zwembad. Dochterlief wilde van de hoge duikplank. Maar ze durfde niet. Zeker niet met al dat springende jongensvolk in het zwembad. Jongens zijn de laatste tijd namelijk een issue. Komen ze in de buurt, dan verandert haar gedrag plotseling en vertoont ze iets wat we tot nu toe nog niet zo bij haar hebben gezien: gêne.

De hoge duikplank dus. Belangrijk. Ook voor het overwinnen van angst, zei de pedagogische kant in mij, het overwinnen van angst en dus ook het verbeteren van zelfvertrouwen. Dus jij gaat haar helpen, Bert, en wel nu. Jij gaat met haar mee die duikplank op en geeft haar  letterlijk en figuurlijk dat zetje dat ze nodig heeft om iets wat ze wil, maar niet durft, toch te durven.

Nu was er een belangrijk drempeltje. Ik ben namelijk zelf ook helemaal niet moedig. Wel in mijn fantasieën. Dan laat ik mij net als Lord Byron zomaar vastbinden aan de boeg van een schip om mezelf door een storm op zee te laten varen. Of ik ga door de jungle op zoek naar de giftigse spin der wereld. Zelfs was ik ooit een stuntman die zich in een dal liet vallen. In mijn fantasie.

De werkelijkheid is anders. Zelfs in de iets te beweeglijke attracties van Duinrell waar we gisteren waren (de onderwereld houdt er ook vakantie) moet ik het laten afweten door een gebrek aan durf. En ik ben mijn hele leven, en dit is een bekentenis, nog nooit van een hoge duikplank gesprongen. Hier is geen andere oorzaak voor dan een lichamelijke: halverwege de trap naar de duikplank begint de wereld te draaien en bovenop onderscheid ik het water niet meer van de waterkant.

‘Kom, ik ga met je mee’ zei ik echter tegen mijn dochter ‘En dan ga jij eerst’

En daar gingen we. Mijn dochter, gesteund in de rug door haar vader, blij dat er iets te overwinnen viel wat haar van haar wil afhield. En ik, gesteund in de rug door pedagogische motieven, daarbij nog niet gehinderd door realiteitszin. We bestegen de trap, ik keek vol trots toe hoe mijn dochter haar aanloop nam en in het water sprong.

Toen ze boven water kwam, stond ik bovenaan de duikplank te applaudisseren. Achter mijn vormde zich intussen een rij van springerige jongens van de leeftijd van mijn dochter en net daarboven. En ineens besefte ik dat ik zelf ook nog moest. Ik liep tot aan de helft van de duikplank en daar begon de wereld onder mij te draaien.

Springen, Bert, springen, zei iets in me. Dan is het maar voorbij. Gewoon doen, niet aarzelen,
niet praten maar poetsen, komop. Al die woorden gingen door mij hoofd, terwijl ik me aan de reling van de duikplank vasthield.

Ik besloot na ongeveer een minuut om terug te gaan. Ik liep met uitbrekend zweet de trap af naar beneden, wat nog niet zo gemakkelijk was langs al die jongetjes, want er was ondertussen een behoorlijke rij ontstaan.

‘Sorry, jongens’ zei ik ‘Mag ik er even langs?’

‘Tuurlijk meneer’ zeiden ze maar ik zag ze naar elkaar lachen, wat me niet veel uitmaakte want eenmaal bevangen door hoogtevrees vergeet je ieder eergevoel. Om de boel te compenseren, en te laten zien dat met mij niet te spotten viel, deed ik vervolgens even een bommetje en zwom naar
mijn dochter. Die een stukje bij mij van vandaan zwom. Ik zwom opnieuw naar haar toe en opnieuw zwom zij een stukje bij mij vandaan.

‘Wat is dit, An?’ vroeg ik ‘Waarom zwem je bij me vandaan?’

Ze keek me aan met een verwijtend gezicht.

‘Pap, je snapt toch wel dat dit een enorme verschutting voor  me is’.

‘Maar ik deed het om je te helpen, schat’ probeerde  ik nog.

‘Had je beter niet kunnen doen. Wat moeten die jongens wel van mij denken met zo’n vader?’

‘Wat maakt jou nou uit?’ vroeg ze.

‘Alles’ antwoordde ze.

Ik begreep het. Het allerbelangrijkste, belangrijker nog dan een sprong van de hoge duikplank, was wat de jongens dachten. Hoe had ik dat kunnen vergeten?

Advertenties

Een gedachte over “Ook een vader maakt fouten; maar zelden meerdere tegelijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s