Oud, dement en bijna dood

Op 22 juni 2007 brachten we mijn vader weg. Deze week was dat vier jaar geleden. Ik moet zeggen dat ik nog geregeld aan hem denk. Meer dan aan andere mensen die uit mijn leven verdwenen, door de dood of door andere redenen. Op de een of andere manier laten zich die gemakkelijker vergeten.  De laatste maanden van mijn vader hebben een diepe indruk op me gemaakt. Soms schrijf ik daar nog wel eens een bespiegeling over. Zoals deze. Vanuit zijn perspectief.

‘Ik hou mij maar dom. Als ik dat niet doe, moet ik allerlei vragen beantwoorden. Laatst nog. Moest ik naar de geriater. Het leek verdorie wel een tentamen, de vragen van die man.

‘Wie zijn uw kleinkinderen, meneer Van Assen?’

‘Geen idee’ zeg ik.

‘Het gaat niet goed met hem’ mopperen ze dan. Ik hoor het wel, want ik trek bewust afwezige gezichten. Dan denken ze dat je niet luistert, als je afwezige gezichten trekt, maar ik luister wel. Ik hoor alles, precies nog zoals in de jaren dat ik op het hoofdkwartier van de NAVO werkte.

Het heeft voordelen als je je dom houdt. Om te beginnen praten ze dan niet zo veel tegen je. En nu ik tegen mijn zin in afhankelijk ben geworden van mijn omgeving, door die verdomde teen, willen ze je de hele dag van adviezen voorzien. En stellen ze je vragen.

‘Heb je je eten nog opgegeten?’

Als je nee zegt, heb je de poppen aan het dansen. Krijg je een preek, zoals toen je een kind was. Dat is precies wat ze doen. Ze behandelen je alsof je een kind bent. Ik neem ze dat niet kwalijk. Ze zijn nooit oud geweest; wat weten zij ervan? Ik weet precies wat ze denken. Ze denken: die ouwe heeft ze niet meer op een rijtje. Die ouwe doet wel zijn best, maar hij vergeet bepaalde dingen gewoon. Zoals zijn kleinkinderen. En wat hij gegeten heeft.

Ik weet precies hoe mijn negen kleinkinderen heten. Kees-Otto-Peter-Hans-Oscar-Umberto-Daniëlle-Evert-Nathan. Als je de eerste letters van hun namen achter elkaar zet krijg je het woord ‘kop houden’.  En het is nog toeval ook.

En wat die maaltijden betreft, ik weet precies wat ik eet. Dat is namelijk erg simpel. ’s Ochtends een witte boterham met aardbeienjam. Om 11 uur een haring. Tussen de middag soep en vla en ’s avonds een witte boterham met leverworst. Meer eet ik niet, want mijn maag verdraagt het niet.

Mijn vrouw wordt boos omdat ik te weinig eet. Je maag verdraagt het best, zegt ze, als je niet eet ga je dood. Maar ik ga sowieso dood. Ik heb de specialist tegen mijn dochter horen zeggen dat ik een anorisma op mijn kransslagader heb. Kan dus nooit meer lang duren.

Dus zeg ik dat ze er niets van weet en dat ik mijn warme maaltijd heb opgegeten. Ze maakt zich zorgen, daar komt het van. Ze bedoelt het niet slecht. Ze ziet me achteruit gaan, en ze ontkent het. Mijn dochter en zoon zeggen dat ik ook mentaal achteruit ga, maar zij zegt van niet, en dat ze me nooit anders heeft gekend als zo.

‘Je moet ophouden met je spelletjes’ roept ze dan ‘Ze denken al dat het steeds slechter met je gaat. Binnenkort moet je naar het geriatrische verpleeghuis.’

Maar ik ga natuurlijk nooit naar het verpleeghuis. Ik ben een oude officier; wat denken ze eigenlijk? Dat je die zomaar omver werpt? Ik weet wanneer ik moet vechten en vrede moet sluiten. Ik weet wanneer ik praten moet en wanneer ik stil moet zijn. Ik weet wanneer ik mij dom moet houden en wanneer niet.  Kees-Otto-Peter-Hans-Oscar-Umberto-Daniëlle-Evert-Nathan. Ik moet mijn kop houden.

‘Wat heb je gegeten?’

‘Ik heb geen idee’

‘Heb je wel gegeten?’

‘Ik dacht van wel.’

En dan sta ik op, dat ziet er zielig genoeg uit met die teen, en dan loop ik naar de koelkast.

En dan pak ik een bordje met kruimels uit de koelkast en roep ‘zie je nou wel? jullie denken dat ik oud en dement ben, maar die ouwe redt zich nog best’

En dan strompel ik naar mijn stoel terug en dan zullen ze me vragen waarom ik een bord met kruimels in de koelkast zet en dan zal ik ‘huh’ zeggen, alsof ik ze niet heb verstaan, en dan zullen ze elkaar aankijken en zorgelijk nee schudden.

U moet niet vergeten, dat ik in het leger heb gezeten. Bij de geheime dienst.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s