Sardinië, daar wil je wakker van liggen

Vanochtend heb ik een lekker rommelig begin gemaakt met
de zaterdag. Het begon ermee dat ik lang doorsliep, vervolgens even
koffie gemaakt en toen een uurtje of anderhalf in bed gelegen.
Beethoven strijkkwartet aan, maar wel zo dat het aangenaam talmend op de
achtergrond bleef. En boeken.

Ik heb de vervelende gewoonte verschillende boeken door
elkaar te lezen. Op dit moment overigens ‘slechts’ drie. Amos Oz’ ‘Jerusalem-trilogie’,
Umberto Eco’s laatste roman en al jaren ligt daar Cervantes’ ‘Don Quichotte’.
Ik lees het soms en meestal maar een paar pagina’s en zo wordt het een 7 jaren
project.

Die drie zouden overigens zomaar weer halverwege in de
kast kunnen verdwijnen om vervangen te worden door anderen. Ik ben snel
verveeld, en romans hebben iets traags wat zowel aantrekkelijk is, als mijn
ongeduld opwekt. Dat laatste ligt aan mij, niet aan de boeken. ADHD? Ik weet het niet,
maar of het goed voor je geheugen is om zoveel boeken door elkaar te lezen waag
ik te betwijfelen.

Tijdens het lezen besloten we de zomervakantie verder voor
te bereiden. De keuze is gemaakt om in augustus naar Italië te gaan. Het was
even soebatten of het Puglia, Basilicata of Calabrië zou worden. Uiteindelijk
kwamen we terecht in Sardinië en dat zal het wel worden. Waarschijnlijk een
rondreis langs de prachtige kusten en het wonderschone bergbinnenland. De
reisgidsen uiten alleen maar lofzangen op het ‘pastorale’ eiland.

Ik wil niet prat gaan op veel kwaliteiten, maar één heb
ik er en dat is verbeeldingszin. Ik heb geen enkele moeite om muziek, gedichten
of verhalen naar beelden te vertalen. En reisgidsen maken net als schilderijen
altijd veel dromen in me los. Als kind al had ik deze eigenschap. Als ik een
reproductie van een schilderij zag, bedacht ik mij in de afbeelding. Mede
hierom ben ik een geweldige liefhebber geworden van schilderkunst.

Maar terug naar Sardinië, want daar doolt mijn geest, zoals die van
Don Quichot over La Mancha. Ik zie mijzelf daar voor me met mijn sigaar op een
bankje en de genoemde boeken in een tas, waar ik opnieuw te weinig aan toe
komt, omdat de wereld daar mij voortdurend afleidt. Of lekker aan de vispasta en
de lokale wijn met de avondwarmte als chaperonne.

Italië is heerlijk om over na te denken als de regen
tegen je raam slaat. Het is een land met veel schoonheid. Maar het dromen
brengt het maar beperkt dichterbij. Dus loop ik naar mijn boekenkast en pak twee
meesters uit de Italiaanse oudheid. Vergilius en Petronius. Ik dwaal door hun
boeken. ‘Dromen die de geest bedotten’ schreef Petronius ‘met hun schimmen
komen niet uit tempels, niet van hemelgoden: ieder maakt ze zelf. Want lig je eenmaal
loom in slaap en kan je geest zich onbezwaard ontspannen, kijk, dan gaat je
dagwerk in het donker door.’ Ik weet het, Petronius, ook ik lig ’s nachts wel
eens wakker van mijn werk. Maar daarom dwaal ik nu over Sardinië.

Hoe houd ik dat eiland vast in mijn geest vandaag,
temidden van het onbarmhartige Nederlandse weer? Even denken. Ha, ik weet het
al. Ik ga eens een Italiaans kookboek uit de kast pakken en een paar
Zuiditaliaanse gerechten uitzoeken die ik ga maken. Spaghetti arrabiata met
zeevruchten? Penne met pesto en tonijn? En dan muziek van Puccini erachter. En
een boek van Fra Bartholomeo op tafel. Ja, dat ga ik doen.

Advertenties

2 gedachtes over “Sardinië, daar wil je wakker van liggen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s