Asshole groeit in ‘Komt een vrouw bij de dochter’

Gisteren dan eindelijk de film ‘Komt een vrouw bij de dokter’ gezien. Carice van Houten laat ik even buiten beschouwing. Ik vind haar een topactrice; wat je haar ook laat spelen, het is allemaal even indrukwekkend en geloofwaardig. Dus daarover ook niet al teveel informatie. Nee, hier wil ik het hebben over het karakter dat Barry Atsma neerzet. Stijn van Diepen, waarschijnlijk Kluun de schrijver zelf. Een asshole vinden velen.

Vind ik dat ook? Nou, een lieverdje is het niet. Met goedvinden, of misschien is berusten ene beter woord, van zijn vriendin Carmen (Carice van Houten) gaat hij vreemd tegen de klippen op. En dan krijgt ze kanker. Zijn promiscue gedrag verandert niet echt. Integendeel, naar mate de ziekte erger wordt, wordt hij verliefd op een andere vrouw. Roos (Anne Drijver).

Er tussen door pakt hij af en toe nog eens iemand in het nachtleven van de grote stad, maar voor de rest wordt hij heen en weer gegooid door de zieke Carmen, de moeder van zijn kind Luna, en Roos. Wat een asshole, dus. Hoe haal je het in je hoofd om je doodzieke vriendin alleen te laten, wanneer ze je vraagt om te blijven? vraagt de kijker zich af.

Allemaal waar. Maar wie goed kijkt, ziet meer. Stijn van Diepen maakt namelijk een ontwikkeling door, en aan het einde van het ziekbed van Carmen zijn de twee emotioneel erg dicht bij elkaar. En dan is er heel wat gebeurd met Stijn, die aan het begin van het verhaal zorgeloos de ene vrouw aan de andere plakt, zonder enige wroeging, maar aan het einde is dat anders.

Stijn van Diepen leert. Leert van het leven. Van de ziekte van Carmen. Met Carmen heb je het de hele film te doen, daar zorgt Carice Van Houten wel voor, maar om het karakter van van Diepen te begrijpen moet je meer moeite doen.

Het is weer het aloude verhaal. Oordelen is makkelijk. Mensen wegzetten omdat ze fouten maken ook. Maar mensen zijn mensen. Het leven is er voor groei door ervaring. Stijn van Diepen groeit. Van een oppervlakkige womanizer naar een toegeweide vrouwenman. En dat we dat geloven, dat heeft te maken met het voortreffelijke acteerwerk van Barry Atsma.

Het verhaal zou zich overigens niet hebben onderscheiden als Stijn niet zo losbandig was geweest. Zijn gedrag geeft aan alles een spanning waardoor je geboeid blijft. Was hij een meelevende lieverd, dan was het absoluut een cliché geworden van de ergste soort. Dat heeft Kluun, de reclameman, goed begrepen.

De film zal dus wel prachtig zijn, zal de lezer misschien vermoeden. En hij was ontroerend op momenten, ja. Maar door de snelheid van de film verliest hij toch wat van de emotionele kracht die het boek in zich draagt. Het boek is prachtig, de film trekt je er te weinig in. Ondanks het werk van de acteurs.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s