Wiesbaden, kuieren door verloren dagen

Vanochtend maakte ik een zeer vroege ochtendwandeling door Wiesbaden. Grandeur van de 19e eeuw. Een oud casino dat voorkomt in een boek van Dostojewski, parken die aan Couperus doen denken en verspreid over de heuvels de villa’s van rijke mensen uit de tijd van toen. Mensen die verloren tijden zoeken kunnen terecht in de straten van deze oude Duitse stad.

Ik bedacht mij dat ik altijd meer heb gehouden van dat wat voorbij is dan van deze tijd. Na een paar dagen hooggebergte vraag ik mij af wat ik met al die apparatuur moet. Mijn ipod, mijn ipad, mijn acer laptop en mijn mobiel laten me voortdurend deelnemen aan iets dat ik minder leuk vind dan het struinen van een Schiller, een symfonie van Mozart en de woorden van Goethe; dingen die op de een of andere manier goed passen bij het groen van de Duitstalige natuur.

In Wiesbaden kon ik even wandelend wegdromen. Vroeger deed ik dat vaker. Daar had ik wat pijn van. Dat zelfs het verlangen naar het verleden een verleden was. In de warme meizon herleefde die tijd en tot op dit moment vraag ik me af wat ik er mee zal of moet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s