Sparren tegen besneeuwde hellingen: mei in de Alpen

Deze week zit ik in het Oostenrijkse Gerlos. In mei is dat een skispookstad. Werkelijk alles is dicht, de in de winter zo uitbundige plaats is nu verlaten, alsof er een invasie van een vijandige mogendheid op komst is.  Gisteren was het zondag en alles was dicht. We moesten naar de watervallen van Krimml rijden, 26 kilometer verderop, om een restaurant te kunnen vinden.

Het is hier, tot onze verwondering, gisteren winter geworden. De sparren tegen de steile berghellingen zijn wit besneeuwd. Je ziet de rook uit de schoorstenen omhoog komen. Dat gaat niet de hele week zo blijven. De temperatuur zal iets klimmen, de zon zal zich meer laten zien, het zal weer een beetje lente worden.

Ik was hier met mijn ouders in de jaren 70, en eerlijk gezegd herinnerde ik mij Oostenrijk als een ‘sauber’ en oubollig land. De cultuur van gevlochten haren, lederhosen, uitbundige decolleté’s en hoempapamuziek heb ik verre van me gehouden in de afgelopen decennia. Later ben ik nog wel eens naar plaatsen als Badgastein geweest, die wat meer mondain waren. En Wenen heeft mijn hart in de jaren negentig wel weten te veroveren.

Nu ik hier ben, in deze winter ghost town temidden van de verlaten berghellingen en wild stromende bergbeken, kom ik tot rust. Dit is een ideale schrijfplek, de natuur werkt inspirerend en eigenlijk vraag ik me af waarom ik me hier destijds als puber zo ongelukkig voelde. Ik was toen al van de hardrock, misschien dat dat het was. Dat ik op zoek was naar hippe cultuur en in dat beeld paste dit land niet.

Hip is het nog steeds niet in het dorp, hier. Fantastisch onderhouden panden doen mij denken aan die Oostenrijkse hoeves van mijn jeugd, waar ik met mijn ouders had te verblijven. Maar nu voelt alles anders. Ik schrijf nu op een houten veranda met uitzicht op een enorme berg waar de elementen overheen razen. Mijn vriendin slaapt uit; ik ga zo wandelen op die berg. Langs de bergbeek.

Iedereen moet zijn eigen weg gaan, stond er gisteren ergens tussen met mos begroeide rotsen op een bord. En iedereen kiest zelf of hij die weg met iemand wil gaan, of alleen, en trouwens ook met wie hij die weg wil gaan. Niets is vanzelfsprekend. Vind ik een mooie gedachte. Voor zulke meditaties hoef je niet naar het hooggebergte van Tibet of Nepal. Het ligt hier aan je voeten.

Advertenties

2 gedachtes over “Sparren tegen besneeuwde hellingen: mei in de Alpen

  1. Wat is dat nou, sneeuw????? Hier ook geen 30 graden meer, maar geen sneeuw gelukkig. Wel zand voor je deur, deel 1 van het project glasvezel is erledigt. Kan je ook nog wel eens een blog aan opdragen, het efficiënte werken van de mannen van het glasvezelnet, hihi.
    Groeten van de buurtjes

  2. Sneeuw is beter dan zand, haha. Maar de sneeuw verdween maandag en sindsdien schijnt de zon onafgebroken. Gisteren in 27 graden aan de oever van het meer bij Zell am See gezeten in een decadent hotel. En we hebben geweldig gerelaxed, ook al in de zon, in het prachtige Innsbruck.
    Het is, kortom, geweldig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s