Laugharne, pelgrimsoord voor Dylan Thomas

In Wales ligt Laugharne. Laugharne ligt aan de zee. Het is een oud dorp, waarvan de bel een keer per half uur tingelt als een harde koebel. Op de straten rijden tractoren met beladen aanhangers, meestal is het stil. Het is een intieme wereld. Het lijkt op het dorp waar mijn grootouders woonden. Zo’n naar boerenleven ruikend dorp met bovengrondse, houten elektriciteitspalen.

In Laugharne bestaat het nog. Je zou er nooit stoppen wanneer aan dit dorp niet de naam van een grote Engelse dichter en toneelschrijver verbonden zou zijn. Toen ik er was, in 1989 al weer, stond het oude hotel er nog met zijn café, waar de schrijver zijn ales dronk. Thomas was een geweldige performer. Met een stem als een klok en de intonatie van een Welse dominee, droeg hij een humor voor die met zijn ernst volmaakt paste in de radio days.

Thomas dronk zichzelf dood, precies toen de roem was gekomen en hij minder en minder vaak in zijn boothuis in Laugharne was, omdat New York aan hem trok. De roem onttrok de Welshman aan zijn Umwelt. Vooral door ‘Under Milk Wood’, een uit schitterende taal vervaardigd hoorspel, dat het dorp Laugharne als onderwerp had. Hugo Claus vertaalde het prachtig, maar ook alweer lang geleden, en ook hij is dood.

Wolkers beschreef Laugharne in 1991 in het NRC. Hij was er met zijn zoons en hij bezocht het graf van de schrijver. Toen ik er 2 jaar eerder zelf was, zag ik dat graf ook. In alle opzichten hingen er sluiers van magie omheen. Door het gedicht Do not go gentle into that good night, old men should rage against the dying of the light onder andere, dat in zo schril contrast stond met de stilte op het schemerachtige kerkhof.

Maar er was meer magie. Het genoemde gedicht was verwerkt tot een hymne. En wel door de componist Igor Stravinsky. De enige kunstenaar buiten Dylan Thomas van wie ik het graf ook bewust bezocht heb. (Tegen het graf van Georges Braque in Varengevilles sur Mer liep ik per ongeluk aan dus dat telt niet.) Stravinsky’s hymne, die ik destijds bij het graf van Dylan Thomas via een discman beluisterde, geeft het gedicht van de schrijver een onwereldse sfeer, en dat voel je allemaal bij de graf.

Laugharne is een literair pelgrimsoord geworden. Je kunt het huis waar Dylan met zijn vrouw Caitlin en zijn kinderen woonde nog steeds bezoeken. De schuur waar de dichter graag schreef is een plaats waar iedere schrijver van droomt. Het uitzicht op de uitlopers van de Atlantic inspireert. Een geweldig bestaan, zou je zeggen. Voor Dylan Thomas echter onvoldoende. Hij ging de Atlantic over, waar hem de roem wachtte in een werelddeel dat voelde als de hemel, maar uiteindelijk de plaats was waar elke zon onderging.

Rage, rage against the dying of the light, zou je denken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s