Nog steeds geen rijbewijs…hoe kan dat nou?

Ik heb geen rijbewijs. En dat komt ergens  door. Twintig jaar geleden heb ik 102 lessen gevolgd om het rijbewijs te bemachtigen. Het theoriegedeelte was foutloos. Toen kwam de praktijk. Twee keer reed ik af. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat we het de wereld niet konden aan doen dat ik achter een stuur ging zitten.  Ik ken meer mensen die geen auto kunnen rijden, maar het heeft geen formele status zoals dyscalculie of dyslexie. Sommigen, zo heb ik vastgesteld, halen ondanks alles na een keer of vijf wel hun rijbewijs. En dat zie je dan later terug. Op de snelweg. Of gewoon bij het parkeren.  

Om te kunnen autorijden moet je over een aantal vaardigheden beschikken waar geen automobilist over nadenkt. Om te beginnen moet je afstand in kunnen schatten. Je moet bijvoorbeeld weten hoever 100 meter is, of 600 meter, en je moet weten hoe breed je auto is.  Dan is het belangrijk om gevoel voor snelheid te hebben; je moet weten wanneer je harder dan 50 rijdt in de bebouwde kom.

Werkelijk een aanslag op je hersenen zijn de volgordes die je moet hanteren. Alleen al bij afslaan naar links bijvoorbeeld, moet je je knipperlicht aanzetten, in de spiegel en over je schouder kijken, terug qua gas, een beetje remmen, dat soort dingen. Ondertussen gebeurt er om je heen ongelooflijk veel. Er steken kinderen over, auto’s schieten langs je heen, er verdwaalt een fietser op de linkerhelft en, het meest verwarrend van alles, er staan verkeersborden met allerlei aanwijzingen en waarschuwingen.

Mijn examens waren voorbeelden van hoe het niet moest. Ik herinner me nog een afslag bij Maarssen. Je komt er van de snelweg af, rijdt naar boven en ineens moet je naar rechts. Om te voorkomen dat ik tegen het bord aanvloog aan het einde van die weg, remde ik vast bij het van de snelweg afrijden en verliet de snelweg met 65 kilometer. Geen risico nemen, dacht ik. Niet doen. Maar een examen haal je er niet mee.

Nemen we een ander voorbeeld. Ik reed, gezellig koutend met mijn vrouwelijke examinator, door een prettig rustige Utrechtse woonwijk. Ik was volmaakt op mijn gemak toen we een reeks wegen van rechts passeerden. De examinator vond mij wel ontspannen. ‘Dat is het probleem niet.’ Wat dan wel het probleem was?

‘U reed 90 kilometer toen we daar reden. Binnen de bebouwde kom. Uw ontspanning leidt er kennelijk toe dat u uw gevoel voor snelheid kwijtraakt.’

Dit was bij mijn tweede examen.  Dat examen liet na 102 lessen zien, dat ik het me gewoon niet eigen kon maken, ondanks dat ik mijn best deed en hard werkte, want ik wilde net als de rest van Nederland dolgraag met mijn auto naar het werk.  Geen prettiger bezigheid dan in een Hollandse file staan. Toch?

Gevoel voor breedte van de auto had ik ook niet, waardoor ik op smalle weggetjes bijna in slootjes reed, te ver op het andere wegdek of de banden van de lesauto blootstelde aan opspattend gesteente. Altijd gezellig pratend ondertussen met mijn rijinstructeur. Zo gezellig dat hij voorstelde om een collega te nemen, want ‘Bert, wij hebben teveel dezelfde humor, dat wordt niets’.

Zijn collega was een basisschooljuf die probeerde streng te blijven en ook wel iets bereikte, maar mijn ruimtelijk inzicht werd ook bij haar niet beter.

Ineens 70 op de snelweg rijden, 90 binnen de bebouwde kom, woedende blikken van voetgangers in stille straten, een auto die gromde omdat hij in een te lage versnelling reed, verkeersborden die ik miste omdat ik een reclame van een nieuwe pizzatent voorbij zag komen, en dan die ingewikkelde motorische combinaties!

Want u doet dat allemaal maar elke dag, maar het is buitensporig ingewikkeld, dat gedoe met remmen, gas terugnemen, op een verkeersbord kijken, stoplichten in de gaten houden, een scootmobiel ontzien die zomaar ineens oversteekt, en tenslotte dat ongelooflijk ongelukkige getrek aan die  versnellingspook. Het zou fantastisch zijn als er een naam voor komt, voor het niet kunnen coördineren van al die handelingen. Zoiets als dysautoxie. Dan hoef ik nooit meer uit te leggen waarom ik zo blij ben met een goed openbaar vervoer.

Advertenties

2 gedachtes over “Nog steeds geen rijbewijs…hoe kan dat nou?

  1. Hallo Bert,
    Wat ben jij een moedig mens om zo….een anti macho…verhaal neer te zetten. En volgens mij doorbreek je ook een taboe. Veel mensen – zonder rijbewijs – zitten met dezelfde makken. En de vraag is of het een mankement is?

    Go green…dont drive!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s