Bert met de heggenschaar

Vandaag scheen de zon en we zouden eens lekker met de tuin bezig. Tuin, dat betekent bij ons het met een heg afgeschermd dakterras, maar daar is nog genoeg te doen. Nu ben ik de zoon van een vader, die als hij in de tuin werkte, niet erg blij werd. Dan kreeg hij vlekken en begon een reeks godslasteringen op zijn omgeving los te laten; iets waar ze hem bij het leger van hare majesteit in getraind hadden.

Hij werd sowieso niet erg blij wanneer hij zijn handen moest laten wapperen. En één ding is zeker: dat heb ik van hem geërfd. Ik heb een diep respect voor mensen die handig zijn, behalve als ze me op zaterdagmorgen met een of ander herriegereedschap uit mijn bed zagen, maar zelf mijn handen laten wapperen maakt me vooraf al moe. Lui, heet dat in de volksmond, zeker bij de nico’s die wel over handigheid beschikken.

Gisteren was weer zo’n dag dat er gewerkt moest worden. Met veel tact had mijn vriendin me een paar weken van te voren er toe bewogen de 2e april vast te leggen voor huis- en tuinactiviteiten. Het valt altijd weer mee als je eenmaal bezig bent, maar een vreugde zal het niet worden voor me. Gisteren waren er ook weer een paar zaken die gemakkelijk een depressie in me los hadden kunnen maken. Dat begon al bij de gamma.

De aankoop van een heggenschaar vervulde me echter nog met een gek soort blijdschap die ik van mezelf maar nauwelijks ken. Ik vermoed dat het woord ‘zwaardlengte’ hier voor verantwoordelijk is.

-Hij heeft een zwaardlengte van 40 centimeter.

Bij het woord ‘zwaardlengte’ zie ik ridders voor me en dat is handig als je in een deprimerende omgeving staat, wat een gamma of een praxis voor me is. Ik kan niet tegen de producten, ik kan niet tegen de manier waarop ze ze verpakken en ik kan vooral niet tegen het gebrek aan smaakvolle kleurstellingen die ik om me heen waarneem.

Als ik me omheen kijk, ruik ik stof, zie ik open leidingen en huizen die niet af zijn, en daar word ik humeurig van. Heel humeurig. En er zijn ook woorden op verpakkingen die me humeurig maken. Woorden als ‘mosbestrijder’, ‘groene aanslag verwijderaar’ en ‘coniferenmest’. Ik weet niet wat het is, maar die dingen kunnen me ongelooflijk uit mijn humeur halen.

Ik klaarde op toen ik eenmaal met een heggenschaar op mijn tuintrap stond. Ik deed het best goed, en de mensen die op die momenten om me heen staan roepen dan altijd ‘Goed zo, Bert, zie je wel, je kan het best’, wat aanmoedigend bedoeld is, want als je iemand aanmoedigt doet hij het vaker.  Maar ik zag zelf toch nog een kleine oneffenheid in de heg. Het laatste struikje was duidelijk te hard aangepakt: het was te kort en ook zijn buikje was ten opzichte van de anderen flink afgeslankt. Maar ja, niets meer aan te doen.

Nadat ik met de heggenschaar door de heg heen was, keerde de ergernis weer terug. Het terras lag vol met bladeren en takken die allemaal twee verdiepingen naar beneden moesten worden gebracht, om in de groencontainer te verdwijnen. Hell of a job! Elf keer heen en weer met vuilniszakken. Eigen schuld, want de eerste vijf keer ging ik steeds met één vuilniszak tegelijk. Daarna was ik zo slim om per keer twee zakken mee te nemen.

Ik ben geen held en ik ben niet handig. Als het om dit soort zaken gaat ben ik het volmaakte drama. Maar toch, toen we aan het einde van de middag met een glas wijn in de hand naar het resultaat keken, kwam er iets van tevredenheid over me. Hard gewerkt, voldaan gevoel. We zaten even een half uurtje lekker in de zon, met stokbrood, tapenade, kaas en worst.

Totdat een windvlaag de glazen tegen de grond smakte met meer dan 40 cm zwaardlengte.

Advertenties

Een gedachte over “Bert met de heggenschaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s