Een groot mens, Grietje Heida

Gisteren overleed mijn goede vriendin Grietje Heida, hoorde ik zojuist. Als herinnering aan haar een verhaal dat ik op 16 januari op deze weblog publiceerde. Je hebt mensen die een grote invloed op je leven of carriere hebben gehad.  In mijn leven is dat onder andere G. uit Friesland.  Tussen 1995 en 2000 was ze mijn leidinggevende en ik heb in de 33 jaar die ik nu werk nooit meer een betere, meer ontwikkelingsgerichte gehad. Ze kon je enorm op je falie geven, destijds, maar je ook hartverwarmend complimenteren.  Een krachtige sportieve dame. Toen ik haar voor het eerst zag schaatsen was ik enorm onder de indruk. Niet zacht voor zichzelf, niet zacht voor mensen die behept waren met een groot ego en aan zelfoverschatting leden. Die ego’s hebben slechte dagen gekend. Mensen verdragen geen scherpe kritiek, en die gaf ze destijds.  (Eerder schreef ik een artikel over haar in juli 2009. Dat heb ik op 5 februari nog een keer geplaatst. Zie :https://egobert.wordpress.com/2011/02/05/g-overwint-kanker-en-vier-dat-met-een-zalig-multicultureel-feest/)

Wel probeerde en probeert ze ook altijd verbonden te blijven met mensen die ze op hun donder gaf, of eerlijk zei dat ze het niet in ze zag zitten. Dat lukt niet altijd, omdat Nederlanders nu eenmaal niet graag horen dat ze niet zo goed zijn als ze zelf denken. Dus waren er ook veel mensen die over haar roddelden.

Ik liep weg met haar. Ik had intussen ontdekt dat ik een groot ego had, en kende ook mijn beperkingen wel in 1995. Dat hielp bij het verdragen van de feedback, waarvan ik begreep dat het maar één doel had: je kwaliteit verbeteren. Ik had intussen ook geleerd, dat je openstellen voor feedback meer opleverde dan je ertegen verdedigen.

Ik had en heb ook een zwak voor mensen die niet leden aan het Nederlandse gepamper. Dagelijks zie ik daarvan nog voorbeelden om me heen. Ik had altijd al wel meer met confronterende eerlijkheid, dan met diplomatieke glimlachjes en geveinsde complimenten. Liever een asshole die dat van zichzelf weet, dan iemand die zich voordoet als een engel des lichts, terwijl hij je schuur leegrooft.

G. is één van die mensen waarvan Heere Heeresma de schrijver vroeger ongeveer in deze woorden zei: ‘Er zijn een paar mensen die zijn als rotsen. Het zijn er niet veel. Ze liggen verspreid over een woest landschap.’

Nu doe ik haar ernstig te kort als ik haar alleen maar als een confronterende vrouw beschrijf. Natuurlijk, ze behoort tot het Friese stamboekvee, met als keurmerk ‘niet lullen maar poetsen’.  Ze houdt niet van klagen. Het leven is geen rozentuin. Accepteer de schoonheid, maar ook de rotzooi. Maar ze kan ook bijzonder zacht zijn. Ik zei al: haar complimenten zijn hartverwarmend. Ze is vol aandacht. En dan niet omdat het moet, maar omdat ze echt belangstellend is.

En laat ik niet vergeten dat je ontzettend met haar kan lachen. Haar zienswijze maakt altijd de lach in mij los en G. ligt altijd dubbel als ik weer eens grappen loop te maken over menselijke kleingeestigheid. Daarbij ontzie ik haar en mezelf niet. Ik kan zo wel 40-50 momenten terughalen waarbij ons de tranen over de wangen liepen. Zoals op de momenten dat ik terughaal dat ze iemand weer eens meedogenloos zijn of haar vet gaf. Dat vindt ze zichzelf natuurlijk een vreselijke iezegrim.

G. is voor mij een onmisbare schakel geweest op een zeer essentieel moment in mijn levenspad. Ze kon me daarin omarmen en op mijn donder geven. Wat ik vooral toen erg hard nodig had, want ik was een behoorlijke ijdeltuit . Ik ben haar daar tot op de dag van vandaag dankbaar voor geweest. Dat ik boeken schrijf, als interim manager en trainer/coach in de top van het Nederlandse bedrijfsleven rondloop, daarin is haar rol groot geweest.

Twee jaar geleden gaf G. een feest. Ze had borstkanker gehad en dat was afgerond. De ellende leek achter de rug. Borstkanker kunnen ze tegenwoordig goed behandelen. Het feest was prachtig. Ik schreef erover op mijn weblog. Haar sympathieke Senegalese man M. en haar innemende dochter F. zaten aan haar zijde als twee trouwe monumentale wezens uit een andere wereld. Er werd gedanst, gedronken en het eten was hemels.

Een paar maanden geleden kreeg ik een kaart van haar uit Vietnam.  Ze had het erg goed naar haar zin. Ze schreef dat we elkaar snel weer moesten zien. De laatste afspraak die we maakten, moest ik afzeggen, omdat mijn agenda enorm is volgelopen.  Geeft niet, we plannen snel wel wat anders, sms’te ze. En toen kwamen de ontijdingen.

Want het gaat op dit moment niet best met haar. Haar ziekte is terug. En helaas, niet in een vriendelijke vorm. Ze heeft een agressieve vorm. De oncoloog schrok deze week van haar ‘geelheid’.  Zelfs een chemokuur was niet handig, want dat zou ze waarschijnlijk niet overleven.

‘Deze realiteit komt erg hard aan’, mailde ze haar vrienden, al voel ik wel dat ik steeds zwakker word, ik wilde toch blijven geloven op betere tijden waarin ik nog een  keer kon zwemmen, salsa dansen en kon koffie drinken bij mijn favoriete grandcafé en ….,  en…. en……..alles wat het leven me zo geweldig heeft geboden. Het zit er allemaal niet meer in.’

Omdat ze niet teveel bezoek wil vanwege haar vermoeidheid, sms’en we regelmatig. ´Het is zooo klote om zo moe te zijn´ smste ze me.  Soms is ze vol energie, soms heeft ze gewoon geen energie, meldde ze verder. U begrijpt het, daar word je heel erg stil van als vriend. Je wilt iets, maar je kunt niets. Je kunt alleen maar toekijken en hopen dat het allemaal een beetje meevalt.

Ze bestond het ook nog om een grap te maken per sms. Maar die was persoonlijk en moet ik de mensen helaas onthouden. Ik hoop, en roep het universum en alle goden van dat universum aan dat ze toch de salsa nog zal dansen, en dat ik nog vaak hard met haar kan lachen. Om de mensen, om haar en om mezelf.

(Deze foto werd gemaakt op zondag 23 januari, 2 1/2 week voor haar door. Ze wilde nog een keer de salsa dansen. Daarna had ik nog een paar keer contact gehad met haar per sms waardoor ik begreep dat ze nog een keer wad heeft gelopen op een prachtige dag eind januari. Deze week kreeg ik mijn laatste sms. Op mijn vraag of het een beetje ging, smste ze de woorden ‘Ja hoor’. Tot op het laatste moment heeft ze mensen opgebeurd en gesproken. Een groot mens. Echt.)

Advertenties

13 gedachtes over “Een groot mens, Grietje Heida

  1. Ik herken je verhaal, ik heb haar een brief geschreven. Het is te bizar voor woorden dat iemand zo veel in je leven heeft betekend en dat je, nu het er voor haar op aan komt, niets kunt doen. Het zorgt voor een leegheid waarin emotie je gevoel niet kan uitdrukken.

  2. Ook ik herken dit verhaal, ben deelgenoot geweest van tranen van het lachen-momenten. Stomtoevallig heb ik haar in het najaar nog verteld dat ze voor mij zo’n grote bron van inspiratie is geweest. En daar ben ik nu zo blij om! Haar reactie was kenmerkend bescheiden en raak. Met de oude collega’s blijven we ook voor eeuwig de groep van G.

  3. Bert,
    Ik schrik heel erg van dit bericht en weet niet wat ik moet zeggen.
    Ik weet wat ze voor jou betekent omdat ik van jouw proces, van heel dichtbij, getuige mocht zijn. Ik wens jou en vooral haar heel veel sterkte en kracht in dit proces.

  4. Beste Bert, heb je gisteren ontmoet bij G. waar ze onder opzwepende klanken zelfs nog even de salsa danste. Een mooi moment. Dank dat je mij wees op je weblog en je column, een prachtig verhaal, that’s G! Sander

  5. Vandaag hoorde ik dat mijn lieve stoere vriendin G met wie ik mij zo verbonden voelde, en nog steeds voel, gisteren overleed. Ik was met mijn zoontje van 3 1/2. En vond troost bij hem.

    moeder:
    Weet je nog dat ik 3 weken geleden naar mijn vriendinnetje G ging. Dat ze heel erg ziek was. Dat we samen een kadootje voor haar hebben gemaakt wat ze zo mooi en lief vond.

    zoon: ja, toen heb ik geschilderd. En we hebben er snoepjes in gedaan.

    moeder: mijn vriendinnetje is gisteren dood gegaan.

    (stilte)

    zoon: wat zonde.

  6. Net de recente mailtjes en kaarten van Grietje opnieuw gelezen; zo alert, zo grappig, lief en meelevend. Ongelooflijk al die positieve energie voor anderen en nu is ze er niet meer. Het was zo makkelijk om van haar te houden. Toen ze bij NS (Opleidingen) in Utrecht kwam zei ze “ik dacht dat ik solliciteerde op een baan in Arnhem, maar volgens mij vinden we elkaar (beide Friezinnen) aardig, de baan past en ik kom.
    Ik weet nog precies waar we zaten en dat ze zei : ik ben al wel veertig hoor ! Waarom weet ik niet meer, maar dat herinner ik me nog.
    We waren elkaar uit het oog verloren tot een tijdje geleden.
    Surfend op het net, op zoek naar haar, kwam ik jouw weblog tegen Bert. Wat heb je een mooi verhaal geschreven. Fijn dat je de gelegenheid hebt gemaakt er iets aan toe te voegen.

  7. Door puur toeval kwam ik op je blog terecht. Dat het nou net deze moet zijn… Jammer van zo’n vrouw aan wie ik ook goede herinneringen heb, die zal ik koesteren. Goed verhaal Bert en heel herkenbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s