Intelligent design?

Een  zeer gewaardeerde goede bekende vertelde me donderdagmiddag aan de Amsterdamse borrel, dat hij een artikel van me had gelezen over wetenschap. Hij zei het met een glimlach. Het is een artikel waarin ik een beetje mopper op Richard Dawkins omdat ik vind dat hij te gemakkelijk voorbijgaat aan de mogelijkheid van een intelligent designer: iemand of iets die met de natuur van ons universum een zeker doel nastreeft. We noemen die designer vaak god.

Dit moet ik even uitleggen. Veel mensen die nadenken over het universum, of er wetenschap over bedrijven, gaan er vanuit dat de dingen vanzelf zijn ontstaan. Dat wij er zijn is een keten van toevalligheden. Er is niet iets of iemand die het geschapen heeft. Er was een oerknal en toen begon het, en die oerexplosie ontstond vanzelf.

Wat vaak vergeten wordt is dat de oerknal een werkhypothese is, die wel een verklaring geeft voor het begin van ons heelal, maar niet voor de periode daarvoor. Het kan altijd nog een verklaring zijn die niet klopt, maar voor  mij geeft dat niet: ik kan met de werkhypothese wel leven, al zou ik op basis van moderne wetenschappelijke gegevens niet weten waarom daar geen intelligente designer achter schuil zou gaan.

Dat veel wetenschappers uitgaan van een reeks toevalligheden die tot leven leidt, daar wil ik en kan ik niets tegen in brengen. Ik heb geen wetenschappelijke bewijzen tegen hun aannames,  zoals zij geen wetenschappelijke bewijzen hebben tegen de mijne. Ik vind hun theorieën ook niet lelijk of dom. Vaak zijn ze boeiend en slim onderbouwd.

Maar het is simpel. Geloof je in een god, dan zal je dat aannemelijk kunnen maken, en dan zullen atheïsten en agnosten altijd de zwakte in je redenering bloot kunnen leggen. Omgekeerd hetzelfde: ook atheïstische wetenschappers hebben zwaktes in hun redenering. Onze wetenschap zit vol onbewijsbare apriori’s en aannames. Omdat het wetenschappers van naam zijn, hebben wij ontzag voor ze, maar het feit dat zij goed zijn in hun wetenschappelijke specialisme wil niet zeggen dat zij dat ook zijn in levensbeschouwelijke kwesties.

Waar ik tegen ben, is dedain. Hooghartigheid. Badinerend doen over mensen die in een god geloven, of die niet in een god geloven. Als er een intelligent designer is, beweegt hij zich los van onze ‘beliefs’. Ik geloof in zo’n designer omdat ik in mijn leven dingen zie die er op wijzen. Ook in wetenschappelijke gegevens. Je kan het als toeval zien allemaal, maar ik zie het niet als toeval.

Ik geloof in een Great Intelligent Designer (GID, haha) , maar we gaan de wetenschap geen geweld aan doen om hem of haar te bewijzen. Ook gaan we het model (want dat is het) niet aan anderen opleggen. En nu kom ik terug bij mijn goede bekende in Amsterdam. Hij had mijn artikel gelezen, zei hij. En hij geloofde bepaald niet in ‘intelligent design’: ‘Als je op zaterdag in de Kalverstraat gaat kijken, dan zie je louter non-intelligent design’ Dat vond ik bijzonder grappig gezegd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s