G overwint kanker en viert dat met een zalig multicultureel feest

aaaGisterenavond waren we op het feest van G, een erg goede vriendin in Nijmegen. Ze hadden wel een reden tot feest, daar in het Nijmeegse, al zou Wilders er niet blij van zijn geworden, maar daarover zo meer. Eerst nog even over G. Ze had een jaar van chemokuren achter de rug, en de borstkanker lijkt onder de knie.

Je weet het nooit bij een ziekte als kanker, maar we weten intussen dat bij borstkanker goede resultaten kunnen worden geboekt. M, haar man, en F, haar dochter, waren een enorme steun voor haar geweest, vertelde ze met ingehouden emotie aan de gasten. De 19-jarige F had zelfs de verhuizing naar Amsterdam in verband met studie een jaar uitgesteld. Gisterenavond was er een klip genomen, en wat voor één!

Het gekke is dat je bij G vorig jaar al vermoedde dat ze het zou gaan redden. G is een vechter. In haar werk heeft haar dat vrienden en zeker ook vijanden opgeleverd, want mensen wiens ego zo gezwollen is, dat ze er geen kritiek meer op verdragen, krijgen messcherpe vragen. En dan niet vanuit een missie of goeroe-achtig perspectief. Nee, puur vanuit Friese nuchterheid.

Maar er valt iets meer te vertellen over het feest dan dat het alleen maar een feest was. In Nederland met zijn groeiende Wilders-elite kon je zien hoe goed een bonte mengeling van culturen eigenlijk kan werken. M is een moslim, van geboorte afkomstig uit Senegal, al woont hij al decennia in Nederland. Er waren veel vrienden van hem aanwezig. Ook waren er trommels en werd er gedanst. Als Nederlander voel je ineens de stijfheid van je heupen, en het mechanische van je ingestudeerde dansstapjes, als je sommige Afrikanen ziet dansen. We keken ademloos toe.

Daarvoor hadden we al een voortreffelijke maaltijd gehad en genoten van een buikdanseres. En de avond werd afgesloten met geluksballonnen. Een soort lange rechte witte lampenkappen waar je een vuurtje in ontsteekt, zodat hij vanzelf opstijgt en tot hoog in de hemel zichtbaar blijft als een ster die zich bij anderen voegt, om dan ineens te doven. Toen ik naar die geluksballonnen stond te kijken, moest ik toch weer aan Wilders denken. Zou hij een dergelijke avond wel eens hebben meegemaakt? Zou hij weten hoe leuk het eigenlijk kan zijn op dit soort avonden, waarbij verschillende tradities hun aantrekkelijkheid laten zien? Zou hij überhaupt nog wel eens een feestje mee maken?

Ik had net gelezen hoe hoogleraar Jean Tillie wat feiten op een rij had gezet. Het beeld dat uit een onderzoek van zijn hand naar voren komt, is zo volkomen anders als dat van Wilders. 98% van de Amsterdamse moslims is ongevoelig voor extremisme en radicalisme. Er ontstaan ‘poldermoskeeën’, waarin jonge imams in het Nederlands preken, en integratie nastreven in de Nederlandse samenleving. Ze organiseren ontmoetingen tussen moslims en niet-moslims. Wat wil Wilders nou?

Natuurlijk moet je terreur bestrijden, en militante moslims bestrijden op Nederlandse bodem. Maar laten we niet vergeten dat van de 9 aanslagen op Nederlandse bodem er 8 door Nederlanders zijn gepleegd. Slechts één komt voor rekening van een moslim, Mohammed B. Op het feest liepen heel wat moslims rond. Allemaal mensen die in niets maar dan ook in niets lijken op het moslimbeeld dat Wilders ons voorschotelt. En zij zijn de meerderheid. Een meerderheid van meer dan 90%. Het kleine deel dat kwaad wil moet je aanpakken, daarover heb ik geen verschil van mening met Wilders. Maar dat geldt ook voor de zogenaamde ‘autochtone’ Nederlanders.

We moeten niet demoniseren. Wilders drukt zichzelf graag in de rol van iemand die gedemoniseerd wordt, maar hij maakt een karikatuur van de islam, een bijzonder kwaadaardige, en demoniseert zelf. Geert’s tegenstanders maken echter dezelfde fout met Wilders. Ze demoniseren hem. Hij is natuurlijk een gewone politicus, met denkbeelden waar je het mee eens kunt zijn of oneens, al moet hij zich natuurlijk net als iedere andere Nederlander gewoon aan de grondwet houden, waar het gaat om belediging van andere bevolkingsgroepen dan de zijne.

In plaats van unsexy babbels van politici over hem en zijn vrienden, kunnen politieke partijen zich beter richten op een frissere vorm van debat, die laat zien wat een ‘onzin’ (dit woord gebruikt Wilders te pas en te onpas; alles wat niet in zijn lijn ligt, noemt hij ‘onzin’) hij verkondigt als hij de hele islam over één kam scheert. Daar moest ik aan denken toen de geluksballonnen de lucht in gingen, en even later toen wij in de auto zaten.

Multicultureel is een woord geworden met een vervelende klank. Het klinkt zoals ‘geitenwollen sok’ klinkt. Als het ideaal van een groepje elitaire griezels, dat ‘nog niet wakker’ is. Wie ooit een Afrikaanse dans heeft gezien, realiseert zich dat ‘multicultureel’ heel wat vrolijker én wakkerder is dan de man met dat ijdel opgeföhnde kapsel. We moeten gewoon eens niet zo bang zijn voor de dingen die we niet kennen. We moeten waakzaam zijn op uitingen van corruptie, terreur en onderdrukking, maar niet op de overgrote meerderheid van mensen met een andere godsdienst of huidskeur, die gewoon in goede harmonie met elkaar wil leven.

Nederland bouwde na zijn wrede koloniale VOC-tijdperk een goede reputatie in het buitenland op, als sociaal voelend en warm land. Tijdelijk helaas. Het land bevat intussen talloze fanatici, graaiers en dreigt onder invloed van bange politici als Geert geweldig stompzinnig en ongenuanceerd te worden. G heeft het altijd anders gezien. Haar ‘interculturele’ relatie met M duurt al heel lang. Hun dochter is een mooie jonge vrouw waar de Nederlandse samenleving nog een boel plezier aan gaat beleven. Daarom is het zo terecht dat G’s leven niet is opgeëist door volksvijand nummer één: de ziekte met de grote k.

Advertenties

4 gedachtes over “G overwint kanker en viert dat met een zalig multicultureel feest

  1. Het spijt me zo dat de uitnodiging op een ander adres binnenkwam.
    G. is een geweldige meid met veel doorzettingsvermogen. Ik heb veel respect voor haar en wens dat ze met haar M. en F. nog heel lang gelukkig en gezond mag leven. M. heeft ons zijn mooi Senegal laten zien en F. noemen wij: “Fantastisch is’t.”

  2. “Dit is een land van vrijheid op alle gebieden, maar ook met regels die iedereen na dient te leven. Je bent een jonge man, je kan het ook hier maken mits je twee dingen niet doet: drugs en vrouwenhandel”. Dit waren de eerste woorden van M. naar mij toe, toen ik via de Tamtam te horen kreeg dat er een senegaleese in Nijmegen woonde waar ik misschien terecht kon ook al was het maar voor een babbeltje in het Wolof. Ik was pas in Kikkerland en voelde me verloren met een vreemde taal waarvan ik enkele het woord “NIKS” begreep.
    Via het telefoonboek had ik het nummer opgezocht en zonder te aarzelen hebt ik gebeld naar de familie S.H. Een geruststellende stem antwoordde mij, met in de achtergrond een wenend kindje en een andere stem die het kindje aan het troosten was. M vroeg mij meteen waar we konden afspreken. Na de gebruikelijke “salamalecs” de bekende typische manier om elkaar te groeten in Senegal en in Afrika over het algemeen (het wordt je dan gevraagd hoe het gaat, of alles goed gaat, en nog eens of echt alles goed gaat met je, en dan met je familie en naasten, en dan weer en nog een keer om zeker ervan te zijn, hoe het met je gezondheid gaat, hoe het echt gaat.) …
    Het was voor mij opmerkelijk hoe M, na al die jaren in het buitenland toch die gewoonte bij hem intact hield en u nog trouwens.
    Ik mocht later G ontmoeten, bij haar thuis op de Zwanenveld in Dukenburg. Ruime woning, met een voor en achter tuin. De woonkamer heel eenvoudig maar met de smaak en harmonie gedecoreerd, een combinatie van Afrika en Europa. In een hoek van de woonkamer, waren speelgoed waarmee een klein meisje die amper kon praten aan het spelen was. Mooie krullen haar, een “café au lait” tint een vooral heel rustig en vrolijk dat nu een mooie slimme jonge vrouw is geworden: F. Je voelt meteen de balans tussen culturen in dit huis! Niets te veel, niets ontbreekt.
    G is altijd voor mij een heel aangename persoon geweest, open voor de Wereld en altijd klaar voor haar familie. Haar mooiste woorden naar mij toe is toen ze worstelde met de K was “jullie zijn familie” en ze meende mijn vrouw A. en kinderen. Ze weet niet de kracht en de waarheid van haar woorden, want de familie S.H. is inderdaad MIJN familie, niet alleen in Europa maar ook in Senegal weten ze dat M is voor mij een groet broer. Ik deel meer met hem dan met mijn bloedverwante broers.
    Het mooiste aan G. F. M is dat ze inderdaad overal thuis voelen tussen de twee culturen! Mijn gezin en ik voelen ons gezegend om bij hun vriendenkring te horen. M is een voorbeeld voor mij en ja M. ik blijf van die twee kwalen af hoor!
    Gefeliciteerd, felicitations, ndokkalé!
    Bedankt voor alles G.F en M. Dit feest willen we allemaal blijven vieren komende 30 jaren.

    C, en A. N. en kleine M.
    Brussels

  3. Ik ben heel erg onder de indruk van de reactie van C. Warm en fijn om te lezen. (en dat na de herdenkingsceremonie van Michael J. waar ik ook al een traantje voor heb weggepikt.) We kennen elkaar inderdaad al zo lang en juist dat deelgenoot zijn van elkaars levenspad maakt de band sterk en geeft het familiegevoel. Dat is rijkdom. Napratend met M en F over zaterdagavond overheerste ook dat rijke gevoel van vriendschap en verbondenheid zoals wij dat met elkaar hebben beleefd. Helemaal heerlijk!!
    Ook voor M. is C. vanaf het begin een echte broer, die heel dichtbij is en veel voor hem betekent zowel in de periode dat hij in Nijmegen woonde als nu hij met zijn gezin in Brussel woont. M. slaapt wekelijks wel een of twee nachten bij hen en het is fijn voor mij om te weten dat hij daar bij familie verblijft en het gezellig heeft. Het is ook fijn omdat datgene wat Senegalezen met elkaar hebben, verbondenheid in bijvoorbeeld de taal en gewoontes, de familieperikelen, kan ik nooit op die manier voor M. betekenen. Bij C. en A. is hij thuis, er is lekker Senegalees eten, er is altijd leven in de brouwerij. M. komt hier vaak in een leeg huis, waar het eten nog gekocht moet worden. Ook prima, maar wel een andere (lees Nederlandse) cultuur. Ik denk dat juist omdat M. mensen als C. en A. kent, onze relatie nog steeds goed loopt ( al 33 jaar!) en M. het volhoudt in Nederland. Want ook hij ervaart het ‘Wilders’ effect en loopt regelmatig te mopperen dat Nederland niet meer dezelfde tolerante sfeer ademt dan voorheen. Overigens voelt hij zich niet gediscrimineert, want daar is hij te trots voor.
    Het was een mooi feest en voor mij voelt het gelukkig niet als een multicultureel gebeuren, maar alleen als een feest met vrienden en familie die mij hebben gesteund , zullen blijven steunen en waar ik heel veel om geef.
    En Bert; je artikel is me uit het hart gegrepen, heerlijk zoals je de onzin van Wilders beschrijft. Ik heb altijd gedacht dat we hem wel konden weg lachen, maar ben nu natuurlijk erg geschrokken van zijn grote winst bij de Europese verkiezingen. Toch lukt het me maar niet om de man serieus te nemen. Weet je wat, de volgende keer stop ik hem in zo’n (geluks)luchtballon met die blonde kuif net over het randje en dan laat ik hem heel ver weg vliegen, zo hoog dat er niets meer van over blijft.
    G.

  4. Dit bericht is bestemd voor Grietje.
    Verbaasd en heel blij je plotseling op het web te hebben gevonden.
    Verbaasd over je gezondheid en blij dat het nu goed gaat.
    In al die jaren heel vaak aan je gedacht.
    Lees ook dat Fama nu al 19 is en naar Amsterdam verhuist, de tijd vliegt voorbij.
    Houd je taai!
    Groeten aan Modou.
    Liefs,
    Dettie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s