Drukke, boeiende weken

Halverwege 2010 dreigde het lauw tot fris te worden in mijn bedrijf. Dat is altijd ongemakkelijk voor een zzp’er, die door vastgeroeste veiligheidszoekers graag ‘zelfstandige zonder perspectief’ worden genoemd. Half november draaide alles om; middenin de verhuizing. Plotseling een toename van opdrachtgevers. Eén grote klus en een aantal boeiende wat kleinere klusjes. Heineken Internationaal, twee scholen, Stedin en NS, ze kwamen allemaal tegelijk. Alsof iemand een knop had omgeschakeld, waardoor een stem door de ehter ging: Bert Overbeek is nog vrij.

De afgelopen week was het 60 uur werk. Je hoort me niet klagen, want ik hou van mijn werk en ik weet ´s avonds ook meestal de boel goed los te laten, dus dat is aan een glaasje wijn lekker bijpraten thuis en af en toe ook nog een boekje lezen. Je komt alleen niet toe aan vrienden, en dat vind ik oprecht niet plezierig. Maar ja, er moet brood op de plank.  Mijn werk voerde me naar Arnhem, Nieuwegein, Hoorn en Amsterdam de afgelopen week, en komende week is er ook weer zo´n programma.

Ertussendoor sporten, lezen en schrijven. Ooit heb ik bedacht dat het niet goed voor me was om alleen maar te werken. ´Mijn eigen sfeer´ is ook erg belangrijk. Vriendin en dochter halen me goed uit mijn werksfeer, maar er is nog meer. Dus volg ik de breindiscussies bij Swaab en Goldberg, lees ik af en toe een romannetje uit en schrijf ik opnieuw aan een roman. Soms komt er een gedicht uit, maar daar moet je hoofd leeg of juist emotioneel vol voor zijn. Anders is het slap.

Er gebeurt veel in die weken. Teveel om te verwerken. Ik moet soms moeite doen om het overzicht te bewaren, maar al met al lukt dat en dat voelt goed. Door de breinboeken weet ik dat het met mijn prefrontale cortex aardig gesteld is, maar dat mag je weer vergeten. Opvallende dingen de laatste twee weken? Iets leuks en iets dat me diep raakte.

Eerst het leuke. De stad Hoorn. Daar doe ik mijn grote klus en af en toe pak ik een kwartiertje om de stad te verkennen. En wat een verrassende plek is dat. Afgelopen vrijdagavond ben ik er uit eten geweest in d’Oude Waegh op een plein dat eigenlijk het VOC-plein moet heten. Schitterende panden. En de haven mag er ook zijn. Er staat een cafe dat volgens Hoornezen of Hoornaars model heeft gestaan voor het kleine cafe van Vader Abraham maar dat geloof ik niet, want iemand uit Stavenisse in Zeeland vertelde me dat dat het café van Vader Abraham was.Verder is Hoorn voor mij buiten iedere verdenking verheven. Heerlijke plek.

En dan dat wat me diep raakte. En dat gaat over de foto bij dit artikel. Vorige week had G. (zie twee artikelen terug ‘Een groot mens’) haar vrienden uitgenodigd. G. is erg ziek. Ze heeft een agressieve vorm van kanker. Maar die vriendenbijeenkomst was iets dat me zeer diep raakte. Er was erg veel warmte onder de mensen. En G. liep er tussendoor zoals we haar kennen. Krachtig en kwetsbaar tegelijk.

Ontroerend wijf. Vooral toen ze met haar salsalerares  een paar minuten salsa danste.  En hoe!  Als een derwisj! Zelden sterker gevoeld dat er geesten meedansten. Zie de foto.

Woensdag meldde ze per sms dat ze op die dag pas bij was getrokken van de zondag. En gisteren kreeg ik een sms. Ze was wezen wadlopen. ‘Nog een wens die in vervulling is gegaan’ meldde ze. Ik hoop dat ze er nog honderden kan vervullen…

Onze gesprekken en haar situatie inspireerde me nog wel tot twee gedichten. Uiteraard aan haar opgedragen.

 

i.

de alledaagse dingen zei ze

maken het allemaal een beetje kleiner

 

de prijs van een wasmiddel

de kleur van de sneeuw

de reclame van een telefoonprovider

en dat de eenden al paren in januari

 

al is het alleen al

dat ze andere woorden hoort

dan gezwel of metastase

of oncogenen

 

dat ze niet aan haar lever

of nieren hoefde te denken

in de stille donkere nacht

 

maar zintuiglijk geniet van de

zonbeschenen blauwe letters

van de supermarkt

 

 

ii.

ze danste de salsa

en we keken ernaar alsof er aliens landden

 

ze wilde de salsa nog één keer dansen

al zou ze erin blijven

 

het was gek dat juist zij dat zei

nog één keer

ze was pas 55.

was ze al 55?


we keken naar elkaar

of we aliens waren

 

we huilden in haar armen

we huilden als ze het niet zag

 

ze danste de salsa als een derwisj

het einde werd een alien

die nog lang niet landde

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s