Spirituele arrogantie: ik geef jou advies, dus ik weet het beter dan jij…

Mij moet iets van het hart. Deze week hoorde ik een treinreizigster tegen een andere reiziger zeggen dat ze haar boeken had weggedaan. Ze noemde dat spirituele groei. ‘Hoe krachtiger je groeit, hoe minder behoefte je hebt aan woorden’. Haar gesprekspartner merkte op dat ze wel wat veel sprak voor iemand die ‘minder behoefte aan woorden heeft’. Zelf maakte ik iets vergelijkbaars mee onlangs. Een ‘spiritueel gegroeide’ dame die ik een jaar geleden voor het laatst had gezien, ook in de trein, was plotseling veranderd. Zowel qua innerlijk als qua uiterlijk. Belangrijkste kenmerk van haar was altijd al dat ze een woordenwaterval was.

Dat vind ik nooit erg. Als mensen veel woorden nodig hebben om uit te leggen wat ze bedoelen, en als ze daar van alles tussendoor roepen dat niemand begrijpt behalve zij. Prima! Maar als ze dan zeggen dat ze niets met woorden hebben, dan roept dat al vragen op.

Ik maak dit al zo’n 20 jaar mee. Mensen die ineens het licht hebben gezien, en dan af beginnen te geven op woorden, en…boeken. Die boeken moeten maar weg, daar heb je niets aan. Het gaat om innerlijke zuiverheid en massages en visualisaties en nog veel meer. Altijd wordt het weer als iets heel origineels gebracht maar altijd weer hoor je dezelfde dingen.

Nog eens: allemaal prima en helemaal niet erg, mits men niet de goeroe gaat uithangen. Maar dat gebeurt nu juist steeds. Je krijgt altijd ongevraagd advies, meestal in de gebiedende wijs. ‘Ik denk dat het tijd wordt dat jij ook eens aan jezelf gaat werken.’ Of, zoals deze week, ‘Als ik jou zie denk ik aan rozen’

Waarmee aangegeven is dat je naar andere zintuigen moet kijken dan alleen het horen. Vaak hoor je ook dat mensen ‘teveel in hun hoofd’ zitten. Dat is ook niet de bedoeling. Tegenover het hoofd wordt dan ‘de intuïtie’ geplaatst. Daarmee bedoelt iedereen iets anders.

Maar het vijandschap tegen het woord is het belangrijkste kenmerk. Ik vind zeker niet dat het woord zaligmakend is. In contact houd ik van praten, maar ik kan ook erg genieten van de stilte. Die ik regelmatig op zoek. Daarbij denk ik dat mensen verschillende paden kunnen gaan. Vele wegen leiden naar Rome en verder.

Voor mij geldt dat ik veel heb onderzocht en dat ook zal blijven doen. Ik ga daarin mijn eigen weg, zoals ik het waardeer als anderen hun wegen gaan. Maar dat type adviezen mik ik tegenwoordig in een keer weg. Als mensen een weg hebben gevonden die ze gelukkig maakt, wil dat niet zeggen dat dat een weg is die ook een ander gelukkig maakt. Dat zouden spirituele onderzoekers moeten beseffen.

Als mensen ergens door geraakt zijn, moeten ze dat niet zo opdringen aan een ander. Je kan vertellen over je eigen weg, maar het advies geven aan een ander dat ie het ook moet gaan doen, dat is arrogant. En ik heb het al vaak meegemaakt dat mensen, die ‘het’ gevonden hebben, geen respect hebben voor mensen die iets anders hebben gevonden. Dat is ordinaire betweterij.

Overigens heb ik niet de illusie dat je dit spirituele betweters dit aan het verstand kan brengen. Waarmee niets gezegd is over spiritualiteit, maar meer over de manier waarop sommige mensen daarmee omgaan.

Advertenties

Een gedachte over “Spirituele arrogantie: ik geef jou advies, dus ik weet het beter dan jij…

  1. Pingback: Ik denk dat het tijd wordt... - Boeddhistisch Dagblad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s