Het dodenrijk, een mooie gedachte

Dat er een dodenrijk bestaat waarin niet zozeer doden maar levenden zijn, dat is een mooie gedachte. Toch kan je hem maar beter niet al te vaak uiten, want dan word je aan alle kanten besprongen of tenminste als een zweverd beschouwd. En zweverd zijn, dat is een land van klei en maaivelden zo ongeveer het ergste wat je kan wezen. Dat geeft mensen een legitiem argument om je niet serieus te nemen. (Foto Swatislawsky Amsterdam, (c) 2010, Overbeek)

Voorop loopt de stichting Skepsis, waarvan ik nog een poosje een gedreven lid was. De stichting doet wetenschappelijk onderzoek naar paranormale verschijnselen, en omdat er weinig over communicerende doden valt te bewijzen, meent de stichting bewijs te hebben dat ze niet bestaan.

Zelf begin ik steeds meer van gezweef te houden. Al die mensen in onorthodoxe soepjurken met de geur van patchouli en wierook om zich heen, dat heeft een geweldige aantrekkingskracht op mij. Misschien ook omdat ik ten prooi aan de midlife, naar mijn puberteit begin terug te verlangen. De een doet dan een motor of zijn haren laten groeien, maar ik heb geen rijbewijs en geen haar, dus vlieg ik de zweef in. En dat is leuk, dat kan ik u garanderen.

De doden, die boeien me al heel lang. Ik voel er al vanaf mijn prilste jeugd contact mee, ik heb er op mijn stichting-skepsis-tijd na nooit aan getwijfeld. De laatste tijd maak ik ook grappige dingen met ze mee. Ze laten op de koddigste manieren weten dat ze bestaan, bijvoorbeeld door mijn initialen in koffiedik te laten verschijnen. Of door de elektriciteit aan en uit te laten gaan.

U gelooft dat misschien niet, maar die mogelijkheid heeft u dan ook. U hoort slechts een verhaal en dat kan u geloven of niet, maar ik maak het gewoon mee. En dan is het anders. Ik kan het niet bewijzen, maar dat hoeft van mij helemaal niet. Om een beetje aan de mensen te laten zien dat dingen bij mij veranderen, heb ik een fel rode soepjurk aangeschaft. Daarmee loop ik door de buurt waar ik woon en zing dan wat mantra’s. Laatst kocht ik er een ham-kaas-croissantje in bij de broodwinkel.

De verkoper kon het niet laten om te zeggen dat ‘het nog geen carnaval’ was. Ik heb hem uitgelegd wat de reden was waarom ik voor deze prachtige soepjurk had gekozen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s