Zomergast Verhoeven is een gigant; Jelle Brandt Corstius nog lang niet…

Zomergasten met Paul Verhoeven bood het soort vermaak dat uitsterft temidden van de bloedeloze talentenjachtjes en oubollige malle shows. Veel zwart-wit,  diepzinnig commentaar van Paul die in hoog tempo een reeks grote thema’s behandelde. Fellini bijvoorbeeld. De dood, zoals in een fragment van Ingmar Bergman, maar ook in een prachtig eenvoudige animatiefilm, waar een meisje afscheid nam van haar vader die nooit wederkeerde. Jezus werd besproken, en ook Igor Stravinsky van wie een paar indrukwekkende opnamen werden vertoond.

Verhoeven is een gigant. Een man die met toptalenten heeft gewerkt. Sharon Stone, Rutger Hauer en Carice van Houten werden expliciet genoemd. Zijn boek over Jezus lijkt een vreemde eend in de bijt, maar wie de avond volgde en het verhaal beluisterde over de emotie die Verhoeven kreeg in een pinkstergemeente, verbaast zich daar nauwelijks over.

Mensen als Verhoeven zullen we in Nederland een ereplaats moeten geven. Al die blije bekende Nederlanders die we steeds maar voorbij zien komen, kunnen nog niet in zijn schaduw staan. Hij is in zijn genre één van de grootsten. En dan mag je verwachten dat een 33-jarige journalist ‘meneer’ en ‘u’ tegen hem zegt. Maar ja, gevoel voor verhoudingen is niet de sterkste kant van onze journalisten.

Neem Jelle Brandt Corstius. Hij liet weer de nodige kansen liggen, omdat het bij hem allemaal teveel om zichzelf draait, om zijn heerlijk avondje, om zijn onderwerpen, om zijn wereldbeeld. Femke Halsema twitterde al aan het begin van de uitzending dat ze het ongelooflijk vond dat Jelle niet inging op de B-films van Verhoeven. En ook aan het einde wilde Verhoeven nog een punt maken over iets groots: de dood of het universum. We zullen het nooit weten, omdat Jelle per sé nog iets moest doordrukken.

Het is hem gelukt om een enorme hoeveelheid krediet bij mij te verspelen. Ik vond het een verdomd sympathieke vent toen hij bij Matthijs werd voorgesteld. Maar ja, bij Matthijs van Nieuwkerk is zelfs de pseudo-macho Nico Dijkshoorn een sympathieke vent. Misschien ligt het wel aan Matthijs.

Maar terug naar Jelle. Achter hem, de ogenschijnlijk vriendelijke presentator, gaat een man schuil die teveel aan zijn eigen denkbeelden vast wil houden. Daardoor ontgaat hem veel. Dat is ergerlijk. Gelukkig dat Verhoeven zelf de regie in handen nam zodat het toch nog een geslaagde avond werd.

Zo’n avond moet een beetje een portret zijn. Paul Verhoeven is toch veel interessanter dan de hersenspinsels van de zoveelste mislukte Zomergasten-presentator; iets wat ik echt met enige teleurstelling opschrijf. Het is een beetje de armoede van ons hedendaags journaille. Het is niet meer op zoek naar het echte verhaal. Het wil geslepen vragen stellen zodat de mensen zeggen: ‘wat durft hij toch veel , he?’ in plaats van ‘wat kan hij iemand goed tot zijn recht laten komen.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s