Gedichten om te gedenken

Vier mei is al zo lang ik me kan herinneren de herdenkingsdag van de 2e wereldoorlog. Ik herinner me hoe plechtig mijn vader met deze dingen omging; hoe mensen vroeger sowieso ernstig werden tijdens die twee minuten. De traditie is gebleven, maar wie herinnert het zich nog? Zal die tweede wereldoorlog met zijn genocide uit ons bewustzijn verdwijnen, of blijft hij een collectieve waarschuwing tegen wat niet opnieuw mag gebeuren. Een gedicht in twee delen uit After the war.

i

ik deed gewoon mijn werk

ik had een gezin te onderhouden.

de omstandigheden waren

buitengewoon onveilig,

de duivel zelf had het decor gebouwd,

weet u?

ik deed gewoon mijn werk

als je niet luisterde, niet meedeed,

niet zichtbaar een van hen was

niet gewoon je werk deed

dan had dat gevolgen

ik deed gewoon mijn werk

verzet had geen zin

en we wisten toen nog niet,

dat moet ik er nog bij zeggen,

dat het mensen waren

we deden gewoon ons werk,

leidden ze naar de gaskamers

en vergrendelden de deuren

ii.

aan de poort van het kamp

ik kan de woorden bijna niet uitspreken

deed ik mijn laatste gebed

ik had een kind van drie

meisje met een zacht gezicht

ze kon zo leuk praten

halve woorden, verkeerde zinnen

ik had een meisje met een zacht gezicht

ze leek op haar vader

ik zag hem altijd lachen

op de straten van krakow

hij beloofde me zeven kinderen

want talrijk als zandkorrels

moest ons nageslacht zijn

ik ben nu oud en kinderloos

ze zijn vergast, net als mijn gebeden

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s