Het nieuwe album van Peter Gabriel: dromerig, melancholisch, rustiek.

Al vanaf mijn 14e levensjaar volg ik Peter Gabriel. Ik herinner mij mijn bekering tot Genesis in 1975. Gabriel zong daar toen, en dat deed hij in allerlei uitbundige vermommingen en met griezelige stemmetjes. Er was duidelijk affiniteit met theater. En de muziek was de voor die jaren kenmerkende symfonische rock, al had Genesis een krachtig eigen handschrift en viel ze eigenlijk buiten iedere categorie.

Zeer onlangs verscheen Gabriel’s nieuwe album ‘Scratch my back’. Het is een melancholische, dromerige plaat geworden. Wie zijn carriere een beetje gevolgd heeft, weet dat hij altijd graag gebruik heeft gemaakt van experimenten en techniek. Aan het begin van de jaren tachtig uitte zich dat in een van de eerste digitale platen.

Gabriel haalde destijds de bekkens uit zijn muzikale infrastructuur en dat gaf een verrassend effect, al klinkt het nu allemaal niet meer zo fraai naar mijn mening, maar dat is een kwestie van smaak. De zoekende en beminnelijke zanger is overigens allang los van dat pad en is zich met zijn authentieke stem steeds meer gaan richten op indrukwekkende, vaak wat langere nummers.

De een loopt er mee weg, de ander heeft het er snel mee gehad. Ik loop er mee weg, en zo begon ik ook aan ‘Scratch my back’. Ver weg lijkt hij een beetje op het filmalbum ‘Birdy’ al zat daar meer trommelwerk in. Want dat ontbreekt op de nieuwe plaat. Gabriel werkt samen met een orkest en dat blijkt weer een goed vondst. Er wordt formidabel gemusiceerd, en zijn stem leent zich van oudsher goed voor symfonische experimenten.

Hij bouwde ‘Heroes’ van David Bowie en ‘Listening wind’ van de Talking Heads om tot ingetogen, zelfs wat verstilde overpeinzingen. En wat te denken van de verrassend  ingetogen transformatie van het uitbundige Kinks-nummer ‘Waterloo Sunset’? Popsongs kunnen wonderschoon worden als je ze verandert in orkeststukken.

Is dat vernieuwend? Ik stel die vraag omdat ik veel popjournalisten dat woord te pas en te onpas zie gebruiken. Nee, vernieuwend is het niet. Het is eerder gedaan. In de jaren zeventig ging bijvoorbeeld Deep Purple in zee met een orkest. ‘Unplugged’ zet soms ook strijkkwartetjes in en instrumenten die meer geassocieerd worden met klassieke muziek.

Gabriel maakte in de jaren tachtig zelf ook al van dit soort muziek. ‘Family snapshot’ en een latere versie van ‘Here comes the flood’ hadden niet misstaan op ‘Scratch my back’. Maar er zat destijds nog wel de energie in van een veel jongere muzikant. Deze muziek is gerijpt, overrijp soms, en het album te vaak achter elkaar draaien heeft, althans op mij, een averechts effect.

In alles klinkt de rust, de integriteit en de melancholie door, zowel in tekst als muziek. En het gevoel. Zo zingt hij over de power of your heart en the book of love. De sledgehammer ontbreekt op dit album. Het is een bijna mystieke plaat geworden, die een prettige onderbreking kan zijn van de jachtige dagelijkse waan. Wie zich wil afzonderen en wil bespiegelen hoeft geen schroom te hebben om dit album op te zetten. Wijntje erbij, gordijnen dicht, voeten op tafel. Dan, in die context, zal ‘Scratch my back’ schitterend klinken.

(Dit artikel schreef ik speciaal voor Peter Sennema, een jeugdvriend die vandaag jarig is)

Advertenties

3 gedachtes over “Het nieuwe album van Peter Gabriel: dromerig, melancholisch, rustiek.

  1. Bedankt Bert! Ik heb je recensie zojuist gelezen maar de cd nog niet beluisterd. Wij zitten hier in Bulgarije nog midden in het Deep Purple en Uriah Heep tijdperk en dergelijke noviteiten zijn moeilijk verkrijgbaar. Wie naar een 80-er jaren band als Depeche Mode luistert wordt al snel als “vooruitstrevend” of “zweverig” bestempeld. Of nog erger… Elk jaar op 20 juni trekken oudere, langharige, maar ook hippe kalende landgenoten naar de Zwarte-Zee-stranden om het prijsnummer “July Morning” van Uriah Heep te herbeleven en mijmerend dronken te worden bij het eerste zonlicht van de nieuwe zomer. Wat dat betreft kun je hier langdurig je jeugd herbeleven en telt een jaartje meer of minder niet meer!
    Neemt niet weg dat ik inmiddels dermate geprikkeld ben dat ik op de online platenzaak z.s.m. wat geluidsfragmenten van deze CD zal gaan downloaden.

  2. Om eerlijk te zijn ben ik Peter Gabriel de laatste jaren een beetje uit het oog verloren. Vooral de eerste soloalbums en So bevielen me erg goed, daarna klonk het in mijn oren teveel als zoeken naar het experiment, zonder dat het songmateriaal me erg kon overtuigen. Als ik je review zo eens lees dan maakt het toch wel nieuwsgierig. Maar eens een download aan wagen en wie weet het album kopen.

  3. Mensen zouden het album van Gabriel als ‘oersaai’ kunnen beleven, mannen, dat moet je niet vergeten. Het is een volledige tegenstelling van de opgestuwde voortjakkerende muziekstromen van deze tijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s