De dichter is niet dood, de dichter schrijft even geen gedichten

Sinds een poosje werk ik aan een boek, waarover ik niet veel meer zal vertellen dan dat het veel hypermoderne wijsheid bevat. Het moet voor 1 april af, maar ik ben zo gepassioneerd aan de gang dat ik verwacht dat het ergens voor half maart  wel klaar zal zijn. Deze week droeg ik een aantal gedichten voor in Alphen aan den Rijn, dus het is niet gek dat iemand me vroeg of ik nog wel aan het schrijven van poëzie toe kom. Jawel, zei ik, het groeit alleen wat meer naar proza toe. Ik ben gewoon wat minder poëtisch in mijn woorden. Is dat een ontwikkeling of tijdelijk, vroeg hij. Ik vond dat een goede vraag. Heel veel ontwikkelingen zijn bij mij tijdelijk. Gelukkig niet alle. Speciaal voor die vraag een paar recente regels die ik schreef in de afgelopen drie maanden.

de koog, januari

ik liep van de mist

naar de nacht

die vroeg in de avond kwam

het strand was leeg

vloed drong witte dunne schimmen

aan me op

even laten weten

dat de zee kan dreigen

ook als het uur

verpakt is in windstille winterkou

en de zee in vlak en kalm

hoorde ik ooit

de stilte harder schreeuwen?

ik pakte schelpen van het strand

en brak ze

in mijn handpalm

even trok de hemel open

brak de maan door

als een lach in de lucht

uit de palm van mijn hand

strooide ik schelpengruis

en in de duisternis

zwol het aan tot een gedruis

van de vloedbrallende windstil lallende zee

winter op de nieuwmarkt

het sneeuwwitte bont dat de trottoirs van amsterdam bekleedt.

de takken van de bomen op de nieuwmarkt

tegen de droomwitte klokgevels.

zó breitner, zó russische roman.

sneeuw is niet alleen wit, zei isis,

het is ook stilte, gestaag vallende stilte.

en de radio maar waarschuwingen afgeven.

waarschuwingen tegen de gestaag vallende stilte,

die maagdelijke onbewogenheid

die het totale verkeer kan ontregelen.

maar wie voorzichtig loopt

zal door de vlokken gereinigd worden

als in een doop.

zoals de hoer op de wallen

die in rode lingerie broodkruimels stond te strooien

naar de zwanen op het ijs.

de dikte van het witte bont op de nieuwmarkt

werpt ons jaren terug.

keurslager van de alwetendheid

fragment op fragment

de slager heeft het ritme,

de regelmaat, de doorgaande tijdslijn

in stukken gehakt

repen wetenschap en moten overzicht

rijgt hij aan een spies:

de schaslik van de wanorde

vakkundig zijn de verbanden uitgebeend

ze liggen in de etalage

gemarineerd in sausen

van menselijke alwetendheid

god bestaat niet,

beweert het prijskaartje

de pijlen van cupido

wat gebeurt gebeurd is en zal gebeuren

werd een power point presentatie

pijlen lieten grafisch het verband zijn

eerst knisperde de knipoog

toen kromde zich het heimelijke ontmoeten

waartussen de vrijages

een ander verbond beschoten

pijlen lieten het verband zien

aantrekkingskracht, versmelting, liefde,

verkleving van verlangens, verbond,

afspraken, verdamping van de passie

en toen vertrok de knipoog naar elders

pijlen lieten het verband zien

versneld afgedraaid

veranderden ze steeds van uiterlijk

bevlogen ogen

kort geluk

toen weer de vervlakking

de berusting

de gedoofde twinkeling

die zich opende voor het nieuwe

cyclisch

in de liefde werd ze steeds opnieuw geboren

en stierf ze onaanvaardbaar vaak

pijlen lieten het verband zien

Advertenties

3 gedachtes over “De dichter is niet dood, de dichter schrijft even geen gedichten

  1. je nieuwmarkt in sneeuwwitbont, maagdelijke reinigende onbewogenheid en de hoer die zwanen kruimels strooit te mooi.de mooiste winter.ja hoor, wat mij betreft gedicht.gr marjolie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s