Zo’n heerlijke sentimentele en truttige kerst, ik ben er dol op!

Al vanaf mijn vroege jeugd heb ik een hekel aan truttigheid. Nu is dat begrip nogal moeilijk uit te leggen. Misschien is het dat fenomeen waaraan mensen zich conformeren omdat ze denken dat het zo hoort, zonder dat ze nadenken wat ze er zelf van vinden. Dat is iets waar de commercie wel raad weet. Je ziet het bij modes. In de tweede helft van de jaren negentig zag je bijvoorbeeld plotseling Bourgondisch boerenleven opkomen. Eerst in een kleine kring van trendsetters, die het als het ware weer van stal haalden. Zo zetten ze een gieter in de tuin en schilderden die in boerenbont.

Maakt niet uit of je dat afzichtelijk vindt of niet, maar het had nog iets, omdat het origineel was en creatief. Vervolgens, een paar jaar later, verschenen allerlei beschilderde gieters in de winkels. Te link gelakt. En, om het nog erger te maken, werden er soms letters op geschilderd. Het woord ‘Garden’ bijvoorbeeld.

Dat vind ik truttigheid. En dat mensen dat dan kopen omdat tijdschriften er leuke plaatjes van maken. En dat ze denken dat ze dat moeten kopen omdat ze anders achterlopen. En dat ze het dan allemaal kopen.

Kerstmis is natuurlijk zo’n beetje de overtreffende trap van deze truttigheid. En het slaat door. Je kunt door geen dorp of stad meer lopen of je ziet een neon kerstman uit en aan flitsen. Overal gijzelt de kleffe kerstmuzak de atmosfeer. Om het met een onfatsoenlijk woord te zeggen: kerstromantiek is volkomen uitgewoond.

En dan komt het: ik ben dol op die kersttruttigheid! Het is één van die zonden die ik mezelf toesta. Misschien komt het omdat ik tot een generatie behoor die zich altijd een beetje verzet tegen kerst en truttigheid, of omdat ik minstens 20 jaar vond dat ik er vooral niets aan moest doen, aan dat lamme kerstfeest met al zijn verplichtingen.

Nu zwelg ik er in. Ik koop kerststukjes en meestal ook een kerstboom, al doe ik dat dan weer meer voor de verlichting want ik word altijd een beetje down van de donkere dagen. Thuis zet ik 50’er jaren kerstmuziek op. Dat zwijmelt lekker en doet me het meest denken aan goede jaren uit mijn jeugd, toen de lichtjes van de kerstboom fonkelden terwijl de kerstplaten van Heintje en Harry Belafonte elkaar afwisselden. Daar is die ellende natuurlijk ook begonnen.

Romantisch zou je het kunnen noemen, die kerst van mij. Met slechte zwijmelmuziek en een kitscherige kerstman. En elk jaar lees ik weer dezelfde kerstverhalen van Dickens en Gogolj. Dit jaar is de muziek niet voortdurend verwerpelijk. Al dagen draai ik Bach’s Weihnachtsoratorium en kerstplaten van Ella Fitzgerald en Frank Sinatra, al is het alleen al om me de zonnige kerst van vorig jaar in Australië te herinneren. Daar zijn ze op het platteland dol op die zwijmelmuziek uit de 50’s van Perry Como, de Andrew Sisters en Judy Garland.

Ik ben vanaf vandaag een week of twee een echte kerstman.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s