Ramses Shaffy was een icoon, de tooi van alternatief Nederland (I.M. Ramses Shaffy 1 december 2009)

Toen ik klein was, zeg maar zes, hoorde ik voor het eerst van hem. Zijn plaatje ‘Sammy’ was een grote hit en voor een kind goed mee te zingen. De indruk die die plaat op mij maakte, kan ik me nog goed herinneren. Ik vond het een beetje een gek liedje, maar was er dol op. Het bleef maar in je hoofd hangen als je langs de stille straten van je smalltown wandelde.

Hij was in die dagen wel eens op de televisie, in zwart-wit. Het zal zo rond 1967 zijn geweest dat ik hem voor het eerst zag met ‘Sammy’. Ik vond hem erg sympathiek, iets wat ook een beetje de schuld van mijn moeder was. Die dweepte met deze (wat ze noemde) zigeuner. Mijn moeder had een zwak voor bohemiens. In het Nederland van de jaren zestig, dat de laatste stuiptrekkingen van zijn truttigheid onderging, waren mensen als Ramses Shaffy een verademing. Hij kwam dan ook niet uit Nederland. Als zoon van een Egyptische vader en een Poolse hertogin groeide hij op in het Franse Cannes en dat gaf geur en kleur in een land dat nog niet massaal op vakantie ging naar het buitenland, en dat hoofdzakelijk met de stamppotten vergroeid was.

Die adellijke inborst zal Ramses zijn excentriciteit wel hebben gegeven, of misschien moeten we zeggen: zijn oorspronkelijkheid. Want Shaffy was een oorspronkelijke man. Hij wist alle generaties te raken, en zelf jongens die naar hun puberteit groeiden. Bewijs: voor mijn 11e of 12e verjaardag, zo ergens rond 1970, vroeg ik een single (op het Decca-label) van hem voor mijn verjaardag. Het was ‘Zing vecht huil bid lach werk en bewonder’. Ik snapte uiteraard niets van de tekst die ik helemaal uit mijn hoofd kende.

Daarna raakte ik nog één keer bedwelmd door een nummer van hem. Dat was ‘Pastorale’, dat hij zong met Liesbeth List. Daarna verdween mijn liefde voor zijn muziek. Ook toen veel later allerlei vrienden lyrisch over hem gingen doen, en hij object werd van romantische bewondering.

Voor je respect voor Shaffy kon je rustig uitkomen, ook als je jong was, ook als je er niet bij wilde horen. Shaffy werd meer dan alleen maar een zanger, een kunstenaar, een grenzenoverschrijder. Hij werd een icoon, de tooi ook van alternatief Nederland. Zijn levensstijl was voor velen kennelijk inspirerend. Al zal niet iedereen als hij in het rood van Bhagwan Shree Rajneesh oftewel Osho rond gaan lopen.

Ramses was natuurlijk een zeer bijzonder mens. Was, ja. Ramses Shaffy is namelijk dood. Vandaag is hij overleden. En ook al had ik al jaren niets meer met zijn muziek, ik vond het een betoverend mens. Daarom een momentje Ramses op deze weblog.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s