The Muse; geen schaduw van the Verve of Anthony & The Johnsons, laat staan van Ravel!

ashHet fijne van in oktober jarig zijn, is dat de avonden donker zijn. Tijd voor boeken, DVD’s en platen. Ik kreeg een enorme hoeveelheid boeken voor mijn verjaardag, weinig platen maar gelukkig veel geld. Ik vond dit wel grappig. Er staan ruim 500 platen in mijn kast. 200 popplaten, 200 klassieke, 50 jazzplaten en 50 albums Piaf, Sinatra, wereldmuziek, e.d., maar mensen associeren me kennelijk meer met boeken dan met muziek.

Er staat altijd een plaat aan of de ipod met zijn meer dan 500 nummers. Ik heb vandaag het geld dus aangewend voor nieuwe CD’s. Ik zocht herfstavondmuziek. Rustige mooie tapijtjes, al dan niet vocaal, en iets spattends voor tijdens het koken. Want bij het koken moeten de meezingers aan. Muziek is altijd aanwezig in mijn leven, en ik blijf zoeken naar nieuwe dingen, die best heel oud mogen zijn.

Ik had ‘Absent friends’ van The Divine Comedy al gedownload, maar vandaag kocht ik de nieuwe Rufus Wainwright, een album van de wonderschoon zingende Anthony & the Johnsons, de rock van Muse en twee klassieke chill-cd’s: één van Debussy en één van Ravel.

Ik deed het in de namiddag, kort voor zessen, in de verlaten straten van het centrum van Alphen; een dorp, zo in het grijs, zo onder de regen. Het doet me altijd denken aan Nunspeet waar ik 30 jaar geleden een paar jaar woonde. De platen kocht ik op dikke sokken. Die deed ik er speciaal voor aan. Ik had net de werkdag van me afgedoucht en dan vind ik het altijd zo heerlijk met schone voeten in dikke sokken.

Het zijn eigenaardige dingen waar je blij van wordt. Het minst verrassend was de CD van Muse. Een rijzende ster aan het firmament. ‘The resistance’ heet hun plaat. Het album bevat alle ingrediënten die mij zo mopperig over veel hedendaagse popmuziek maken. Herhaling op herhaling; alles is al een keer eerder gedaan.

De jongen van de platenwinkel had de plaat nog wel speciaal aanbevolen. Ik kan me voorstellen dat je het een goed album vindt wanneer je 20 bent. Maar Muse brengt, ofschoon de jongen van de platenwinkel het over een ‘heel eigen sound’ niets nieuws.

Je hoort er van alles in terug. Een teentje U2, een snufje Keane, wat geraspte 80’er en 90’er jaren kaas en tenslotte heel herkenbaar, Queen. Dat geven ze openlijk toe. Keurige jongens dus, zoals alle moderne rockhelden van huis uit fatsoenlijke welvaartskinderen zijn. Suburban son-in-laws.

Nee, voor de vernieuwing moet je hier niet zijn. Dan kan je beter gaan buurten bij mensen die zichzelf trouw zijn, zoals Rufus Wainwright en Anthony van the Johnsons. Rustgevend en indringend. En voor het rauwe werk ben ik altijd dol op The Verve met de stoere Richard Ashcroft, die overigens ook aansprekende soloalbums maakte.

Het klassieke werk beantwoordde wel aan mijn verwachting. Met name de elegante Ravel imponeerde. Wat is het eigenlijk een zegen dat je tegenwoordig al die prachtige muziek maar in je huiskamer kunt beluisteren. En het kost bijna niets.

Ik was ook nog op zoek naar de nieuwe versie van ‘Stabat Mater’ van Pergolesi. Zat in het bonnenboekje van de meest recente editie van ‘Aangenaam klassiek’. Maar dat kan je in Alphen aan den Rijn niet kopen. Je moet er voor naar Haarlem, Den Haag of Amsterdam.

Het zegt iets over de ontwikkeling van de muzieksmaak in ons land dat Bach in kleine steden nergens meer te krijgen is, maar Jan Smit wel. Nou, eerst nog maar even een plaat draaien. Met de deur op een kier. Want het is niet koud, en de regen valt romantisch.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s