Fitouri op Santorini; een knipoog naar de hemel

Herschaalde kopie van IMG_2042Vorige week, mijn beste Jan, was ik er dan. Op Santorini bedoel ik. Ik wist zo kort na je dood geen betere bestemming, dan het eiland dat je in 1993 na een vakantie de hemel in prees. Het was eigenlijk een soort pelgrimstocht naar iets dat je diep gelukkig maakte. Dat viel op aan een man die over het algemeen niet zo vrolijk van het leven werd. Al kon hij dan ook goed lachen.

Een zeer bijzonder eiland. Ik heb nu al een aantal zeer interessante Griekse eilanden mogen zien, waaronder het ‘Mamma Mia’-eiland Skopelos en het eiland Lefkas, het eiland van de grote Griekse vrouwen, waar Callas vlakbij woonde en Sappho van Lesbos zich van de rotsen in het zeewater stortte. Maar Santorini overtreft ze toch. Het is een simpel verhaal. De toen nog Minoïsche eilandengroep was zo’n 3600 jaar geleden te vergelijken met een taart, waarvan het midden hoger gelegen was dan het midden. En toen kwam er een enorme vulkaanuitbarsting, en spatte de taart uiteen. In vier eilanden. Thira is het belangrijkste eiland van Santorini, dat als een soort halve cirkel in de Egeïsche Zee ligt. De opstaande westelijke rand van deze cirkel laat zonsondergangen zien die rechtstreeks uit de hemel op aarde lijken te zijn geworpen, als zaadlozingen van Zeus zelf. Wie de cirkel doortrekt, ziet de lijnen onderbroken en doorlopen in een ander een paar andere eilanden. In het midden drijven ook nog eens twee eilanden, waaronder een vulkaan die in 1925 nog eens brieste. Wie op de westelijke rand van Santorini zit, ziet dus een cirkelvormige archipel, donkergekleurd door tot basalt gestolde lava, wat de eilandengroep een woest en stoer uiterlijk geeft.

 

Herschaalde kopie van IMG_2097

 

Met name in Fira, de grootste plaats, zijn de zonsondergangen huiveringwekkend mooi. De horeca is er volledig op ingericht. Je zit op terrassen langs de afgrond, die loodrecht naar beneden loopt en als je de verkeerde gelegenheid treft, betaal je erg veel geld. Ons overkwam dat met het malafide restaurant ‘Katrin’, dat door een goede interior designer op de terrassen intimiteit had weten te suggereren, met interessante lampjes op knusse tafeltjes. Maar de praktijken logen er niet om. Obers die boos werden als je hun (kostbare) eetadviezen niet opvolgde. Een filiaalhouder die zijn hard werkende personeel stond af te blaffen en vervolgens met een heel villeine glimlach de bestelling kwam opnemen, met nieuwe pogingen tot upselling. Bij de afrekening siste hij ‘Cash please’ en gaf ons een handgeschreven bon. Geen fiscus die dit controleert. Absoluut een dikke onvoldoende, en een schril contrast met de schoonheid van de locatie, en het zoveelste bewijs dat het toerisme iedere mooie plaats op aarde inmiddels aangerand is door het toerisme. Nee, dan Fitouri, de zeer beminnelijke Tunesische eigenaar van ‘The traveller’, een intiem restaurant in het dorp Pyrgos, midden in het oude dorp, dat charmant de berg beklimt, en hoog gelegen is. Fitouri bleek een zeer geschikte man, die zelf met liefde het eten stond te bereiden. Eenvoudig maar erg goed eten. Sfeervol was zijn kleine restaurant in het midden van het witte dorp. De beschaving zat niet in uiterlijk vertoon maar in de kwaliteit van het eten en in het gedrag van Firouri zelf. Het zal om dit soort mensen zijn, dat jij in 1993 zo lovend over Santorini was, Jan. Ik ben blij dat ik er naar toe ben geweest. Het was een mooi en terecht blijk van nagedachtenis aan jou. Een hommage. Toch even in de hemel geweest, daar. Ik hoorde je knipogen.

Advertenties