Het grensvlak tussen proza en poëzie

grenspaalIk volg bijscholingslessen over poëzie. En dat zal op 23 augustus worden meegenomen in een workshop die ik zal geven. In Harderwijk. (Je kunt je nog aanmelden via pitcher.support@hetnet.nl). Wat me opvalt als ik mijn regels van de laatste tijd teruglees, veelal oefeningen, is dat er een natuurlijk neiging is om vanuit de poëzie meer naar het proza te buigen. Hieronder een aantal vruchten.  

 

i.

hij had tenminste nog zijn aandelen die hij volgde. elk uur. zijn enige doel was het opstapelen van geld. er was verder geen werkelijkheid die hem vervulde. hij gaf het geld niet uit. is dat wat mensen bedoelen als ze zeggen dat het proces zelf leuker is dan het resultaat?

 

 

ii.

de evangelist preekt liefde tussen de oordelen door. hij plaatst zijn deemoedigheid tussen stellig gedebiteerde alwetendheid. en we moeten het allemaal geloven. en bij voorkeur als een kind.

zo meteen zegt hij nog dat we een bord modder moeten leeglikken. en dat doen we dan. bij voorkeur als een kind.

 

iii.

zo veel geleerd. zo intensief aan ontwikkeling gedaan. zó veranderd. en dan kom je een oude kennis tegen na 30 jaar, en die zegt met een lach dat je niets, ‘geen steek’, bent veranderd.

 

iv.

de cellist begon om zes uur. hij zette zijn instrument voor zich neer en oefende beethoven tot een uur of elf. dat wil zeggen, hij herhaalde en herhaalde steeds hetzelfde stukje totdat hij het beheerste.

ook de muziek zelf herhaalde zich en herhaalde zich en hij herhaalde de herhaling totdat hij nog louter omgeven was door herhaling.

om elf uur zette hij de soep op. dat was een indrukwekkende onderbreking.

 

een ontzagwekkende verandering.

 

v.

hoogleraar garwitz heeft zich voortgeplant. alles wat we doen, zegt hij, is gericht op de instandhouding van de soort.

hoogleraar garwitz gelooft dat alles functioneel is. wij paren om de soort in stand te houden. wij eten om de soort in stand te houden. wij voeren oorlog om de soort in stand te houden. wij doen zelfmoordaanslagen om de soort in stand te houden. wij vernietigen de condities van de planeet om de soort in stand te houden.

hoogleraar garwitz is een wiskundige. dol op descartes. hij moet maar geen gedrag verklaren. zo meteen gaat hij nog denken dat het meetbaar is.

Advertenties

Een gedachte over “Het grensvlak tussen proza en poëzie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s