Even krachtig als Gilgamesj

gigHeel vaak denken mensen dat verhalen uit het oude testament geen tegenhangers kennen in andere documenten uit die tijd. Dat is niet zo. Sommige verhalen uit andere culturen lijken er veel op. Het paradijsverhaal. Noach. Er is teveel overeenkomst. Zoveel dat je de verhalen haast wel moeten zijn overgenomen. De vraag is natuurlijk: van wie was het origineel? Hieronder een zelf bewerkt bijbels ‘verhaal’ of gedicht, waarin ik wat elementen heb aangebracht uit andere culturen.

 

Lang geleden reisde een intelligente zachtmoedige man naar Pniël

om zich te verzoenen met zijn broer.

Zijn broer was even krachtig als Gilgamesj.

Het was een stoutmoedige heer en krijger.

De zachtmoedige man was jaren daarvoor voor hem gevlucht.

Hij had de stoutmoedige opgelicht en was bang voor wraak.

 

Nu was hij zelf op weg naar zijn broer.

Hij wist niet hoe zijn broer zou reageren.

De nacht voordat hij stierf was hij bang.

Omdat hij gewend was op zulke momenten hogere machten aan te roepen, riep hij drie snaarinstrumentalisten en twee drummers.

Hij bad niet in woorden.

Hij bad in zijn dans.

 

In een rustig ritme begonnen de muzikanten aan hun lied.

De zachtmoedige man sloot zijn ogen en danste.

Als hij zijn ogen sloot zag hij zijn overleden familieleden voor zich.

Zijn grootvaders, zijn grootmoeders, zijn vader en vrienden.

 

Zijn dans was geïnspireerd vandaag.

Met de bewegingen van zijn armen probeerde hij zijn angst te lijf te gaan.

Hij zag die als een valse wolf.

De muziek ging vrijwel onmiddellijk mee met zijn strijd.

Hij riep zijn grootvader en diens vader aan.

Hij zag ze.

Ze lachten.

 

Hij zag ook hoe ze meedansten, exact in dezelfde kadans als hij.

Hij zag landschappen waarboven grijze luchten alles somber lieten.

Hij sloeg er met zijn heupen naar, een minuut of drie, in het ritme van de muziek.

De hemel trok open.

De zon speelde er door heen.

Met zijn handen maakte hij tijdens de dans bewegingen om de lucht verder open te krabben.

Dit lukte.

 

Eindelijk, na enige tijd, voelde hij zijn geestelijke dansgestalte ontwaken.

Die wentelde rond in zijn fysieke lichaam.

Hij had het wel eens proberen uit te leggen hoe het werkte.

Zijn hart leek in zo’n trance in twee lichamen tegelijk te zitten.

Twee lichamen die door elkaar heen dansten alsof ze van fotonen waren gemaakt.

Het geestelijk lichaam draaide rond in zijn fysieke gestalte.

 

Toen verscheen de wraak van zijn broer.

Hij draaide net rondjes met zijn buik, hij knipte volop met zijn vingers.

De wraak van zijn broer was zwarte damp uit een waterput.

De damp woei naar de wolf.

Ze zette zich vast op de huid van het dier dat een sprong in zijn richting maakte.

Schreeuwend dook hij aan de kant, maar het was te laat.

Het dier viel op zijn heup.

 

Angstig opende hij zijn ogen.

Hij was met zijn heup op een steen gevallen.

De muziek stopte.

De dans hield op.

Maar zijn voldoening was groot.

 

Nu durfde hij zijn broer onder de ogen te komen.

Die zou nooit een manke slaan.

Zijn gebed was verhoord.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s