Liesbeth Lagemaat presenteert nieuwe bundel in Utrecht

 

lagemaatGisterenavond, 14 mei, werd in het Schillertheater in Utrecht de nieuwe dichtbundel van Liesbeth Lagemaat gepresenteerd: ‘Handlanger-Het witte kind-‘. Dat gebeurde in stijl. De dichteres had met haar rode outfit, zwarte kralenketting en meer korte dan halflange krulhaar uitstekend in het Wenen van het fin de siècle gepast. Ze werd bijgestaan door muziek van de Drie Eilanden en een andere dichteres van formaat, Maria van Dalen, voodoopriesteres op de voormalige zeebodem van Flevoland.

 

Liesbeth Lagemaat is niet zomaar een dichteres, ze is een taalvirtuoos. Vandaar dat het paste, het Schillertheater, waar ooit –toen het nog een hotel was- onder andere Mozart verbleef. De voormalige Buddinghprijswinnares hoefde zich niet klein te maken in dit decor; het is werkelijk van een zeer hoog niveau wat ze doet.

Lagemaat doet in haar nieuwe bundel wat ze in haar eerdere bundel ‘Een grimwoud in mijn keel’ en ‘Een koorts van glas’ ook al deed: alle taalregisters opentrekken, alle poëtische mogelijkheden benutten. Haar spel met de taal is zo indrukwekkend dat voorbeelden geven eigenlijk nauwelijks een beeld geeft.

Deze dichteres is onnederlands. De ingetogenheid en soberheid die Hollandse poëzie zo vaak doortrekt, is haar vreemd. Ze benut die kanten van het Nederlands soms, maar vaker bezingt ze de dingen in verschillende stemmen: nu eens zacht en teder als een vrouw die haar geliefde in het oor fluistert; dan weer scherp als een Medusa, tierend en razend op de gemeenaardige motieven die zichtbaar worden in de kolk die het leven maar al te vaak is.

Zoals haar poëzie is, zo is ook de voordracht. Haar stem gaat open en dicht als een diafragma. Ze temporiseert op een heel aantrekkelijke manier. Dat wil zeggen: er is afwisseling in lengte van woorden, volume, toon en klank. En de beelden blijven maar stromen. In haar roerbakpan van metaforen wordt alles door elkaar gehusseld, en ontstaat er een volledig nieuwe orde. Kleefnetten van ragfijn platina, taal van suikergoed, handen als schermen, ach, er zijn wel honderden voorbeelden.

En dat is wat haar werk zo knap maakt. Ze verwisselt zintuiglijke waarnemingen (synesthesie) dat het een lust is, en zoals kunstenaars van voorwerpen nieuwe voorwerpen maken, zo doet Lagemaat dat in haar poëzie ook. Dingen krijgen een geheel andere functie in haar taaluniversum.

Liesbeth is een heel groot talent. Geniet er maar van. En neem er de tijd voor, want alles laat zich niet in één tel begrijpen. Maar wie haar volgt in haar woorden, en de beelden op zich laat inwerken ontdekt hele nieuwe dingen. Voor de prijs hoef je het niet te laten. 15 euro. En daar biedt de Wereldbibliotheek dan ook wat voor.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s