Karst T en Stieg Larsson

koninginIk lees op dit ogenblik het tweede boek van Stieg Larsson aan mijn vriendin voor. We hebben het bijna uit. En het is weer zinderend. Het geeft een geweldig beeld van de speculaties binnen de journalistiek wanneer er weer eens een moord heeft plaatsgevonden. En eerlijk gezegd is het dan raar om in de kranten de speculaties te lezen rondom Karst T. die het nodig vond om met zijn auto op een aantal mensen in te rijden. Een foto in het AD van de moordenaar bleek niet juist te zijn. Een journalistieke misser van formaat.

Zelfs NRC Next ging vanochtend, ondanks een kritisch stuk van Aaf Brandt Corstius op pagina 2, ook in de fout. Het liet een psychiater aan het woord, die een verband legde tussen vreemd haar en psychose. En zo proberen we zicht te krijgen op de griezelige motieven van een man die niet meer leeft.

Het doet allemaal erg denken aan de artikelen die kranten schrijven over hoofdpersoon Lisbeth Salander in het boek ‘De vrouw die met vuur speelde’ van de fenomenale misdaadauteur Larsson. Het laat slechts zien wat journalisten doen.

Ik sprak iemand van TV Oost die voor 2 uur ’s middags op Koninginnedag al op zoek was naar de link van de dader met Overijssel. Had hij zijn Suzuki Swift misschien in deze provincie gekocht? Dat zou me toch nieuws geweest zijn van wereldformaat.

Media houden het steeds meer voor gezien wanneer het om de nuance gaat. De kranten, televisie en radio focussen op ellende, en zijn op die manier een handig speeltuig in de handen van maffiosi, terroristen en mensen die in wanhoop op een mensenmenigte inrijden.

Ik ben een aantal malen geïnterviewd door journalisten. Ze zijn altijd op zoek naar een aandachttrekkende uitspraak of kop. Dat is hun werk. Maar wie denkt dat het dagelijks beeld dat media geven van de wereld, de stemming in de wereld weergeeft heeft het mis. Media creëren die stemming. Lees Larsson’s boeken maar. Heb je nog een paar zeer interessante dagen ook!

Advertenties

4 gedachtes over “Karst T en Stieg Larsson

  1. Hoi Bert,

    Ik ken jou als een vrolijke en meestal relativerende man. Maar in je betoog over Karst T en de media heb je weinig oog voor nuance.
    Je zegt dat je zelf een aantal malen bent geïnterviewd en dat altijd de journalisten op zoek zijn naar aandachttrekkende uitspraken. Ik heb jou een aantal keren geïnterviewd en we hadden open gesprekken, met alle ruimte voor nuance. Onze krant de Stentor, met het hoofdkantoor in Apeldoorn, heeft de verslaggeving over Karst T. van zoveel mogelijk kanten aangepakt. Oneindig veel nuances. Misschien wel te veel voorzichtigheid en begrip, af en toe.
    Mijn eindconclusie: Je gemopper is prima, maar als je over gebrek aan nuance klaagt ben je bijna verplicht zelf de nuance te betrachten, anders klink je ongeloofwaardig. Doe dat dan.

    Hemmy

  2. Ik ben het totaal niet met je eens over die ongenuanceerdheid bij mij.
    Je weet dat ik je hoog acht als journalist, maar nieuws is op de keper beschouwd een outline van ellende, en dan heb ik het natuurlijk niet over de gezellige regionale en culturele pagina’s van de Stentor.
    Punt is daarbij dat veel journalistiek gewoon weinig niveau heeft in mijn ogen. Ik vind het echt te gortig, de voorbeelden die ik hierboven geef. En vaak gaat het zo, en daar durf ik de vergelijking met Larssons boek wel te maken.
    Larsson was zelf journalist, en beschrijft de interne processen op redacties erg gedetailleerd. Er wordt vaak enorm gespeculeerd, gesuggereerd en aangewakkerd. Dat mag ongenuanceerd klinken, maar jij gaat me toch niet wijsmaken dat je dit niet herkent?
    En wat mijn vrolijkheid betreft: ik probeer altijd zo min mogelijk gebukt te gaan onder minder prettige ervaringen.

  3. Laat ik er aan toevoegen, Hemmy, dat ik de Stentor niet gevolgd heb gedurende het hele Koninginnedagdrama. Die kan wel eens zeer genuanceerd zijn geweest. En in onze interviews kreeg ik veel ruimte. Dus daarover geen klachten. Maar ik word wel eens moe van dat afschuifmechanisme bij veel media.
    ‘De lezer wil emotie en ellende zien’ zegt de journalist ‘Wij zijn slechts een doorgeefluik’
    Maar is dat wel het enige dat hierover gezegd kan worden? Natuurlijk niet. Mediabeelden en -berichten zijn medeverantwoordelijk voor de opkomst van vandalisme, hooligans, geweldsuitingen, etc. Om het beeld niet te negatief te maken: er is ook veel moois via de media binnengekomen.
    Maar enerzijds mopperen we op jongeren die er in de provincie uitzien alsof ze uit de Bronx komen, terwijl ze dat beeld maar op een manier voor ogen krijgen: via de kranten, de tv en de computer.
    Jourrnalisten hebben ook een maatschappelijke verantwoodelijkheid. Simpel doorgeefluik beweren te zijn is gelul. Je helpt mee aan de verspreiding van onzin en ongein als je ergens over publiceert. En te vaak ontbreekt de nuance, zelfs in onze kwaliteitskranten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s