Olivier stierf, omdat het landschap veranderde…

rcaez5k58cav4tsoqca49iha7ca19svrpca0evsxbcat14tq0cabix09jca08smuscau2et8gcadu3418cabukfmdcamapnjnca9sz73jca8d3dw0ca7utvblcabdqcy9cav0lty8caejkyplLaten we het over Olivier Vaandrager hebben. Olivier is onlangs overleden. De hemel heeft hem geen 60 meer laten worden en heeft hem verlost uit zijn lijden. Slechts twee mensen waren op zijn begrafenis. Zijn moeder en zijn broer Chiel. Anderen zeiden af. Ze waren druk met hun werk, met klussen of met de computer.

Olivier heeft nooit in de krant gestaan. Buiten zijn eigen kleine omgeving kende niemand hem. Kort voor zijn sterven was vastgesteld dat hij staar had gekregen. Doof en gehandicapt was hij al. Op zijn 20e hadden zijn benen het begeven. Zijn gehoor gaf het op toen hij 45 was. En praten deed hij zijn leven lang al weinig.

Volgens zijn broer Chiel leefde Olivier van het landschap. Hij woonde in een dorp aan de Rijn, Renkum, precies tussen de rivier en de boszoom in. Toen hij jong was woonde hij aan een rustige weg zonder veel verkeer en met bovengrondse elektriciteitspalen van hout, twee kilometer buiten het dorp. De weg verbond Renkum met de heide waar in de tweede wereldoorlog parachutisten waren geland.

Als kind zat hij altijd aan de rand van de boomgaard, achter het huis. Hij had een zeil gespannen tussen twee bomen, voor als het regende. Hij keek. Uren. Hele dagen. Over een glooiende akker, die in de zomer geel was en dor en droevig in de winter. Naar de zoom van het bos, waar een beek stroomde, waar de nachtegaal verbleef en waar de wodanseik nog niet was verdrongen.

Toen hij stierf was het landschap er niet meer.

‘Daardoor is hij uiteindelijk gestorven.’ beweerde Chiel ‘Het is misgegaan toen ze de boomgaard hebben gekapt en tussen ons huis en de boszoom een klein industrieterrein hebben gebouwd. Wij hebben ons daar nog tegen verzet.’

Toen er een paar opslagplaatsen achter het huis kwamen te staan, en een showroom voor nieuwe auto’s, werd Olivier neerslachtig. In een vlaag van boosheid is hij toen voor een fordje gelopen. Sindsdien kon hij niet meer lopen.

Olivier zei tegen Chiel en zijn moeder, in drie zinnen want hij was geen prater, dat het door het landschap kwam.

‘Het maakt me verdrietig dat het koren niet meer golft en dat de boomgaard niet meer wiegt en ruist.’

Chiel kwam op het idee om de rolstoel achter het industrieterrein te zetten, zodat hij in ieder geval naar de bosrand kon kijken. Daar knapte hij van op. Jarenlang heeft hij daar gezeten. Hij mompelde soms wat in zichzelf.

‘’s Ochtends vroeg brachten we hem, zomer en winter, ’s middags bracht moeder hem wat eten en voor het avondeten haalden we hem op. Dan lachte hij dankbaar en zei een paar woorden, vooral als de gepensioneerde Riekus langs kwam, die gedichten uit zijn hoofd kende over de natuur. Daar genoot hij geweldig van.’

Toen hij 45 was legde de gemeente een tweebaansweg aan tussen het industrieterrein en de boszoom. Het land was daar erg geschikt voor volgens burgemeester en wethouders, omdat er toch alleen maar onkruid groeide ‘op het barre land’. Het werd een drukke weg.

‘Ze hebben god zelf geasfalteerd’ zei Olivier met tranen in zijn ogen. Het bleek een citaat van Riekus te zijn, die vanaf toen niet meer kwam. Later zei hij dat hij doof werd van al die auto’s, en dat bleek daadwerkelijk het geval. Hij verloor zijn gehoor, maar wilde toch blijven zitten omdat hij dan tenminste de bosrand kon blijven zien.

En onlangs heeft de gemeente nieuwbouwwoningen geplaatst aan de rand van het bos. Een paar maanden nog heeft Olivier zitten kijken naar de wiegende boomtoppen boven de huizen.

‘Ik probeer er het oude landschap gewoon in terug te dromen nu ik zo slecht zie’ had hij gezegd tegen zijn broer ‘Als ik het terugdroom is het er toch nog gewoon, Chiel?’

‘En toen heb ik een fout gemaakt’ vertelde Chiel me onlangs zacht ‘Ik heb toen nee geschud. En ik had ja moeten knikken. Er is iets in hem geknakt. De volgende dag lag hij met hartklachten op de intensive care. Kort daarna overleed hij.’

Het is de vaste overtuiging van Chiel dat zijn broer van het landschap heeft geleefd. Toen dat hem werd afgenomen, was alles voorbij. Ze hebben Riekus nog proberen te vinden om een gedicht boven zijn graf te declameren. Maar Riekus zat intussen op een geriatrische afdeling.

In het bos. Dat wel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s